Op een zondagmiddag, zo’n perfecte herfstmiddag voor een rondje op de fiets, fietsen we zomaar opeens in de buurt van de Vrije School. “Kom, we gaan even kijken” zeg ik tegen mijn lief. En daar staan we dan, voor een dicht hek. We drentelen wat heen en weer, hoe bekijk je een dichte school vanachter een hek? Fijn speelplein wel, zo te zien. Lekkere bosjes, een grote zandbak met allerlei boomstammetjes van verschillende formaten waarmee gesjouwd kan worden. Er ligt een gekapte boom bij wijze van klimtoestel en omdat de school zo grappig gevormd is, het lijkt wel wat op een bijenraat, en het plein er zo’n beetje omheen gedrapeerd ligt zijn er prachtige hoeken en gaten ontstaan die uitnodigen tot spelen, verstoppen, klooien. En terwijl we daar onze nekken staan te verrekken en de kinderen zich vermaken op de stoep komt er een man aangelopen met een vissenkom onder de arm. We begroeten elkaar vriendelijk en hij opent het hek om naar binnen te gaan. “Werkt u hier? Kunt u ons zeggen of er binnenkort misschien een open dag is?” ‘De open dag, nou dat duurt nog wel even, dat is meestal ergens in het voorjaar. Maar ik wil jullie wel even de school laten zien. Willen jullie dat?’ Mijn mond valt nét niet open van verbazing, welk geluk valt ons nu in de schoot?
De kleuterklassen zijn min of meer afgescheiden van de andere klassen. Er is een eigen ingang, een eigen plein en via de ‘grote zaal’ wordt de verbinding met de rest van de school gemaakt. De grote zaal is een ruimte met een heus podium, met gordijnen en toneellicht, bij slecht weer kan er gespeeld worden en wekelijks krijgen de kleuters hier euritmie (wat?) begeleid door live muziek. We mogen uitgebreid rondkijken op de kleuterafdeling met drie klassen en een peuterspeelgroep. Veel hout, ouderwetse stoelen en tafels zoals ik ze nog uit mijn jeugd ken – al staan ze niet meer in rijtjes opgesteld. Overal lappen en doeken en schattige halve roze en gele gordijntjes voor het raam. In elke klas is een hoek vrijgemaakt voor een soort stilleven van kleine poppetjes met allerlei herfstdingetjes, oh dat heet een jaartafel (een wat?). De leerkracht vertelt, luistert en laat ons vooral in alle rust de sfeer opsnuiven. Hij benadrukt het belang van ritme en structuur voor kleuters en hoe de seizoenen en de jaarfeesten daar op een natuurlijke wijze aan bijdragen. “En hoe stel ik me dat dan voor?” ‘Elke dag heeft hetzelfde ritme op school, daardoor voelen de kinderen zich snel vertrouwd. De verschillende activiteiten verlopen in een vaste volgorde. Ik zie die kleuters genieten als ze al weten wat er komen gaat. Het tekenen, boetseren, schilderen, euritmie en brood bakken gebeurt steeds op vaste dagen en zo krijgt ook elke dag van de week zijn eigen kleur. En de jaarfeesten – die samenhangen met de seizoenen – worden hier uitgebreid voorbereid en gevierd. Zo wordt ook het natuurlijke ritme van het jaar voor de kinderen beleefbaar.’ Het rolt allemaal op zo’n vanzelfsprekende manier uit zijn mond en tegelijkertijd is het zulke nieuwe materie dat ik op dat moment denk “gooi maar in mijn pet”. Als we echt voor deze school gaan kiezen hebben we nog heel wat huiswerk te doen! Maar ik vrees dat het voor mijn man sowieso teveel van het goede is, die heeft niks met dat snoezige popperige wat het in de kleuterklassen toch wel heel erg is. Ik kijk maar even niet opzij.
Terug op de fiets is het stil. Overweldigd door alle indrukken probeer ik voor mezelf uit te vinden wat ik er nu eigenlijk van vind. Ik kijk opzij om de stemming daar te peilen. Er rolt een dikke traan over zijn wang. ‘Hé, wat is dat nu?’ en terwijl zijn tranen de vrije loop krijgen zegt hij met heel zijn ziel en zaligheid: “Als je toch zó naar school mag gaan, dat is toch geweldig! Waarom zat ik niet op zo’n warme school, waarom heb ik zo’n verschrikkelijke schooltijd gehad. Waarom? Als ik nu zie hoe anders het kan zijn. Het kan dus ook gewoon leuk zijn om naar school te gaan. Wat een openbaring!”
Iets leren zou toch ook leuk moeten zijn? We zijn allen van nature nieuwsgierig.
Een “warme” schooltijd is van fundamenteel belang voor je leven.
@K, de kunst is die natuurlijke nieuwsgierigheid te behouden, maakt het leven en het leren boeiend!
@Klaverblad, ik denk dat je gelijk heb maar ik kom daar ook pas achter sinds ik kinderen heb. Wat is volgens jou ‘warm’ en hoe draagt het bij aan het ‘fundament’?
Het kan zo mooi zijn.
Weet je wat ik nog het meest aandoenlijk vind? Dat jij je zorgen maakt over wat je man ervan vindt en dat hij er dan zo vreselijk van onder de indruk blijkt te zijn. Wat heerlijk om je zo positief te vergissen 🙂 De tranen rolden er bij mij ook bijna uit na je laatste alinea! Aanbevolen (en ook door de redactie zie ik!! Terecht!)
@edu, nou en of!
@Solvejg, waaruit maar weer blijkt dat je er niet vanuit moet gaan dat je de ander kent 😉
Wat Solvejg inbrengt is wel om over na te denken.
@ Ijskastmoeder
Scholen en gezinnen moeten veilige bakens zijn. Warmte = mee- en invoelen. Empathie. We zouden -meen ik- een andere samenleving krijgen als die twee hoekstenen stevig neergezet zijn.
och wat mooi! inderdaad, bij mij welden de tranen ook even op in de laatste alinea…
het is altijd best emotioneel, de kleintjes gaan naar school, je moet ze toch weer een beetje loslaten, en dat kan gepaard gaan met allerlei emoties, een fijne school is inderdaad heel erg belangrijk!
veel succes nog met kiezen, de vrije school hier in Venlo ‘Rudolf Steiner’ zie ik niet zitten, ik denk dat ik voor de Montessorischool ga
ik ga ook weer scholen uitzoeken
en dat is inderdaad een reis
wat ontroerend die reaktie van je Lief
succes en liefs Moonfairy
ja die tranen kan ik me voorstellen…
ik heb op verschillende lagere scholen gezeten en de enige die echt en warm was daar zat ik maar kort op..en toch heeft dat een onuitwisbare indruk bij mij achtergelaten die de rest van de scholen bijna doet vergeten…..
een school is voor een kind zoooooo ontzettend belangrijk..je krijg er voor de rest het leven
een soort watermerk van mee…..
sommige herinneringen moet men
als sieraden dragen
op het blote lichaam
als littekens
Waarom zou ik schrijven wat ik voel als niets het treffender omschrijft? :`)
Die school die ken ik, denk ik. Staat ze aan de rand van een park?. Hartverwarmend om te lezen dat je man het eens is met de schoolkeuze
@Klaverblad, mee- en invoelen en telkens opnieuw goed kijken wat er bij een kind past. Ik had nooit gedacht dat ’t haalbaar zou zijn op een school. Maar het kán dus wel.
@Alice, je bent je aan het oriënteren begrijp ik? De Vrije Scholen kunnen onderling flink verschillen heb ik inmiddels gezien, gelukkig hebben wij een nogal pragmatische school getrokken want bij de dogmatici zou ik me niet zo op mijn gemak voelen 😉
@Moon, en als je dan ook nog niet weet waar je komt te wonen is het helemaal een klus ;-( Eerst maar de ene stap, dan de volgende.
@jeg, wat mooi dat je aan die korte periode zulke sterke en warme herinneringen hebt overgehouden. ‘Mijn’ watermerk is er helaas een van ijs, ik hoop dat mijn meisje het later ervaart zoals jij!
@Daan, X
@Galadriel, een school die er op lijkt denk ik 😉 Ik was, zoals je snapt, ook erg blij met de reactie van mijn geliefde. Aangenaam verrast in de puurste zin van het woord.
je stukje lezend,vol ontroering,weer even terug in de tijd,ja de vrije school vraagt wat huiswerk van je, maar je krijgt er ook zoveel voor terug,niet alleen voor je kind maar vaak ook voor jezelf.
En inderdaad dat je naast je eerst maar niet kijkt op de fiets omdat je een heel andere reactie verwacht. Ontroerend.
Ontroerend verhaal IJskastmoeder. En zo ontzettend belangrijk, de juiste school te kiezen.