Daar zitten we dan, te wachten op onze beurt. Als een boeddha mediteer ik mijn mantra; ik ben hier voor haar, ik doe wat goed voor haar is, ze is boos maar dat raakt me niet. De deur van de spreekkamer gaat open en er huppelt een kind naar buiten. Het is zover. Onder mijn hand verstrakt het lijfje tot beton. De kindertandarts komt naar buiten en gaat rustig naast mijn dochter op de bank zitten, ze kent mijn meisje inmiddels en draait de gebruikelijke begroetingsprocedure gewoon om. Geduldig maakt ze contact en zegt dat we naar binnen moeten gaan. Eenmaal over de drempel slaan de bibbers pas echt toe en vlucht ze naar de hoek die het verst verwijderd is van de behandelstoel. We praten haar de stoel in en mama mag ernaast gaan zitten. Stel je voor, we zijn inmiddels tien minuten verder en het meisje zit nu stijf rechtop in de tandartsstoel en schreit bittere tranen.
De tandarts is een kanjer, ze legt precies uit wat ze gaat doen en doet dat stap voor stap. Ze is invoelend en streng tegelijk en maant het meisje tot kalmte wanneer ze merkt dat het gejammer overgaat van angst in melodramatisch theater. Met een hoofdknik wijst ze me op de voeten die nu niet meer strak gespannen zijn maar in een meer neutrale stand op de stoel rusten. Daar gaan we dan. Het is toch ook wel pech dat juist zo’n angsthaas van die slechte tanden treft. Want ze krijgt geen snoep en we poetsen dagelijks en ze heeft minder dan zeven eetmomenten op een dag en toch vallen de gaten in het gebit. Ik hoop maar dat de ‘grote tanden’ straks van betere kwaliteit zijn.
Met het zweet op de rug, op mijn rug net zo goed als de hare, staan we op. De eerste paar keer voelde ik me zo schuldig wanneer ze het hele gebouw bijeen krijste (zelfs de receptioniste kwam poolshoogte nemen). Het schuldgevoel is weg, maar na afloop van zo’n exercitie kun je me wel opvegen. Klaar voor deze ronde. En ja hoor, honderduit kwettert het meisje ‘en ik krijg toch ook nog iets uit de doos?’ en ze grabbelt tussen de tattoos en kitschringen naar een K3-sleutelhanger. We zijn een half uur binnen geweest voor het vullen van één gaatje. Ze stuift door de wachtkamer naar buiten en heeft geen weet van de verbaasde blikken van ouders en de bedremmelde kinderen die haar nakijken. Die hadden op zijn minst een hoofd vol verband verwacht schat ik zo in…
HOera voor jullie alle 2
liefs Moon
Applaus voor jullie alle drie (ook voor de tandarts, houd die in ere!)
Wat een opmerkzaamheid van de tandarts. Knikje richting voeten… Doortastend hoor! Vrouw zeker…En fijn dat het weer achter de rug is! Worden haar grote tanden gesealed? Veel kinderen schijnen tegenwoordig het glazuur gedeeltelijk te missen…
Applaus!!!!
… voor alle drie…
maar:
@Daan
Vrouw zeker…
?
Ik moet hier 17 intoetsen maar het werkelijke getal is 19…
… en je bedoelde toch een hoofd vol watten?
Correctie reactie….
Klaar..
@ Grutte Pier: Man zeker? (humor Piet, slechts een inside joke)
IJs: zie nu pas het gedicht van Warmond. Dat is mijn heldin, en het gedicht gebruik ik vaak in de rouwgroep.En dan vaak van de volgende strofe: ik heb je niet gedroomd
hier ben je je bestaat
ik heb je liefgehad
dit is de nacht
ik heb je lief
ik heb je niet bedacht.
Mijn hemel, wat liggen werelden dicht bij elkaar…
@Voordaan, chips, kippe(n)vel
Overigens GP, ik begrijp ook niet waarom Daan suggereert dat het natuurlijk een vrouw is… Misschien een geval van incorrecte positieve discriminatie of vrouwelijke solidariteit? Tis me een raadsel. Maar ik ben niet boos hoor Daan ;-X
@ IJs: natuurlijk een feministische, zeer incorrecte, vrouwvriendelijke opmerking! Mijn opstandige excuses, en ik ben nooit kwaad, op zijn hoogst woedend :~`()
Wat een kei van een tandarts.
Dit verhaal brengt wel herinneringen boven van een zevenjarige Zusenzo, die werkelijk het hele ziekenhuis bij elkaar krijste toen ze onverhoeds (zonder enige uitleg, zo ging dat nog in de jaren zeventig)op een behandeltafel werd gelegd voor het verwijderen van hechtingen uit haar arm.
De verpleegkundige trachtte de zaak nog te redden door haar polsteller aan te bieden, als afleiding.
Dat pikte ik niet.
Voele me in de maling genomen.
Het glas en het zand in de zandloper dropen even later van de muur.