School III

Juf vraagt zich af waarom dochterlief bij het klassikaal (hardop) rekenen tot de beste behoort maar bij het zelfstandig werken niet vooruit te branden is. Ze krijgt net al de andere goede rekenaars werkbladen waarmee ze zelf aan de slag mogen. Dat doet meisjelief wel, en alles wat ze maakt is correct, maar hopeloos traag. Aldus de juf. “Je mag wel iets meer afmaken hoor, zeg ik dan. En dan kijkt ze me aan met een verbaasde blik en zegt ‘maar ik werk toch goed juf?’ En tja, ik geloof ook echt dat ze denkt dat ze hard werkt. Maar die anderen gaan als een speer door dat boekje heen en zij heeft nu met moeite de tweede taak pas af.” 

Hm, misschien gek maar echt verbaasd ben ik niet. Ik zoek, ik voel, ergens zit er iets, ik herken het wel maar ik kom er nog niet bij. “Snapt ze wat ze moet doen juf? Is het misschien nodig de opdracht in meer stukjes te verdelen?” Juf denkt na en komt tot de slotsom dat het daar niet aan ligt. “Is ze bang om het niet goed te doen? Wil ze geen fouten maken en controleert ze eindeloos wat ze doet?” Dat is een overweging voor de juf maar ze is nog niet overtuigd. Dan flitst door mijn hoofd “tempo maken bij het fietsen, aankleden” en ik voel dat ik er bíjna ben. De klok! Natuurlijk de klok, die is voor mijn meisje essentieel in het grip krijgen op de taken die haar worden opgelegd. “Het is misschien wat ongebruikelijk, zeker bij kinderen op deze leeftijd, maar ik denk dat je haar helpt om de klok erbij te gebruiken. Dat je zegt, we gaan zolang rekenen en dan verwacht ik dat je zoveel bladzijden af hebt. Dan heeft ze houvast, een richting, dan weet ze wat er van haar verwacht wordt.” We praten nog een beetje door over hoe wij dat thuis veelvuldig toepassen en de juf besluit te zoeken naar een manier waarop ze dat zou kunnen toepassen zonder dat ’t meisje het als druk gaat ervaren.

Vandaag belde er een blije juf. Het werkt als een speer. De eerste keer had meisjelief haar verwonderd aangekeken en gevraagd ‘Echt? Moet ik dat allemaal af hebben?’ En toen juf antwoordde dat ze dacht dat mijn dochter dat wel zou kunnen volgde het droge ‘OK’ en ging ze aan de slag. Dat doen ze nu sinds de herfstvakantie en het gaat ontzettend goed. Ze heeft haar werk steeds af en vaak nog meer. En ze raffelt het niet af, het is goed gemaakt, consciëntieus en met plezier bovendien. Juf is blij, ik niet minder!