‘Dát is niet eerlijk als zij niet naar school hoeft!’ Het is nog maar 7.30u en het is al hommeles. Ik ben de hele nacht af en aan in touw geweest om voor een ziek kind te zorgen en kan nu met mijn slaperige hoofd de strijd aanbinden met de oudste. “Meisjelief, ze is ziek. Daarom gaat ze niet naar school.” En prompt begint mijn jongste de longen uit haar zieke lijfje te huilen; ‘Ik wil wél naar school, ik kan dat best en ik wil ook naar het verjaardagspartijtje.’ “Liefje als je ziek bent dan gaat dat niet, wij maken er thuis wel een lekker dagje van.” ‘O-oh, dat is NIET eerlijk, dat vind ik niet leuk, ik wil ook niet naar school’ gaat de sirene van de oudste weer af. “Luister, dit is niet leuk, dit vind ik niet goed. Je zus is ziek dus daar moeten we goed voor zorgen en lief voor zijn. Ze heeft koorts, is benauwd en toen ze vannacht had overgegeven…,” ‘O, heeft ze overgegeven? Echt waar? Dat wist ik niet!’ onderbreekt de oudste me verontwaardigd, alsof ik haar dat vannacht had moeten komen rapporteren. Want overgeven is in haar beleving zo’n beetje het ergste wat je kan overkomen als je ziek bent. De totale overgave die ermee gepaard gaat is absoluut niet aan haar besteed. En je wordt er nog vies van ook. De ziekte is gerechtvaardigd, de rust keert weer.
Zusjes zijn het, echte zusjes al is dat niet altijd meteen duidelijk. Ze schelen 22 maanden. De oudste is met haar donkere haar, bruine ogen, snel bruinende huid en nurkse uitstraling in alles een tegenpool van de jongste. Want die is blond met blauwe ogen, witjes en lichtvoetig straalt ze je tegemoet, als een zonnetje. (Menigeen heeft getwijfeld of de vader wel de verwekker van beide is, maar daar durf ik vergif op in te nemen.) Samen kunnen ze de wereld aan, al zijn er wel eens wolken aan de lucht.
Het is kwart voor acht. ‘Kom meisjelief, ontbijten.’ Het kleinste meisje heeft nergens zin in dus zet ik voor haar een DVD aan. ‘Dát is niet eerlijk!!! Dat zij mag televisie kijken en ik niet. Dan wil ik hier ontbijten.’ Ik zucht eens diep, pick your battles is een van mijn geliefde strategiën. Ik ben moe want ik heb nauwelijks geslapen, ik kies eieren voor mijn geld. En nee, dat is niet toegeven aan dat meisje dat zichzelf het middelpunt van het universum waant, dan zijn we nog verder van huis. Ik pak het koortstige lijfje op van de bank en fluister in haar oor ‘kom maar even lekker bij mij op schoot en dan mag je straks verder kijken’. Ze kijkt me aan en door de waterige oogjes heen schenkt ze me een begripvolle blik. Vijf jaar is ze en ze begrijpt al zoveel meer dan ooit is uitgesproken. Het gaat me aan mijn hart, dit druist tegen alle redelijkheid in en toch besluiten wij tweeën woordeloos dat het zo maar moet.
Wanneer het tijd is om naar school te gaan installeer ik mijn jongste voor de tv en ik stop haar nog ‘ns extra in. Ondertussen staat mijn grote blaag van zeven te trappelen van ongeduld. Want ze heeft bedacht dat zíj nu eindelijk eens bij mij achterop de fiets kan. Ik zucht nogmaals diep, breng in goede harmonie de oudste weg en rijd dan snel terug. Deze dag ga ik dat zieke zonnetje eens overdadig verwennen. Omdat ze ziek is maar vooral omdat ze er ook niks aan kan doen zo’n dwingende zus te hebben. En omdat ze zo lief is natuurlijk.
Lieflijk stuk. Lang houdbaar hoop ik. Maar je bent IJskastmoeder of niet natuurlijk…;-)
@Jos *big smile*
Maar kleine meisjes worden groot…. Geniet d’r maar lekker van..
Ik scoor 33 op de test…
mooi en lief opgeschreven
@Ramirezi, ik kan niet wachten, nee geintje ik geniet met volle teugen in het volle bewustzijn dat dit nooit meer terugkomt. Ik zou alleen voor die jongste af en toe wat meer ruimte wensen…
@Rosa, en is dat onverwacht voor je? Zoals bij de test wordt aangegeven betekent een hoge score niet meteen dat je veel problemen hebt. Misschien heb jij je weg gevonden ermee om te gaan. De psychiater zei me bijvoorbeeld dat er veel aspergers te vinden zijn onder wis- en natuurkunigen en in de ict-branche. Mensen die prima functioneren.
@Jan, dank je wel!
Ik blijf het herhalen: ik heb bewondering voor je geduld.
O jee ja, wat herkenbaar! En hoe je dan de balans? Dat eenieder genoeg aandacht krijgt … En ook beseft dat het zo genoeg is. Ook bij mijn oudste is dat laatste het grootste struikelblok.
Deze hoeveelheid tekst is me vaak te lang.
Meestal begin ik om er vervolgens snel mee te stoppen, maar nu bleef ik maar lezen.
Prachtig en boeiend geschreven.
Meer dan graag gelezen!
kijk in mijn ogen kan je niet meer stuk
je bent geen ijskastmoeder
maar eentje van vlees en bloed
kus Moon
Ik zou willen dat ik kan zeggen: herkenbaar. Maar ik heb geen kinderen, dus…
Overigens heb ik die test gedaan en ik scoorde een AQ van 6. Ik hoopte op een mailtje met toelichting, maar die was wat mager. Dit getal zegt mij nu weinig eerlijk gezegd. Zegt het jou iets meer?
mooi verhaal, twee zusjes. Hoe zal het later zijn, denk ik dan, als ze ‘groot’zijn!…
@allen dank voor jullie hartverwarmende reacties!
@Ans, wat het bij dan nog enigzins ‘rechttrekt’ is dat jouw ‘achtergestelde’ kind misbaar maakt dat het niet eerlijk is. Hier is het degene die toch al alle ruimte opeist en dat vind ik juist zo pijnlijk. Maar het is inderdaad zoals jij zegt, zoeken naar de goede balans.
@app, in je reactie klinkt spijt door, vind je het jammer dat je geen kinderen hebt? Dat mailtje dat je krijgt is inderdaad bijzonder summier, gemiste kans lijkt me. Een score van 6 staat denk ik voor een bijzonder sociaal en flexibel mens. Maar dat wist je waarschijnlijk al ‘-)
Verbazend? Ja toch wel… Niet omdat ik geen problemen heb, die zijn er wel, maar dat dit hierdoor zou komen? Ik heb overigens geen mail gehad erover.
@ijskastmoeder
Ruim zeven jaar geleden had ik voor het eerst het gevoel ‘ik zou graag kinderen willen’. Maar ik was destijds vrijgezel, dus dat schoot niet erg hard op. 🙂 Inmiddels alweer een hele tijd niet en mijn vriendin en ik hebben beiden de wens. Dus spijt? Ja en nee. Ja, in de zin dat ik best al richting basisschool met een kind zou willen lopen ’s ochtends en nee, omdat we bewust nog niet de stap hebben gezet. Maar het spookt wel regelmatig door mijn (ons) hoofd.
Hmm, zou kunnen ja jouw uitleg van die score. Maar of die uitleg bij mij past, laat ik graag aan de beoordeling van anderen over.
vasthoudendheid en geduld
zonder die twee red je het eigenlijk niet als moeder, :))
mooi geschreven zeg
@app, het klinkt alsof je nog geen spijtoptant bent, dan is er nog tijd genoeg.
@rosa, wanneer je regelmatig tegen bepaalde zaken aanloopt en je wil weten waarom dat is en of je er iets aan zou kunnen doen, dan zou het een denkrichting kunnen zijn. Ik formuleer met opzet voorzichtig omdat ik denk dat je je niet op één testje moet overlaten en ik bovendien geen psychiater ben. Ik kan je wél zeggen dat ik lang geaarzeld heb om mijn meisje te laten testen omdat ik een erge hekel aan problematiseren heb, maar het bevalt mij goed om nu te weten waar ik de handvatten moet zoeken.
Zonder Asperger, maar zeer herkenbaar. Ben er zelf één van twee meiden.
Ook zo verschillend qua uiterlijk, maar innerlijk groeien we steeds meer naar elkaar toe.
Dat gun ik jouw kleine dames ook van harte toe.
Hallo, ik maak nu pas kennis met jou, maar ik ga heel veel lezen op je weblog. Bedankt voor je reactie en het mooie lied bij mij. Ik heb een van de liederen die wij vanavond met ons koor zongen, voor jou opgeschreven. groet, W.