“Ik wil niet in bad. En waarom moeten we nou weer op de fiets. Ik wíl dat niet. Kan ik niet ergens gaan spelen, ik wil gewoon niet mee.” Zeven jaar is ze en aan samen op stap heeft ze op dit moment een broertje dood. Want als je samen weg bent moet je afstemmen en kan de dag anders verlopen dan je in je hoofd hebt, en dat is zo’n beetje het vervelendste dat er bestaat. ‘We gaan op de fiets want papa gaat met de auto naar zijn werk. En jij , je zus en ik gaan samen naar de stad omdat we voor jou in ieder geval twee rokken of jurken gaan kopen. Dus ga je mee. En ik vind het leuk dat we voor het eerst met zijn drieën kunnen fietsen want je zus rijdt nu zonder zijwieltjes.’ “Maar ik vind dat niet leuk en ik ga niet mee”, haar gezicht donkert met de minuut en ik voel groot ongeduld in mij opborrelen. Het liefst smijt ik haar toe dat ze dan vooral maar thuis moet blijven met dat nukkige hoofd van d’r, maar dat is helemaal geen optie. En oh wat zou het heerlijk zijn om ‘r uit spelen te sturen en de dag voor mij en de jongste te hebben maar ik heb juist voor háár bedacht dat ze er wat zomerkleren bij moet hebben. Ik overweeg in een splitseconde of ik die dan zonder haar zal aanschaffen maar de afgelopen dagen heeft mevrouw al zo vaak haar kont tegen de krib gegooid dat ik haar dat eigenlijk niet gun. Dat klinkt dubbel en dat is het ook.
‘Als je nou goed meewerkt en zonder te mopperen met mama meegaat dan kun je misschien daarna nog met iemand gaan spelen?’ oppert haar vader. Hij kijkt me verontschuldigend aan, hoopt dat zijn interventie niet ongewenst is maar het is precies het zetje dat ikzelf even nodig had om in een andere stand te geraken. “Dûh, dat mag toch niet en anders zal je zien dat het dan al te laat is” donderwolkt het meisje nog even voort. ‘Ik vind dat eigenlijk wel een goed idee. Als je zonder boos te zijn in bad gaat en je haren wast, daarna meegaat op de fiets en zonder te zeuren kleren uitzoekt – en we kijken ook naar iets voor zuslief – en als je niet steeds vraagt wanneer we weer naar huis gaan, dan mag je als we thuiskomen nog met iemand gaan spelen.’ “En als het dan al te laat is, dan ik heb ik alles niks voor niks gedaan!” ‘Het is nu kwart voor 11, als je nu meteen in bad gaat en er niet te lang over doet, en dan mag je zusje vanavond zodat je daar niet op hoeft te wachten, dan eten we een boterham als je weer beneden bent en kunnen we om half 12 vertrekken. Dan zijn we tussen twee uur en half drie weer thuis. Maar dat ligt er dus ook aan hoe lang jij in bad blijft.’ “Om half drie?” zegt ze enigszins ongelovig. ‘Om half drie’ doe ik stellig terug. “OK!” en wonder boven wonder is de knop om en staat ze in de meewerkstand.
Ze blijft dik drie kwartier in bad, we vertrekken pas om kwart over 12 en het werd een heel gezellige middag. Als we om vier uur thuiskomen zegt ze een tikje mismoedig dat het dus allemaal ‘niks voor niks’ is geweest dat ze zo goed heeft meegewerkt. ‘Nee lieverd, het was niet niks voor niks. Fijn dat we zo’n gezellige middag hebben gemaakt, dank je wel, daar ben ik heel blij mee. Dikke kus.’ Want ook moeders hebben succeservaringen nodig om er weer tegenaan te kunnen, maar dat kan ik haar niet uitleggen. En dat hoeft ook niet. Ze is alweer aan het spelen, buiten op het pleintje.
Je bent een geluksvogel. Ik had iets dergelijks vorige week met de mijne van bijna 10, en dat is op een drama uitgelopen. Jankend kind in kleedkamer, vriendinnetje met ongelukkig gezichtje wachtend. Zucht;-).
Het pakt niet altijd zo uit, ik vertel nog wel ’s over het uitje vorige week naar het Afrikamuseum (pff breek me de bek nog maar niet open), maar dit keer lukte het wel en prijs ik me gelukkig. Nou en of!
In welke zin liep het bij jou op een drama uit? En voor wie was het drama het grootst?
Reactie is geredigeerd
Geschud herinner ik mij mijn Moeder, wat dééd ze haar best…
Drama huize Night: eerst dus die scène in de kleedkamer, daarna twee heel vervelende meiden terwijl ik ook eens even in een kleedhokje stond (“Hoe vinden jullie dit?” “Je lijkt op Assepoester. We bedoelen niet op het bal, maar als ze schoonmaakt.” En steeds de gordijnen openrukken zodat ik daar in vol ornaat stond). En tenslotte ging ik even naar de wc bij V&D, waarna ze kwijt waren. Drie keer die winkel rondgelopen, toen naar buiten: Bart Smit waar ik hen over had horen smiespelen. Niks, nergens te vinden. En toen ik ze eindelijk vond was ik zo kwaad dat het beloofde ijsje hen door de neus geboord werd en ik stampend naar mijn auto liep. Dochter grienend en vriendinnetje hevig onder de indruk in mijn kielzog. Zulk drama dus, haha. (ja, nu kan ik weer lachen…)
Ragfijn, dat hoop ik ooit ook nog mee te maken…
Reactie is geredigeerd
@Ragfijn, geschud? Het schuddende beeld dat je van je moeder zag terwijl je dooreen gerammeld werd of bedoel je iets anders?
@Starry, dank voor je verhaal. Tis wat om ze groot te krijgen niet? Als ouders moeten we daarvoor heel wat ongaangename emoties doorstaan en dan toch proberen fier overeind te blijven, we zijn nu eenmaal het oudst en dus wijs 😉
Ja er moest wat geschud worden eer ik in het gareel liep, ben lang een ettertje geweest, zonder dat ik het wilde overigens, maar ja, heet dat niet puberen…
Wat ontzettend fijn dat je geduld beloond en dus je voorstellen gehonoreerd werden. En iedere keer moet dat opnieuw worden ondernomen: ik wens je een engelengeduld, hoewel ik af en toe toch wat anders bij je lees. Volhouden, ze is AL 7 :-))
Ah, heerlijk! Nog zo’n zevenjarige dwarsligger! Dat geeft een moeder weer moed. 🙂
goedzo ijskastmoeder
En dan loopt het net ff allemaal iets anders, maar wel goed af.
Mooi.
en, waren de kleren naar haar zin?
Goed opgelost!
@ragfijn, wel mooi dat je er nu zo mild naar kunt kijken. Dat je zegt dat je moeder zo haar best deed.
@oliphant, mijn oudste is voor mij één grote oefening in geduld oefenen. Voordat ik kinderen kreeg was ik bang te weinig geduld te kunnen opbrengen. Ik sta nu geregeld paf van mezelf kan ik nu zeggen. Al bijt ik de binnenkant van mijn wang nog regelmatig stuk… Ze is AL 7 schrijf je, bedoel je, nog maar 11 jaar 😉
@asdale, gala, pleunz en ans, dank!
@momeho, heel cool-vrouwelijk is het geworden, ze is er erg blij mee. En wat ziet ze er groot uit, echt een hele meid .
mooi veel uitleggen
helpt???
Ah, een onderhandelgezinnetje. Zullen we een weddenschapje afsluiten over wie het ’t langste kan volhouden ?
@Francis, duidelijkheid helpt vaak goed bij dit meisje
@Rami, begrijpen wij elkaar verkeerd? Als je iets verder op dit blog leest zul je zien dat we hier niet echt een stereotyp ‘onderhandelgezinnetje’ zijn. Maar ik wil wel een weddenschap met je afsluiten hoor 😉
Mooi opgelost. En goed dat je na afloop een compliment hebt gegeven. Wat een geduld!