Thuisgekomen van het paardrijden begroet ze haar zusje allerhartelijkst en ze gaan samen boven spelen. Ze gaan wat? Ze gaan samen boven spelen! Samen, dus met zijn tweeën en zonder dat ik dat gesuggereerd heb of ze daartoe aangezet. Boven, dus niet achter mijn hakken, of bij me aan de keukentafel maar buiten mijn gezichtsveld. Spelen, al heb ik geen idee wat ze gaan doen, juist daarom ben ik nu al blij. Na tien minuten nog steeds geen gekrijs. Weet […]
“Gaan we alsjeblieft niet op de fiets?” zegt mijn oudste en ze kijkt me smekend aan. Elke zaterdagmorgen gaan we naar de paardenmevrouw en ik haast me door het huis op zoek naar de rubberlaarzen die telkens weer kwijt zijn. Ik baal, ik ben alwéér te laat om op de fiets te gaan en het zou juist zo’n goed therapeutisch ritje zijn. ‘We gaan vandaag met de auto.’ “Joepie!!” juicht ze vrolijk om er in één adem op te laten […]
Op tien minuten fietsen, iets buiten het dorp, achter een grote villa die een tweede leven leidt als groepsaccomodatie, stuit ik op een sprookjesachtige plek. Met in mijn rug de beschutting van een bomenrand zet ik mij op een omgevallen boom bewerkt tot knoestige bank en geniet van een fabelachtig uitzicht over de weilanden. Een hoge lucht met vage wolkenslierten en een ondergaande zon completeert het geheel. Wanneer de equitherapeute mij een krachtige hand geeft hoef ik eigenlijk geen woord […]