blauweplekkenHet is donderdag. Zingen dus. Ook al heb ik net gehoord dat school mijn dochter niet meer wil. Als ik thuisblijf zal ze daar niets van begrijpen ‘waarom blijf je thuis, je moet toch zingen?’ Dus zwerf ik aangeslagen door de stad. ‘Ben later, moet mezelf even bijeen grabbelen. Zojuist gehoord dat dochter van school wordt gestuurd’, sms ik de voorzitter en mijn koorbuurvrouw.

Toen we thuiskwamen van het gesprek met de rector stond ze ons ongeduldig op te wachten: ‘En? Hebben ze straf gekregen? Worden ze geschorst?’ Onderweg naar huis hebben we geoefend op wat we gaan zeggen. Geen haar op ons hoofd die erover denkt om haar in te lichten over wat er zojuist werkelijk gebeurd is. Hoe het nu verder moet weet ik even niet, maar ik geloof niet dat we braaf gaan liggen en doen wat ons gezegd is. Zolang er zoveel onduidelijk is, is het zinloos haar daarmee te belasten.

‘School is erg in de war, liefje, ze hebben meer tijd nodig om na te denken.’ ‘Hoezo?! Het is al bijna een week geleden?! Ga me niet vertellen dat ze géén straf krijgen hè.’ ‘De jongens hebben tegen de rector gezegd dat ze last hebben van jou in de klas. Daar willen ze ook naar luisteren. Ze vinden de handtekeningenactie fout en misschien komt daar ook nog wel straf voor. Maar het gaat nu niet om straf. Het gaat erom dat jullie samen weer goed met elkaar omgaan in de klas. Dat is het allerbelangrijkste.’ ‘Ze liegen! Wat hebben ze gezegd dan? Wat doe ik dan? Vertel me alles, ik wil het allemaal weten!’ Als we een paar voorbeelden geven weerlegt ze ze overtuigend, al is het moeilijk in te schatten of ze op die specifieke momenten de context goed begrepen heeft. Thuis walst ze immers ook over ons heen zonder in de gaten te hebben dat het ons raakt. Maar ik heb helemaal geen zin om nu met haar in een soort welles-nietes te geraken, ik ben nog murw gebeukt door de harde woorden van de rector.

Murw gebeukt, dat is precies hoe ik me voel. ‘Ik heb overal blauwe plekken van jou’ zingt Herman van Veen. Nooit geweten dat een verbaal pak slaag fysiek zo zeer kan doen…

Er zijn 10 reacties

  1. debby

    Heftige situatie..wat mij vooral aansprak is je laatste zin…
    nooit geweten dat een verbaal pak slaag fysiek zo zeer kan doen….voor mij d er spijker op zijn kop..
    sterkte in je situatie.gr debby

  2. knutselsmurf

    Een collega vroeg een keer aan me : “wat is autisme precies ?”
    “Dat je denkt dat de rest van de wereld gek is”, zei ik.

    Ik denk dat ze uiteindelijk het onrecht wel een plaats zal kunnen geven. Zelfs onrecht heeft een logica : de macht van de meerderheid.

  3. Grunn

    Ik ga er altijd van uit dat je over gebeurtenissen van een tijdje terug schrijft, maar sterkte! Ik lees je blog al een paar jaar met enkele regelmaat, maar vond het ineens zo’n heftig stuk over dat schoolgesprek. Ik hoop voor jullie dat het goed komt!

  4. Ria

    Janneke, wat kan ik zeggen? Het doet mij ook zeer, als ik het lees, De afwijzing, het onbegrip, de onwil. Het gevoel dat je er weer alleen voor staat. Het enige wat ik kan doen, is je mentaal steunen. Even een lijntje vanachter de computer naar jou, vol medeleven. Sterkte, meid.

  5. IJskastmoeder

    Ja gek is dat hè Debby, ik voelde echt bont en blauw. Impact van woorden is echt groter dan je denkt, ik ben me daar des te bewuster van geworden.
    @knutselsmurf Hm, eerst zelf vrede krijgen met die logica…
    @Grunn dankjewel voor je hartelijke woorden en ook al weet ik al dat het een soort van goed afloopt (omdat ik inderdaad met vertraging schrijf) – het komt nog steeds hard binnen!

  6. ina

    Een kind met autisme hebben, je wordt er alleen nog meer moeder van. De levenslessen die je hier meekrijgt…Het is niet gemakkelijk, verre van maar jullie komen er wel daar ben ik zeker van. Afgewezen worden is zeer pijnlijk maar ik maak de bedenking zou ik de school nog wel willen voor mijn dochter of wie zal er wie afwijzen 😉

  7. Nancy

    Helaas heel herkenbaar…. het kost allemaal zoveel energie, verdriet en onzekerheid. Je wilt dat je kind gewoon onderdeel kan zijn van de maatschappij en een onbezorgde jeugd mag hebben. Maar helaas is dit voor veel kinderen met autisme niet weggelegd. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *