Op zoek naar informatie stuit ik op lotgenotencontact, verklarende verhalen van binnenuit, theorie, tegenstrijdige opvattingen en hier en daar een boek met tips en trucks om de goede knoppen te vinden bij de aspies en hb-tjes zoals ze liefkozend genoemd worden. Maar wij dan? De ouders? Wat doet het met ons en hoe leer je daar mee te dealen? Wat betekent het in het dagelijkse gezinsleven voor mij, mijn lief, mijn jongste? Waar kan ik heen met mijn woede en vertwijfeling?
Ik las vandaag dat er een opleiding start voor Ouderschapsconsulent, ik juich dat initiatief van harte toe. Is het niet gek dat wij er als samenleving vanuit gaan dat iedereen zijn kinderen als vanzelf fatsoenlijk groot kan brengen? En wanneer dat niet lukt, is er iets mis met de ouders, die deugen niet. We vragen ons wél af hoe het in vredesnaam mogelijk is dat ouders kinderen mishandelen maar we vragen ons niet af hoe het mogelijk is – in de zin wat er voor nodig is – dat de meeste mensen heel behoorlijk met hun nageslacht omgaan. In het gezin is iedereen zó op elkaar aangewezen, er is geen ontsnappen aan. Een vriendschap kun je verbreken, een botte winkelier mijden maar je kinderen zet je niet buiten de deur wanneer ze moeilijker in de omgang zijn dan verwacht. In elk geval de eerste 18 jaar niet, er zijn huwelijken die korter duren. Wanneer je zozeer tot elkaar veroordeeld bent leidt dat onvermijdelijk tot hooggespannen verwachtingen en de keerzijde van die medaille is grote kwetsbaarheid.
Het taboe op moeilijkheden rond opvoeden is nog altijd groot. Alle nannyprogramma’s ten spijt, op het schoolplein hoor je toch zelden een ouder verzuchten dat ie er gisteravond even helemaal doorheen zat. In de hulpverlening is er natuurlijk al wel langer aandacht voor ouderondersteuning maar dan ís het al misgegaan. We maken ons vooral zorgen óm ouders maar we zorgen niet vóór ouders. Wat zou het mooi zijn om te investeren in de kwaliteit van het ouderschap, voor iedereen. En nee, een ouderdiploma heft de broosheid van het ouderschap niet op maar het is al heel mooi als we overtuigd raken van het nut van reflectie. In goede en in slechte dagen.
Helemaal raak!
Lieve Ijskastmoeder
mij heeft het indertijd toen mijn zoontje overleed toch wel heel goed geholpen het lotgenoten kontakt
maar dan vooral virtueel
ik had geen zin om elke dindsagavond van 7 tot 8 te rouwen met een box kleenex
maar ik wilde wel mijn verhalen kwijt
en dat lukte
succes metvinden wat bij jou past, liefs Moon
Zo is dat!!!
@moonfairy De lotgenoten waar ik naar verwijs zijn in dit geval de autisten zelf en niet de ouders, dat is juist wat ik mis. Ik denk dus dat we het eens zijn 😉
Dank voor jullie hartelijke aanbevelingen!
Hallo, ik kom hier als mede-ijskastmoeder via Voelsprieten. (mijn zoon heeft pdd-nos)
Alleen al vanwege het opheffen van het taboe is deze opleiding heel wenselijk.
(Toen ik voor het eerst met mijn zoon naar de kinderpsychiater ging waarschuwden sommige mensen me ervoor dat vooral niet hardop te zeggen!!!! )
Verder heb ik wel de indruk dat het hebben van een kind met een stoornis uit het autisme spectrum maakt, dat je een zeer bewuste opvoeder bent en je dus ook meer dan vele anderen bewust bent van de valkuilen.
Ik ben het in alle opzichten met je eens.
Groet van Indi
Aanbeveling ! En het is inderdaad “bijzonder” dat er soms zo weinig aandacht is (bewust of onbewust)voor de mensen direct om de “zieke” heen. Deze aandoening (of welke dan ook) heeft natuurlijk impact op het hele gezin.
@ Indigo, welkom! Al doende leren wij ijskastmoeders denk ik snel(ler). Dat neemt niet weg en dat is ook wat ik Woudje wil zeggen dat opvoeden zelfs als er ‘niks’ aan de hand is een onderschatte taak is.
En voor de goede orde; het gaat me er niet om dat wij ouders zielig zouden zijn! Wanneer echter geacepteerd wordt dat opvoeden niet vanzelf (goed) gaat, wordt de drempel om om hulp of ondersteuning te vragen flink verlaagd. En heel veel ouders én kinderen zijn daarbij gebaat.
Bijna iedereen kan redelijk makkelijk kinderen krijgen, maar dan. Hoe werkt het eigenlijk om ouder te zijn en je weet van te voren niet wat voor kind je krijgt. Al is de liefde nog zo groot het kan veel energie opslurpen en je machteloos laten voelen. Een gebruiksaanwijzing krijg je niet. Begeleiding is dan helemaal zou gek nog niet.
Ja, je hebt helemaal gelijk! Je zou als toekomstige ouder moeten leren hoe je het rooit, ook als je geen partner hebt met wie je de opvoedingsproblemen samen kunt proberen op te lossen. Mijn zoon is een enthousiast, druk kind. Er is een arts geweest die opperde dat het misschien een ADHD kind zou kunnen zijn, maar als ik zie wat het lezen van Gordon’s ‘Luisteren naar kinderen’ al voor me doet, denk ik dat het oplosbare problemen zijn. Dat is natuurlijk anders als er wel een diagnose gesteld wordt en je met je handen in het haar zit: het lezen van een boek is dan niet meer genoeg! Ik blijf je volgen en wens je veel sterkte!
Het grootbrengen van kinderen is een aanslag op je comfortabele bestaan, als moeder van twee kinderen die “gewoon” enthousiast en speels, en dus soms druk en lastig zijn, durf ik dat zeker aan mezelf toe te geven. In mijn werk en ook in mijn familie heb ik te maken met ouders met een kind met ASS-problematiek, en ik zie hoe moeilijk dat kan zijn. Bovenop het gewone moederen, is er een strikte gebruiksaanwijzing, waar je je bijna onmenselijk aan zou moeten houden. Een keer moe of chagrijnig zijn kan bijna niet, want je krijgt het dubbel en dwars terug.
Mooi en boeiend dat je er hier over schrijft, ik zal je aanbevelen bij de ouders die ik ken!
@Vod, ‘hoe het werkt om ouder te zijn’ is denk voordat je kinderen hebt ook moeilijk voorstelbaar. Maar als je alvast weet dat het een hele klus is kan dat een geruststelling zijn op de momenten dat het allemaal minder soepel loopt.
@Solvejg, precies, een etiketje is niet altijd nodig maar het vinden van de juiste bril (Gordon in jouw situatie) kan een enorme hulp zijn!
@Mai, wat fijn dat het je bevalt wat/hoe ik schrijf. Een eerste stap is uiteraard zoals jij schrijft het aan jezelf toestaan dat ouderschap energie slurpt. Nu nog uitdragen naar de buitenwereld…
Het lijkt me giga moeilijk om zo´n kind te hebben.
Ik zou steeds denken dat het aan mezelf zou liggen.
Daarom is het denk ik heel belangrijk om met lotgenoten (ouders) contact te hebben. Hier in Spanje is de situatie overigens identiek. Het ouderschap in algemene zin is al in verwarring en iedereen denkt het verkeerd te doen. Deze aandoeningen worden hier trouwens ook steeds vaker gesignaliseerd.
Wat fijn voor je Ijskastmoeder
dat je via bloggen andere mensen kan ontmoeten met dezelfde uitdaging….
Want dat is het, opvoeden is een uitdaging, en als er daarbovenop dan nog iets met je kind is, dan wordt het een GROTE uitdaging.
Ik vindt dat iedereen bij opvoeding wel wat ruggesteuntjes kan gebruiken, er zijn zoveel situaties te bedenken waarin opvoeden veel is, zoals bij mij toen mijn zoontje stierf, hoe was dat voor zijn vier jarige zusje
etc etc
veel liefs en blijf schrijven KUS Moon
Ik vond ‘lotgenotencontact’ zo’n naar woord. Ik wilde mezelf niet zien als door het lot getroffen. Oke, een kind met Down is niet wat je vooraf op je verlanglijstje hebt geschreven, maar toch ook niet het einde van de wereld?? Ik denk dat ik de drempel eerder genomen had als het ‘intervisie’ geheten had of zo. Want ik blijk het wel erg fijn te vinden, om zo nu en dan met andere ‘ouders van’ te kunnen praten.
@Sjoukje, gelukkig denk ik niet dat het aan mij ligt al heb ik wel ernstig getwijfeld of ik het ouderschap aankon
@Moonfairy, een rugge(n?)steuntje, dat is inderdaad wat ik bedoel. Soms krijg je dat van geliefde, vrienden of familie en soms kan een blik van buiten verhelderend zijn.
@Ans, mijn eerste reactie op jouw bijdrage was instemmend gelach. Ik begin wat minder allergisch voor de term lotgenoten te worden maar ik heb veel moeite de geur van slachtofferschap die erom hangt. Intervisie, coach, consulent, adviseur dat zijn inderdaad neutralere termen die denk ik bevorderen dat men eerder over de drempel stapt. Misschien zet ik een advertentie en kijk ik eens wat er gebeurt 😉