“Ik wil niet meer naar school. Kan ik niet naar een andere school? Dat hebben jullie toch ook met mijn zus gedaan, waarom mag ik dat dan niet?” Kreunend draait ze zich om in haar bed. Het is maandagochtend, lekker begin van de week. ‘Kom meisje, opstaan en kleren aandoen. Ik ga naar beneden om het ontbijt klaar te maken. Tot zo.’ Ze verschijnt zowaar binnen acceptabele tijd beneden aan tafel. Onderuitgezakt smijt ze een boterham op haar bord. […]
‘Wanneer denk je dat ik in een demoteam mag?’ Haar armen en benen zwiepen alle kanten op terwijl ze dansend voor me staat. Sinds ze vijfenhalf was en voor het eerst de wedstrijdteams van haar dansschool zag optreden, is het haar grote droom om daar bij te komen. ‘Denk je dat ik na de zomervakantie in een demoteam mag? Wanneer hoor ik dat dan?’ Strak in de maat gaat ze door met het oefenen van de nieuw aangeleerde passen. Ingespannen […]
“Zullen we samen slapen?”, vraagt mijn oudste aan haar zus. “In mijn bed”, zegt ze er meteen achteraan. ‘Dat wil ik wel, maar waarom altijd in jouw bed? Waarom niet een keer bij mij? Dat kan toch ook wel een keer?’ Goed zo, fluister ik in gedachten mijn jongste toe, en ik ben blij dat ze een keertje voor zichzelf op komt. “Nou dan doen we het niet”, is het botte antwoord. Bam, deur dicht, onderhandelingsruimte: nul. Als ik ze […]
De deur van de grote vakantievilla is nauwelijks open of mijn meisje stormt met een ‘ik moet heel erg nodig plassen’ naar binnen en kijkt verwoed om zich heen op zoek naar de wc. Ook goedenavond glimlach ik naar de verbaasde begeleidster en geef haar een hand. Nou ja, ze zijn wel wat gewend hier, wat heerlijk om me daar geen zorgen over te hoeven maken. In de huiskamer springen de enthousiast de wii-ende jongetjes meteen in het oog. Meisjelief […]
Als we naar het logeerweekend rijden ratelt ze aan één stuk door. Toch wel spannend dus. Het verbaasde me al dat dit meisje dat bij alles wat nieuw is haar hakken in het zand zet, van meet af aan zo onverdeeld enthousiast is over het idee van een logeerweekend. Want ‘men’ kan dan wel zeggen dat het er ook aan ligt hoe je het brengt, maar daar is bij mijn meisje eerlijk gezegd weinig peil op te trekken. ‘Ga je […]
Thuisgekomen van het paardrijden begroet ze haar zusje allerhartelijkst en ze gaan samen boven spelen. Ze gaan wat? Ze gaan samen boven spelen! Samen, dus met zijn tweeën en zonder dat ik dat gesuggereerd heb of ze daartoe aangezet. Boven, dus niet achter mijn hakken, of bij me aan de keukentafel maar buiten mijn gezichtsveld. Spelen, al heb ik geen idee wat ze gaan doen, juist daarom ben ik nu al blij. Na tien minuten nog steeds geen gekrijs. Weet […]
“Gaan we alsjeblieft niet op de fiets?” zegt mijn oudste en ze kijkt me smekend aan. Elke zaterdagmorgen gaan we naar de paardenmevrouw en ik haast me door het huis op zoek naar de rubberlaarzen die telkens weer kwijt zijn. Ik baal, ik ben alwéér te laat om op de fiets te gaan en het zou juist zo’n goed therapeutisch ritje zijn. ‘We gaan vandaag met de auto.’ “Joepie!!” juicht ze vrolijk om er in één adem op te laten […]
Op tien minuten fietsen, iets buiten het dorp, achter een grote villa die een tweede leven leidt als groepsaccomodatie, stuit ik op een sprookjesachtige plek. Met in mijn rug de beschutting van een bomenrand zet ik mij op een omgevallen boom bewerkt tot knoestige bank en geniet van een fabelachtig uitzicht over de weilanden. Een hoge lucht met vage wolkenslierten en een ondergaande zon completeert het geheel. Wanneer de equitherapeute mij een krachtige hand geeft hoef ik eigenlijk geen woord […]