‘Wat doe je nou? Waarom maak je me wakker, ik wil dat niet.’ ‘Jij moet mijn kleren uitzoeken. Nee, niet die stomme broek, ik wil een andere.’ Ook goedemorgen lieve schat, fijne dag verder. ‘Weet je wat ik niet leuk vind…’ en er volgt een litanie aan klachten waarin veel muggen tot olifant worden gebombardeerd. ‘Wie zegt er dat ik die limonade wil? En waarom mogen we maar één koekje, ik wil ook nog iets uit de snoeptrommel. Nou, ik vind het stom dat wij nooit iets mogen van jou.’ Ook goedemiddag lieve schat, fijne dag gehad op school? ‘Ik wil niet dat je me napoetst, dat doe je bij mijn zus ook niet en die is veel kleiner. Jij moet met mij een spel doen want bij haar (knikt met vies gezicht naar de kamer van haar zusje) heb je voorgelezen. Nóg een spel. Dat is niet eerlijk! Bij haar ben je veel langer gebleven en bij mij wil je dat nooit.’ Jij ook welterusten lieve schat, fijn om de dag zo genoeglijk af te sluiten samen.
Ik kan het niet meer horen. Ik zit er doorheen. Ik heb het helemaal gehad. Van de vroege ochtend tot de late avond is het niet goed of het deugt niet. Ze is zoveel boos, om niks, om alles dat ik het niet meer leuk vind. Niet leuk meer? Ik verdraag het niet meer. Donkere ogen boren zich bij me naar binnen, snauwen en grauwen vliegen me om de oren. En ik, ik handhaaf de regels, herhaal waarschuwingen en verman mij. Meer en meer trek ik het prikkeldaad op om mij te beschermen. Als ik dan op een dag vol van afhouden, afwijzen, standhouden en negeren naar mijn hoofd geslingerd krijg dat ik nooit iets met haar wil doen, dan breek ik. “Het is ook nooit goed bij jou, en nooit genoeg. Ik heb het helemaal gehad. Ik kan er niet meer tegen.” Verbaasd kijkt ze me aan en ik weet dat het oprecht is dat ze niet begrijpt waar het over gaat, wat ik bedoel. Ook al heb ik de afgelopen dagen, weken, talloze malen de grens aangegeven, ze snapt niet waarom ik nu zo ontplof. Maar het jaagt haar wel schrik aan. Ze deinst terug als een kat in het nauw, probeert of ze het goed kan maken. Zodra ik haar de hand reik claimt ze me weer volop.
Ik geef het op.
Het klinkt ook helemaal niet leuk, al die verwijten. Kun je haar uitleggen wat verwijten zijn? Proberen er een spelletje van te maken iets te zeggen wat GEEN verwijt is? Dat dan aanmoedigen? Heel veel sterkte!
100% herkenbaarheid en toch weer anders. Vader van een zoon met “ASS” problematiek. Gekscherend hebben we hem als peuter als rupsjenooitgenoeg genoemd.
Zoals ik al zei 100% herkenbaar en toch ook weer heel anders, maar met enige regelmaat er ook helemaal doorheen.
Goede raad, nee die geef ik niet, want ook helemaal moe van goede raad van omgeving en professionals.
Sterkte
Reactie is geredigeerd
=En ik, ik handhaaf de regels, herhaal waarschuwingen en verman mij.=
Misschien focus je toch teveel op ‘dat wat niet veranderd mag’.
Uitleg werkt soms, zeker als je erbij vermeldt waarom het voor anderen beter is.
twee aanbevelingen als steuntje in de rug. Wat is dit ingewikkeld!
Oef, wat moet dàt zwaar zijn…. Je bent ook “maar” een mens, ijskastmoeder en geen heilige. Natuurlijk ontplof jij ook wel eens. Heel naar dat je er zó doorheen zit. Volgens mij ben je ook gewoon bek- en bekaf. Ik weet te weinig van asperger om wat voor raad dan ook te kunnen geven. Is ze nu bozer dan gebruikelijk, vraag ik me alleen nog af. Wens je kracht en indien mogelijk wat rust toe. Je bent een kei, ga niet twijfelen aan jezelf…
Hartelijke sterktegroet, Coby
Ja zo’n rupsje nooit genoeg vreet je kaal! En als je dan een keer ontploft is dat heel normaal. Ik ben het helemaal met Coby eens en zorg dat je zelf even rust krijgt.
Ik kan me zo goed voorstellen dat je daar helemaal moedeloos van wordt. Moe en -deloos eigenlijk. Maar misschien zit er af en toe wel eens een krentje in de pap dat het allemaal wat draaglijk maakt?
Wat is het af en toe goed – en nodig – dat je je gevoel kwijt kunt op je blog. Het lijkt me
heel moeilijk, wat je nu doormaakt.
Ik stel het me zo voor (kan er totaal naast zitten): je ratio zegt: het komt door Asperger, ik mag het mijn dochter niet kwalijk nemen. En je gevoel zegt: waarom maakt ze het me zo moeilijk, waarom is ze nooit gewoon eens blij met mij als moeder. Waarom waardeert ze het niet, al die dingen die we voor haar doen.
Het lijkt me heel moeilijk, als je dit dag in, dag uit meemaakt, om het niet op jezelf te gaan betrekken, om je niet aangevallen te voelen. Ook al weet je nog zo goed dat het niet door jou komt, niet door iets wat jij doet of nalaat. Wat het, zou ik me kunnen voorstellen, extra moeilijk maakt is dat er op het eerste oog niets mis is met je dochter. Integendeel, ze is juist hoogbegaafd. Het is niet iets wat je ziet. En daardoor zou ik me kunnen voorstellen dat het af en toe moeilijk is, om dit gedrag als een symptoom te blijven zien van Asperger.
Ben het met de anderen eens dat het verschrikkelijk belangrijk is, dat je af en toe een rustpunt inbouwt voor jezelf. Dit vergt zoveel van je, af en toe moet je echt je reserve weer opbouwen.
Lieve IJskastmoeder, hou vol. En vergeet niet dat je het hartstikke goed doet. Echt!
ik kom je even een ‘steun-knuffel’ geven.
Ik zie het zo gebeuren en dan denk ik: wat moet dit zwaar zijn, ik hoop zo dat je de komende dagen aan je zelf toe komt, zou een wekker iets zijn, even zetten voor mamatijd? Dochter zet de wekker, op een half uur een uur, mogelijk met een opbouwschema en ze mag hem meenemen naar haar kamertje en pas als hij gaat, mag ze weer een beroep op je doen, en mogelijk heeft zij ook wel eens zin in een half uur geen mama, maar alleen tijd voor haar zelf, ik verzin het ter plekken, maar zou het zelf uitproberen en het veel positieve lading geven.. zo van als hij dan gaat, dan nemen we samen thee met koek die we lekker gaan soppen….feest!
Nou, dikke knuffel en als je denkt wat een gezeur van die Zilver moet je maar denken dat ik het je zo gun en het goed bedoel. xxx
Dag IJskast moeder,
brr, nu krijg je reacties op je verhaal, meid,
met advies wellicht en dat je je misschien te veel focust op regels handhaven, maar dat is het niet,
Sterkte wens ik je, maar of dat helpt
Lees je de Volkskrant, ? in de bijlage een verhaal over een of meerdere kinderen die extra tijd voor alles nodig hebben, kinderen met Asperger, of pddnos en dergelijke,
daar kun je misschien wat herkenning in vinden
Goed dat je over je zelf schrijft,
Heb je een stukje ergens in je leven voor jezelf? Groet Francis
Balsem voor de ziel, lees ik in de kolom hiernaast, je zingt?
Fijn zoveel hartelijke reacties van mensen die meedenken, meeleven en mij alle goeds toewensen. Er ontstaat weer een heel pietsie ruimte, vandaar dat er ook weer een stukje kon verschijnen. Veel is het nog niet maar er gloort weer wat hoop aan de horizon. De krant van vandaag (of deze week) heb ik nog niet gezien maar het stuk kan ik waarschijnlijk zelf wel schrijven 😉
Reactie is geredigeerd
Oh help zeg! Het is weer vakantie…
Wie weet is dit een idee voor jou?
Spaar al je door de verzekeraar vergoedde fysio-behandelingen op voor tijdens vakanties, zodat je juist in de vakanties naar de fysio kunt gaan en je daar eens lekker kunt laten masseren
je zegt het eigenlijk zelf al: zodra je haar de hand reikt, claimt ze je. Niet reiken dus. Maar juist dat is zo moeilijk; dat dwars tegen je gevoel in gaan. En je weet zelf ook; als ze zo opstandig is, zit ze waarschijnlijk niet goed in haar vel, heeft ze het meeste last van zichzelf. Maar ondanks die wetenschap is het nauwelijks te harden, dat spektakel iedere keer. Dan denk je bij jezelf ”daar gáán we weer…” heel herkenbaar, dit verhaal. maar let op: dan komt er opeens binnenkort zo’n dag uit duizenden tussendoor, waarop alles wel goed gaat. zo een waarvan ik bij mezelf wel eens dacht: als ik dit soort dagen voor dat kind kon kopen, nam ik extra hypotheek op mijn huis. en dat maakt dan weer zoveel goed..
O, kan me goed voorstellen hoe vermoeiend dit moet zijn..
Sterkte, meer kan ik niet zeggen.
Ik ben geen moeder, ik weet geen goede raad of tips..
De tweede keer deze week dat ik je stukje lees. Na de eerste keer zou ik zoveel willen zeggen, schrijven, aanbevelen. Maar ik heb het niet gedaan. Net als bovenstaande reageerders heb ik ook geen verstand van of ervaring met asperger. Ik heb enorm kunnen genieten van twintig jaar met een zoon(tje) die het (ook) leuk vond om na te denken en samen oplossingen te bedenken voor de problemen die een opgroeiend kind tegenkomt.
Zijn er “oplossingen” te vinden op asperger sites of in ieder geval steun in de vorm van halve smart? Het klinkt natuurlijk ouwelullen achtig, maar het is goed bedoeld: als je echt wel eens een steen hebt willen gooien, zoek dan in ieder geval wat professionele hulp. Het is geen schande en dergelijke professionals hebben minimaal de ervaring om je te helpen.
Helaas toch nog advies waar je waarschijnlijk niet op zit te wachten.
Succes! Maar liever plezier!