Naar de tandarts III

Het is weer tijd om naar de tandarts te gaan. Voor een gewone halfjaarlijkse controle. Maar laat dat gewone maar weg. Toen ik de laatste keer de afspraak op de familie-agenda zette was ik me nog niet voldoende bewust dat het leesonderwijs in groep 3 mijn meisje een half jaar later alles zou doen spellen wat van haar gading is. Op het moment dat we de maand omslaan snelt ze toe om te kijken wat haar allemaal te doen staat. En plotseling staat daar, ergens halverwege de bladzijde, 14.00u tandarts in haar vakje. Paniek! ‘Mama, mama, mama, wat staat daar? Wat is dat?’ “Eh, dat zie ik zo gauw niet, dat komt wel, dat is nog zo ver weg” probeer ik ermee weg te komen. Hopeloze zaak natuurlijk. ‘T-a-n-dd-a-r-t-s, is dat voor mij? Moet ik echt naar de tandarts? Wanneer dan, waarom dan, ik wil niet. Ik wil niet naar de tandarts!’ barst het naast mij los. “Lieverd, ik weet dat je het niet leuk vindt maar we gaan wel. Alle mensen gaan elk half jaar naar de tandarts zodat hun gebit goed gezond blijft. Het duurt nog heel lang, weet je wat, we vergeten het en ik vertel het je pas vlak van tevoren.” Tja, dat had ik eerder moeten bedenken, dat is nu te laat. Tien dagen lang beginnen en eindigen we de dag met dezelfde riedel. Zij in paniek, ik bezweer haar dat het goed komt en probeer het loopje in haar hoofd te stoppen door te zeggen dat we er – voor vandaag, dat is het hoogst haalbare – niet meer over praten. 

En dan is het zo ver. Ik grabbel mijn moed, mijn vertrouwen en mijn zen bijeen en neem mijn meisje mee. We rijden naar de stad en tussen het klappertanden door vraagt ze wat de tandarts gaat doen. “Het is een controle. Dat betekent dat ze kijkt hoe het met je tanden en kiezen is. Meestal doen ze dat met een spiegeltje en met een haakje.” ‘Een háákje?! Doet dat pijn?’ “De tandarts laat het van tevoren allemaal zien, dan weet je precies wat ze gaat doen.” ‘En als ik dan een gaatje heb? Wat gaat ze dan doen?’ en ze begint zachtjes te jammeren. Ik weet niet hoe dat werkt bij deze tandarts, of ze als er maar één gaatje is dat in een moeite door weggewerkt wordt of dat er dan een andere afspraak gemaakt wordt. Beide is waarschijnlijk even erg en dus zeg ik maar “Ik weet het niet, soms maken ze dan een nieuwe afspraak en soms maken ze het meteen.” Het gehuil breekt nu echt door en ik leg mijn hand op haar been. Ze laat hem liggen, dat is mooi. We zijn een paar minuten stil, nou ja, ik ben stil. “Je vindt het vervelend dat je niet weet wat er precies gaat gebeuren hè. Wat zou je daar aan kunnen doen?” Met een wanhopige blik kijkt ze me aan ‘kan jij het me vertellen?’ “Ik weet het ook niet precies, wel een beetje, maar niet precies.” ‘En de tandarts?’ “Die weet het natuurlijk wel.” ‘Maar ik durf dat niet te vragen.’ “En wat zou je wel durven?” ‘Ik weet het niet. Ik ben zo bang.’ “Is het een idee om als we binnenkomen meteen te vertellen dat je het zo spannend vindt? En dat je graag wil dat ze van tevoren vertelt wat ze allemaal gaat doen?” ‘Wil jij dat doen?’ “Ik ga natuurlijk met je mee maar ik denk dat het beter is als jij het zélf vertelt aan de tandarts.” Tot mijn grote verrassing zie ik haar gezicht een klein beetje opklaren ‘OK’ zegt ze en precies op dat moment zijn we er.

We wachten en dat is niet leuk. Dan zwaait de deur open en we gaan naar binnen. Op de drempel blijft ze staan en op haar bibberige benen ze steekt meteen van wal: ‘Ik wil eerst iets zeggen. Ik vind het heel erg spannend en ik wil graag dat je eerst vertelt wat je precies gaat doen.’ Ik ben apetrots op haar, de tranen schieten in mijn ogen. De tandarts legt uit wat een controle is en dat ze alleen dat doet wat ze nu afspreekt. Als er meer moet gebeuren maken we een nieuwe afspraak. Meisjelief is er nog niet helemaal gerust op maar gaat wel op de stoel liggen. Bij elke nieuwe handeling vliegt ze overeind en eist een verklaring. Enigzins geamuseerd kijk ik toe. Ik moet dichtbij blijven zitten maar hoef niet haar hand vast te houden. Wat is het mooi om te zien dat ze voelt dat ze – een beetje – grip heeft op de situatie en wat doet haar dat goed.