“Trouwens, word ik eigenlijk opgehaald?” Alle alarmseinen op ROOD, we hebben al een paar wiebelige dagen achter de rug en deze vraag leidt onvermijdelijk tot zo’n loopje waar we niet uit gaan komen. Toch maar weer neutraal proberen te pareren. ‘Wat bedoel je lieverd?’ “Nou, als ik morgen bij oma ga logeren dan breng jij me weg heb je gezegd. Maar word ik ook weer opgehaald?” ‘Ik breng je weg en oma brengt je weer terug’ doe ik, alsof ik gek ben. “Maar ik ga niet met de trein! Dat wil ik niet!” Wij weten allebei dat er geen ander vervoermiddel mogelijk is want oma heeft geen auto en woont te ver weg om te fietsen of met de bus te gaan. “Ik weet dat je het spannend vind maar oma en jij kunnen dat samen heel goed.” Daar gaat het natuurlijk niet over. Niet met de trein willen reizen is voor mijn meisjelief synoniem aan een algeheel gevoel van onbehagen waar ze niet mee geconfronteerd wil worden.
‘De vorige keer ging het helemáál niet goed. Toen had de trein vertraging en we moesten naar een ander perron en toen gingen we in de trein en toen ging die trein naar een heel andere stad en toen moesten we er weer uit en toen had oma haar mobieltje in de trein laten liggen en moesten we heel hard terugrennen. En oma was héél boos geworden op die conducteuren!’ En als ze dat waargebeurde relaas zo oplepelt dan geef ik haar bijna gelijk. De bus, dat gaat nog net, dan is er een chauffeur waarmee je contact maakt en die je tot de orde kunt roepen. Maar de tram, de trein en de metro die rijden in haar beleving maar lukraak ergens heen en het is de vraag of ze wel zullen stoppen. En als ze stoppen of de deuren dan wel lang genoeg open zullen gaan zodat iedereen die dat wil kan in- of uitstappen. En ze roepen vertragingen om, perronwijzigingen, waarschuwende mededelingen over zakkenrollers en dat je bij het verlaten van de trein je bagage niet moet vergeten. Het is misschien eerder een wonder dat er niet meer mensen zijn die daar van slag van raken? Maar die vorige treinreis was een uitzonderlijke situatie en haar angst om te reizen is al zo oud als ze kan praten dus eigenlijk doet die vorige situatie er niet zoveel toe. Misschien kan ik haar wel helpen om in oplossingen te leren denken. Goede casus ervoor.
“Dat was inderdaad niet fijn dat het zo rommelig ging. Toch was het allemaal goedgekomen. En wat had je kunnen doen als je in die trein was gebleven en je kwam in een andere stad uit?” ‘Ja, dat weet ík niet!’ bijt ze me boos toe. “Stel nou dat zoiets gebeurt. Wat zou je kunnen doen?” ‘Uitstappen?’ “Ja, goed zo! De eerstvolgende keer dat ie stopt stap je dan uit. En wat kun je dan doen?” ‘Dat weet ik niet want dan zijn we helemaal verkeerd.’ “Je kan bijvoorbeeld meteen de volgende trein terug nemen en dan de goede trein naar huis.” ‘Maar hoe weet ik dat nou want het stond verkeerd op het bord dus dan kan het toch wéér verkeerd op het bord staan!’ “Dan kan je het vragen aan de mensen. En anders doe je gewoon weer hetzelfde. Eerstvolgende station eruit en weer terug. Uiteindelijk kom je altijd thuis en het geeft niet als het langer duurt.” Dochterlief pikt het niet langer ‘Luister’ (oeps ik hoor mezelf geloof ik) ‘je kan uit twee dingen kiezen’ (zo doe ik dat inderdaad ook altijd) ‘óf je komt me halen, óf ik ga niet logeren!’ Zo, dat is een statement. Maar ik trap er niet in. “Lieve meid, oma brengt je terug met de trein en ik zal samen met jou bedenken hoe ze jou het beste kan helpen. Beloofd.” We zijn er nog niet, het is nog geen morgen, maar ik sta alvast schrap.
Met oma erbij moet het goedkomen.
Groeten, Henk
Da’s wel een hele mooie cliffhanger. Het zou goed voor haar zijn als het deze keer wel op rolletjes loopt!
ijskastmoeder, hier in Fr. voel ik de rilling van zo’nsoort discussie. En het is altijd mar weer afwachten. En de vraag of ze jouw zekerheden over de goede afloop ooit overneemt? Er zullen eeuwig nieuwe onzekerheden komen. Alles moet vaststa, bekend zijn en beredeneerd kunen worden. Afwijkingen van het stramien zijn fnuikend. Achteraf zal het weer leuk geweest zijn bij oma, die vast goed is. Succes en je staat al schrap.
@Henk, mwa, die onrustgevoelens zijn héél erg sterk en je moet er behoorlijk stevig voor in je schoenen staan. Oma druk ik telkens op het hart dat niet met praten te compenseren maar non-verbaal uit te drukken maar dat is moeilijk hoor als je dat niet elke dag gewend bent (en de energie op het eind van zo’n logeerpartijtje is natuurlijk ook minder).
@momeho, bid je mee voor de NS? Aan de andere kant, het heeft veel meer met ’t meisje dan met de trein te maken…
@Oliphant, dank voor het meeleven!
Er staat een wonderlijke tekensoort op het eind van mijn stukkie en ik krijg het niet weg, eigenaardig…
Lieve IJskastmoeder, knap hoe je ermee omgaat. Want dingen in het leven doen nou eenmaal niet altijd wat je wilt. Je kunt dat niet allemaal rechtbuigen voor je meiske. Je kunt alleen maar blijven proberen, volhardend als je bent, haar te helpen daarmee om te gaan. Sterkte vandaag!
PS ik zie niets raars onderaan je stukje, hoor!
Ja, natuurlijk zit het meer in het kind, maar t zou toch mooi zijn als de NS er even rekening mee houdt dat niet iedereen even sterk in zijn schoenen staat…
die tekens heb ik al bij meer mensen gezien, geen idee waar het vandaan komt. Wraak van Robeco?
geduld en inderdaad zoals je zegt non verbaal vertrouwen uitstralen….ervarend leren is voor het allerbeste en soms zal ze ook ervaren dat onprettige onverwachte zaken soms toch tot een goed eind worden gebracht (ik geef die altijd als voorbeeld om het zelfvertrouwen te vergroten)
Dag ijskastmoeder ,
Je bent nu waarschijnlijk al onderweg , deze suggestie komt wat laat . Zou het helpen als je haar een volledige routebeschrijving geeft van haar reis , met aankomst- en vertrektijden en spoornummers etc.
Ik bewonder de manier waarop je ons laat delen in dit facet van je leven . Alle goeds !
Tjezus ja, dat is waar ook… Die van mij komt zo aan met de bus uit de stad… Voor het eerst. Maar ze heeft sinds twee weken een mobiel. dat scheelt.
EN EN
hoe ishet gegaan?
Ik denk dat het niet altijd elke dag meevalt je kind zo bij te staan maar het is en blijft je kind, dat gevoel is groter dan wat dan ook
sterkte liefs Moon
@allen, ontzettend bedankt voor al jullie meelevende reacties. Natuurlijk is het zoals steeds uiteindelijk weer (redelijk) goed gegaan, maar wat kost het soms een energie om ’t meisje zover te krijgen…
Moeders en dochters, zij lijken op elkaar. 🙂
die laatste van Jezzebel begrijp ik niet, maar dat ligt wellicht aan mij
blij te lezen dat het redelijk goed gegaan is.
het kost veel tijd en energie, maar uitendelijk krijg je er zoveel voor terug.