‘Dát is niet eerlijk als zij niet naar school hoeft!’ Het is nog maar 7.30u en het is al hommeles. Ik ben de hele nacht af en aan in touw geweest om voor een ziek kind te zorgen en kan nu met mijn slaperige hoofd de strijd aanbinden met de oudste. “Meisjelief, ze is ziek. Daarom gaat ze niet naar school.” En prompt begint mijn jongste de longen uit haar zieke lijfje te huilen; ‘Ik wil wél naar school, ik kan dat best en ik wil ook naar het verjaardagspartijtje.’ “Liefje als je ziek bent dan gaat dat niet, wij maken er thuis wel een lekker dagje van.” ‘O-oh, dat is NIET eerlijk, dat vind ik niet leuk, ik wil ook niet naar school’ gaat de sirene van de oudste weer af. “Luister, dit is niet leuk, dit vind ik niet goed. Je zus is ziek dus daar moeten we goed voor zorgen en lief voor zijn. Ze heeft koorts, is benauwd en toen ze vannacht had overgegeven…,” ‘O, heeft ze overgegeven? Echt waar? Dat wist ik niet!’ onderbreekt de oudste me verontwaardigd, alsof ik haar dat vannacht had moeten komen rapporteren. Want overgeven is in haar beleving zo’n beetje het ergste wat je kan overkomen als je ziek bent. De totale overgave die ermee gepaard gaat is absoluut niet aan haar besteed. En je wordt er nog vies van ook. De ziekte is gerechtvaardigd, de rust keert weer.
Zusjes zijn het, echte zusjes al is dat niet altijd meteen duidelijk. Ze schelen 22 maanden. De oudste is met haar donkere haar, bruine ogen, snel bruinende huid en nurkse uitstraling in alles een tegenpool van de jongste. Want die is blond met blauwe ogen, witjes en lichtvoetig straalt ze je tegemoet, als een zonnetje. (Menigeen heeft getwijfeld of de vader wel de verwekker van beide is, maar daar durf ik vergif op in te nemen.) Samen kunnen ze de wereld aan, al zijn er wel eens wolken aan de lucht.
Het is kwart voor acht. ‘Kom meisjelief, ontbijten.’ Het kleinste meisje heeft nergens zin in dus zet ik voor haar een DVD aan. ‘Dát is niet eerlijk!!! Dat zij mag televisie kijken en ik niet. Dan wil ik hier ontbijten.’ Ik zucht eens diep, pick your battles is een van mijn geliefde strategiën. Ik ben moe want ik heb nauwelijks geslapen, ik kies eieren voor mijn geld. En nee, dat is niet toegeven aan dat meisje dat zichzelf het middelpunt van het universum waant, dan zijn we nog verder van huis. Ik pak het koortstige lijfje op van de bank en fluister in haar oor ‘kom maar even lekker bij mij op schoot en dan mag je straks verder kijken’. Ze kijkt me aan en door de waterige oogjes heen schenkt ze me een begripvolle blik. Vijf jaar is ze en ze begrijpt al zoveel meer dan ooit is uitgesproken. Het gaat me aan mijn hart, dit druist tegen alle redelijkheid in en toch besluiten wij tweeën woordeloos dat het zo maar moet.
Wanneer het tijd is om naar school te gaan installeer ik mijn jongste voor de tv en ik stop haar nog ‘ns extra in. Ondertussen staat mijn grote blaag van zeven te trappelen van ongeduld. Want ze heeft bedacht dat zíj nu eindelijk eens bij mij achterop de fiets kan. Ik zucht nogmaals diep, breng in goede harmonie de oudste weg en rijd dan snel terug. Deze dag ga ik dat zieke zonnetje eens overdadig verwennen. Omdat ze ziek is maar vooral omdat ze er ook niks aan kan doen zo’n dwingende zus te hebben. En omdat ze zo lief is natuurlijk.
je schrijft heel begripvol over je kinderen, en vooral ook liefdevol!
Tja ouderschap , vergt veel energie, maar koester de mooie momenten;)
ja ik ben het met Moon eens, het verbaast me datje jezelf presenteert als een ijskastmoeder, dat ben je natuurlijk helemaal niet,als ik dit lees in tegendeel!
het woord “ijskastmoeder” roept bij mij nare associaties op , over moeders die enkele decennia geleden zo werden betiteld door een onwetende omgeving , en zelf ontzettend hun best deden met het groot brengen van hun autische kinderen. volledig onterechte betiteling natuurlijk.(ik ben van origine orthopedagoog en toen ik in de GGZ werkte heb ik me zo geërgerd dat die etikettering op andere terreinen nog steeds zo snel plaats vindt)
groet!
koen
@Koen, dank voor je compliment! De naam https://www.volkskrantblog.nl/bericht/64015 komt niet helemaal uit de lucht vallen. Ik draag ‘m als Geuzenaam want natuurlijk ben ik het met jou eens dat het oorspronkelijke onderzoek waarbij deze naam geïntroduceerd werd de plank missloeg.
Maar het gekke was, toen ik geconfronteerd werd met de term ijskastmoeder vielen voor mij pas de puzzelstukjes op zijn plaats. En kon ik mij ook verzoenen met mijn vaak afstandelijke houding t.o.v. mijn oudste. Vandaar mijn keuze.
Ik snap je verklaring van het woordgebruik! Ik verwachtte al zoiets natuurlijk
je schrijft goed, ik ga je wat vaker bezoeken!
gr
koen
Ik heb een AQ score van 23, iets wat waarschijnlijk veel voorkomt bij mannen. In die zin blijkt ook maar weer eens hoe gevaarlijk testen is. Het is een moment opname, waarbij je hoopt dat iemand zich heel bewust bezighoudt met zichzelf, zijn omgeving, de interactie tussen hemzelf en zijn omgeving. Helaas worden veel testen door mensen gemaakt en hebben daarom ook nog eens heel veel beperkingen.
Een aantal kenmerken van autisme en asperger zie je namelijk ook terug bij hoogbegaafden en je ziet ook vaak dat hoogbegaafden in de richting gaan van autisme en asperger. Sommige aspecten van autisme zijn op sommige plaatsen in deze wereld zelfs heel erg nuttig. Een sociale arts is misschien leuk als je sociale problemen hebt, maar je wilt je toch het liefst laten operen door een super gefocuste chirurg, die zo perfect mogelijk wil werken.
Overigens moet je nog maar eens rustig die AQ test door kijken. Als je de vragen beoordeeld vanuit de achterliggende ideeën, dan zie ik vooral normen en weinig waarden.
Ik kan overigens heel goed begrijpen, dat je na veel ervaring met je kind erg veel moeite hebt om begrip op te brengen. En wat nog veel moeilijker is als je moe bent is oplossingen vinden. Maar wat ik ook in je verhaal mis, is je partner. Het lijkt wel alsof je vanaf het moment dat je ontdekt dat je jongste ziek is tot het moment dat je rustig weer thuis bent het allemaal alleen doet.
Verder valt me op dat je je verhaal meteen begint met een waarde oordeel over de situatie (hommeles). Hoe kom je tot dit oordeel? Je oudste spreekt zich over de situatie uit vanuit haar eigen positie. Iets wat op die leeftijd een normale zaak is. Maar jij schijnt te verwachten, dat ze op die leeftijd zich al verplaatst in zowel jou, je zieke kind en haar positie binnen de wetten en regels van Nederland en de rest van de wereld.
Ik kan me overigens heel goed voorstellen, dat je na een zware nacht niet reageert vanuit wat je kind zegt, maar vanuit wat je zelf voelt (een boel frustratie dat je je zonnetje niet kunt beschermen tegen ziek zijn en jezelf een goede nachtrust kunt geven en dat je er alleen voorstaat en dat je nurkse oudste ook nog eens met regels begint te zwaaien en geen rekening met je houdt).
Ik zou je oudste ook nog eens laten testen op hoogbegaafdheid. Als ik het zo allemaal lees, dan wordt haar namelijk een etiket opgeplakt omdat ze gedrag vertoont dat niet typisch is voor een meisje van haar leeftijd. Het gevaar bestaat dus, dat je je door normen en verwachtingen laat leiden, die niet van toepassing zijn op je kind.
@norman, de eerst reactie die ik van je ontving bij https://www.volkskrantblog.nl/bericht/73017 doet een stuk milder aan dan deze. Om mij vervolgens in een derde reactie bij https://www.volkskrantblog.nl/bericht/64015 in de categorie zeurende teleurgestelde ouders te plaatsen. Eerlijk gezegd verbaast me dat. Je hoort mij niet mopperen dat mijn kind niet ‘normaal’ is. Ik ben juist bijzonder gesteld op de soorten en maten mensen en kinderen die we hebben.
Heb je kinderen Norman? Het is een hele klus om die groot te brengen. Aan de buitenkant is het bovendien niet altijd even duidelijk dat sommige kinderen alleen met bijzonder grote inspanning en inzet op de rails gehouden worden. En je wordt er als ouder vaak wel heel gemakkelijk op afgerekend als het kind nét niet in de pas met anderen loopt.
Ik heb inmiddels geleerd me daar minder van aan te trekken. Maar ik ben ook zo eigenwijs dat ik graag van binnenuit wil laten zien hoe het is te leven met een bijzonder kind. Misschien dat het andere ouders sterkt in hun eigen zoektocht want er is zo weinig onderlinge solidariteit onder ouders voelbaar.
Je hebt helemaal gelijk, dat ik hier een stuk minder mild ben, dan in mijn reactie bij diagnose I. Dat heeft wat mij betreft vooral te maken met het feit, dat je oudste in de twee stukjes waar ik minder behulpzaam reageer, gepresenteerd wordt als een volwassene die zich dient aan te passen aan een wereld die nooit de hare zal worden. Zowel als hoogbegaafde als asperger leeft ze in haar eigen wereld. In wereld die door haar tekortkomingen veel moeilijker voor haar te begrijpen is, dan de wereld die ze vanuit haar eigen wereld ziet.
Zoals je in je reactie bij diagnose I al aangeeft probeer je haar zo goed mogelijk te helpen vanuit je eigen positie. Maar ik kan me heel goed voorstellen, dat het moeilijk voor je is om je voor te stellen wat voor haar het beste is. Ze past namelijk op geen enkele manier in je eigen ervaringen.
Om iets meer duidelijkheid te scheppen over mijn andere reacties. Ik kan, als hoogbegaafde, er moeilijk tegen als we anderen in een ondergeschoven positie schuiven en er voor mijn gevoel onrechtvaardigheid ontstaat.
Om je vraag over eigen kinderen te beantwoorden, kan ik je zeggen dat ik ze niet heb. Ik zal ze ook nooit krijgen omdat ik ervoor gekozen heb om mijn opvoeding niet door te geven. Het heeft me uiteindelijk ruim twintig jaar gekost om in te zien, dat ik geen opvoeding heb gehad waar je gelukkig van wordt. En hoe hard ik ook kan roepen, ik zal het nooit zo doen als mijn ouders, weet ik van genoeg verhalen van anderen, dat je op een bepaald moment jezelf in dezelfde val ziet trappen als je ouders. Wat dat betreft is het ouderschap een kunst, een wetenschap en een vaardigheid, waar de meeste ouders geen les of oefening in krijgen.
En ik vind het bewonderenswaardig van je dat je meer inzicht wil geven in wat het is om met een “gehandicaped” kind te leven. Ik denk dat dit soort verhalen heel veel bijdragen aan het helpen van ouders die met vragen zitten over hoe het in andere families toegaat en welke emoties daarbij vrijkomen en welke oplossingen mogelijk zijn. Want de adviezen van de meeste professionals zijn bijna altijd gericht op het gemiddelde, de rode draad die te herkennen is in de groep en gaat zelden over de uitzonderingen.
Daarom wens ik je nogmaals veel sterkte en plezier met het opvoeden van je kinderen. Zolang je probeert om zowel je eigen emoties als die van je kinderen zichtbaar te maken voor jezelf (de bekende time-out kun je als ouder vaak beter gebruiken, dan het kind) zal het allemaal waarschijnlijk veel plezieriger worden.
En nogmaals beleef gewoon plezier aan het opvoeden van je kinderen. Kijk niet teveel naar wat je wilt bereiken, maar naar waar je nu bent. Als jij plezier hebt, zul je misschien ook gaan zien, dat je kinderen plezier beleven en gaan beleven aan wat ze doen.
Beste Norman, misschien stelt het je gerust te weten dat mijn lief en ik beide hoogbegaafd zijn en ons wat dat deel betreft dus erg goed kunnen verplaaten. Mijn partner is achteraf bezien bovendien opgegroeid met een asperger-vader én broer. Dat betekent dat veel puzzelstukjes door het kind dat wij gekregen hebben op zijn plaats vallen.
Maar dit is een nieuw mens met een eigen leven en een nieuwe kans. Ik ben daarin optimistischer dan jij. We zouden haar tekort doen door in het het hier en nu te leven en ons niet te buigen over wat we met haar willen bereiken. Dat bereiken echter heeft niets te maken met de geijkte verwachtingen van ouders die wensen dat hun kind geslaagd dokter of kunstenaar wordt. Het gaat ons erom dat zij tijdig, en dus niet pas op haar 20e wanneer er al zoveel ruis ontstaan is, uitgerust wordt met gereedschap om met het leven om te kunnen gaan.
Het kan een wijze beslissing zijn om geen kinderen te krijgen, dat vind ik dapper van je. De stelligheid waarmee je echter jouw waarheid poneert komt op mij een beetje agressief over. Maar ik denk eigenlijk niet dat dat je bedoeling is. Ik hoop dat je blijft meelezen en mij meehelpt de geest te scherpen.
Ik kan me best voorstellen, dat het agressief is overgekomen. Dat was niet bewust zo bedoeld, ik zal dan ook proberen om het voortaan wat vriendelijker te formuleren.
Ik denk dat jullie helemaal gelijk hebben, dat je probeert om haar nu de instrumenten mee te geven om haar leven zelf in de hand te nemen. Eigenlijk is dat wat alle ouders zouden moeten doen. Je kunt uiteindelijk toch niet voor je kind weten wat er van haar of zijn leven komt. Je kunt tot op zekere hoogte helpen, maar uiteindelijk zal je kind, als het de geestelijke vermogens heeft zelf moeten beslissen.
Bij mij komt in dit soort situaties, waarbij ik voor anderen wil gaan beslissen altijd vragen op als: “Maak ik ze hiermee afhankelijk van mij?” en “Wat nu als ik de verantwoordelijkheid voor het leven van een ander neem en ik ben er op een bepaald moment niet meer om die verantwoordelijkheid te dragen, kunnen ze dan wel voor zichzelf zorgen?” In de meeste gevallen moet ik dan beide vragen met ja beantwoorden.
Zoals jullie het willen aanpakken is veel beter. Geef haar gewoon de handvatten om verantwoordelijk voor zichzelf te zijn, dan weet je ook zeker dat als je op een bepaald moment er niet bent om haar te helpen, dat ze voor zichzelf kan zorgen. Dat is denk ik de grootste gift die je als ouder je kind kunt meegeven. Soms kan dat hard lijken, maar niet voor niets hebben we in Nederland het spreekwoord: “Zachte heelmeesters, stinkende wonden”. Te veel ouders vergeten dit spreekwoord als het gaat om hun eigen kinderen. Hoewel ze het vaak heel snel in gedachten hebben als ze andere ouders zien worstelen met hun kinderen.
Overigens zou ik ondanks het feit, dat jullie plannen hebben voor je dochter, toch ook van het hier en nu blijven genieten. Het feit dat je plannen hebt, hoeft toch niet te betekenen dat je niet mag genieten van wat er nu gebeurt. Daarbij kan ik je nu al vertellen, dat plannen waar het gaat om opvoeden, vaker niet gaan zoals je denkt. Hoewel je je nu ook weer niet ongerust moet gaan maken. Het menselijke brein is heel flexibel tot op hoge leeftijd en zeker het emotionele deel blijft je hele leven leren, dus wat dat betreft heeft je dochter heel veel tijd om te leren met zichzelf om te gaan en met anderen.
Wat ik vaak veel jammerlijker vind, is dat de meeste “normale” mensen bang zijn om te leren omgaan met mensen die afwijken. Wat dat betreft lijken “normale” mensen wel autistisch, zoals ze zich concentreren op de verschillen.
@Norman 😉 wat mooi dat we nu toch tot een vergelijk komen, al kostte dat wat woorden.