Het eerste jaar met onze oudste is geen feest, en dat is een understatement. Ze is continu boos, lacht zelden, is bijzonder dwingend en ik kan haar er niet op betrappen ergens van te genieten. ‘Kinderen hebben is heel zwaar maar je krijgt er zoveel voor terug’ zeggen ze dan; crap van de eerste orde. In de prullenbak ermee denk ik teleurgesteld. Ik denk dat ik gewoon niet zo geschikt ben voor dat eerste levensjaar, verzorgen zit mij niet echt in het bloed zullen we maar zeggen.
Ze is nog geen uur oud als de kraamzuster zegt: “Wat een bijzonder kind, ze kijkt je meteen aan hè?” En hoe! Dit meisje doorbóórt me met haar diepe donkere ogen, ze fixeert haar blik en dringt diep door tot in mijn ziel. Als het geen kind was zou ik er bang van worden. “Een oude ziel” zegt mijn vriendin en met haar vijf weken oud lijkt dit kleine babytje inderdaad verdacht vaak op een wijs oud mannetje. Daar zit ze bij mijn schoonmoeder op schoot, omhoog te kijken, en ik vraag me af ‘wie onderwijst hier nu wie’. Met zeven maanden trekt ze zich aan alles op en loopt langs richels en randen. Vanaf dat moment wordt mij steeds vaker gezegd ‘zou je haar niet eens laten testen?’
Maar waarom dan, vraag ik mij oprecht af. Omdat ze zo snel gaat? Dat is toch eerder een zegen dan een probleem? Enig aandachtspunt daarbij is dat ze niet alleen de cognitieve kant opzoekt maar ook gevoel ontwikkelt voor de sociale en emotionele kant en liefst nog wat kunstzinnigheid erbij. Uiteindelijk draait het er in het leven om dat je de balans vindt en daar zullen we haar een beetje bij moeten helpen. Wat kan een etiketje daar aan bijdragen? Of is dat erg eigenwijs?
Zo hobbelen we een aantal jaren voort en intuïtief ontstaat er een manier om met dit kind dat bij ons is gaan horen om te gaan. Zoeken we naar een weg om sámen te kunnen leven op een manier die voor iedereen iets goeds kan brengen. Geen eenvoudige weg maar geleidelijk aan groeit het besef dat kinderen grootbrengen weinig met rozegeur en maneschijn te maken heeft. En dan, op een dag, na een lange tijd die meer in het teken van overleven dan samenleven heeft gestaan, overzie ik het slagveld en moet aan mezelf toegeven; ik heb alles gedaan wat in mijn vermogen ligt, meer kan ik niet doen en het is niet genoeg. En ik wil weten hoe we dit meisje kunnen ondersteunen in haar zoektocht naar balans. Wat daar nog meer voor nodig is dan liefhebbende structuurbiedende ouders. Het kost veel moeite om onder ogen te zien dat het geen teken van falen is om hulp te zoeken. Met grote schroom – want er zijn zoveel meer kinderen die er slechter aan toe zijn – zoek ik contact met een deskundige. Help mij, ik heb een vraag waar ik zelf niet uitkom.
Ik ben geen deskundige om te beginnen. Ik weet uit ervaring hoe vervelend het kan zijn als je in kennis vele jaren voorloopt op je omgeving en je beter omgaat met volwassenen dan met je eigen leeftijd genoten. Dat hoeft niet te betekenen dat dat ook voor je oudste geldt.
Je hebt overigens helemaal gelijk, dat het geen teken van falen is om hulp te zoeken. Het wordt pas een teken van falen als je geen hulp zoekt.
Wat je als ouder kunt doen is anders tegen je kind aan gaan kijken. Het is in zekere zin een positieve handicap om een voorsprong te hebben. Maar op een bepaald moment biedt school geen uitdaging meer. Veel scholen zijn daar wel op voorbereid, maar willen zich pas inzetten op het moment dat je met de uitslag van een test aan komt zetten. Daarvoor kun je bijvoorbeeld op school vragen of zij een organisatie kennen die zulke testen afneemt. Je kunt ook je huisarts vragen of contact zoeken met een schoolbegeleidingsdienst. Als je oudste nog niet naar school gaat is je huisarts de beste kans. Je kunt ook op internet opzoek gaan naar het begrip hoogbegaafdheid. Je zult nog verbaasd staan hoeveel sites er zijn. Zelfs sites van ouders met hoogbegaafde kinderen. Aangezien hoogbegaafdheid zelden een genetische toevalstreffer is, is de kans groot dat tenminste één van de ouders het ook is. Het kan dus ook goed zijn om voor jullie zelf na te gaan hoe jullie ervoor staan.
Wat je zegt over structuur en liefhebben is heel belangrijk. Ook een hoogbegaafde heeft niet alle kennis van de wereld in pacht. Ze nemen het alleen veel makkelijker en veel sneller op. Zolang je er rekening mee houdt, dat ze veel kan leren en haar ook de kans geeft om het op haar manier te leren zal je haar heel gelukkig kunnen maken. Wat je niet moet vergeten is dat ze soms heel gemakzuchtig kan worden omdat alles makkelijk gaat of juist gefrustreerd raakt omdat ze bepaalde dingen nog niet kan leren. Dat zijn de moment waarop je als ouder invloed kunt hebben. Hoe je dat kunt doen weet jij het beste, omdat jij je kind kent.
Mocht je op sommige momenten je kind niet kunnen volgen, onthou dan dat je net zo als haar mens bent en niet alles kunt weten. Als je haar dat vanuit je liefde voor haar weet duidelijk te maken, dan zal je waarschijnlijk zien, dat ze het ook leuk gaat vinden om je uit te leggen wat zij weet. En dat zullen ook momenten zijn waarop jullie dichter bij elkaar kunnen komen. Wat dat betreft zal ze, als ze die sociale kant goed ontwikkeld, er ook geen probleem mee hebben als je open en eerlijk bent. Als je af en toe van je voetstuk als ouder komt en haar gewoon als mens en soms als kind behandeld zal ze dat zeker kunnen waarderen.
Waar het vooral op aankomt is eerlijk te blijven tegenover haar en jezelf. Ga er niet vanuit omdat ze een kind is, dat ze daarom allerlei dingen niet begrijpt. Dat ze situaties of gevoelens niet onder woorden kan brengen, betekent niet dat ze dom is. Het betekent ook dat je haar daar in kunt helpen door zelf veel te verwoorden en zelf het voorbeeld te geven van hoe je met bepaalde situaties om kunt gaan. Mocht je daarbij op sommige moment terughoudendheid voelen, wees dan niet verbaast als je op een bepaald moment hetzelfde gedrag bij haar ziet. Want uiteindelijk is dat wat opgroeiende mensen doen. Ze kopieëren wat ze om zich heen zien gebeuren en proberen dat uit. Het gedrag dat reacties oproept, positief of negatief, wordt versterkt. Het gedrag dat geen reacties oproept verdwijnt.
Succes en hou er rekening mee, dat niet alleen je oudste anders is.
Mooie reactie van Norman, lees hem goed.
(Mijn AQ schijnt dus 37, voor wat het waard is)
Het is een heel lieve reactie van Herman. Blijkbaar heeft hij nog niet eerder jouw blog bezocht, maar dat is niet van belang. De mooiste zin vind ik zijn slotopmerking: Hou er rekening mee dat niet alleen je oudste anders is.
Want daar gaat het toch om? Iemand die met je meedenkt, zijn eigen gedachte daarover heeft en niet bang is omdat te zeggen.
Je roept zelf die reacties op IJskastmoeder, door je kwetsbaarheid te tonen. Ik en velen met mij, lezen iedere keer weer met een oh-wat-is-dit-waar gevoel jouw stukjes.
@Norman, dank voor je liefdevolle en zeer uitgebreide reactie. Excuus voor mijn verlate reactie, ik was even uitgeschakeld. Wat je schrijft is heel herkenbaar en ik denk ook dat we grotendeels op één lijn zitten.
Wat heel lang tegen elkaar aangeschuurd heeft in het kijken naar en omgaan met dit kind is dat ze weliswaar heel intelligent is maar de problematiek waar we mee worstelen niet in dat hokje onder te brengen is. Daarom zijn we uiteindelijk op stap gegaan om te onderzoeken hoe we haar het beste zouden kunnen helpen. Daarnaast blijft uiteraard de aandacht voor haar uitstekende cognitieve capaciteiten en zal ik nooit nalaten vragen te beantwoorden en haar aan woorden te helpen om uiting te geven aan wat er binnenin allemaal broedt.
Weer zo’n mooi verhaal.
Je had het niet beter kunnen omschrijven. En wat goed dat je hulp gezocht hebt. Maar: ook deskundigen kunnen er naast zitten, dus ik zou zeggen, onderzoek alles en behoud het goede. Jij kent je kind als geen ander.
Wat kan ik zeggen. Mooi beschreven.
Ben benieuwd naar de verdere delen. Heb alleen één vraag: in je derde alinea moet daar niet staan dat ze GEEN gevoel voor de sociale en emotionele kant ontwikkelt ?
dag lieve ijskastmoeder
wat kijk je toch liefdevol naar je kind
ik deed dat ook vanmorgen
waardevolle momenten, ook op 11 sept, liefs Moon
@woudje, ik bedoel dat we er op moeten letten dat ze ook aandacht krijgt voor het ontwikkelen van de sociale en emotionele kant
@moonfairy, hoe zouden we anders naar onze kinderen kunnen kijken 😉
Oké, nu ik het herlees, duidelijker. Waarschijnlijk een “ik moet hoognodig eten” dip. Net als nu overigens.