Ze is zes en heeft (na anderhalf jaar zwemles) in zes weken tijd diploma A en B gehaald. We zijn allemaal zo blij voor haar, en ze geniet van alle aandacht. Zélf vindt ze vooral interessant dat ze van de oma’s, opa en wat vrienden daar ‘zomaar’ geld voor krijgt. Hier een euro, daar een euro en zelfs briefjes van vijf. Wauw, het geldwolfje kan haar geluk niet op. Sinds een paar weken is ze bovendien aan het sparen voor een Babyborn, het toppunt in de poppencommercie. En dat terwijl ze niet van poppen houdt. Ik begrijp er niks van, van mij krijgt ze ‘m dan ook niet.
Verwoed zit ze haar geld te tellen, ze voelt zich de koning te rijk. “Mama, wat kost een Babyborn?” ‘In de winkel zag ik dat ze ongeveer 50 euro kosten.’ “Vijfig euro?! Ik heb € 22,50 dat is toch ook hartstikke veel? Kan ik dan wel een Baby Annabel kopen?” ‘Nou en of is dat veel geld, maar helaas schat, Annabel is nog iets duurder, iets van zestig euro.’ “Ja nou, dan kan ik nóg geen Babyborn kopen! En met mijn zakgeld duurt het nog jaren!!” ‘Je kan ook op internet kijken of er een kindje is dat haar pop wil verkopen. Dan is ie niet helemaal nieuw maar misschien vind je dat niet zo erg?’ Samen grazen we marktplaats af maar op de een of andere manier is het allemaal niet naar haar zin. Met enig wroeten komt het hoge woord eruit: ‘Dan ben ik al mijn geld kwijt en dan heb alleen maar een pop en helemaal niks erbij. Ik wil er ook een flesje en een potje en kleertjes en zo bij.’
’s Avonds als ze in bed ligt ga ik eens op onderzoek uit. Die babyborns blijven tweedehands afgrijselijk duur en de accessoires doen daar niet voor onder. Plotseling stuit ik op een mand vol poppetjes, kinderwagens, kleertjes, flesjes, opbergkastjes – je kan het zo gek niet bedenken en de hoeveelheid rose doet het glazuur van je tanden spatten. De wereld van mini-babyborn ontsluit zich voor mij. Zou ze dat leuk vinden? Het is een stuk betaalbaarder. Bij mijn meisjelief echter tast ik altijd in het duister als het om speelgoed gaat, geen flauw idee wat aanslaat en wat niet, en waarom. Deze ingang blijkt echter vol-le-dig in de roos. Dol- en dolgelukkig is mijn niet-poppenkind als ze de volgende dag met de overvolle mand naar de auto loopt. Stralend kijkt ze me aan en verzucht ‘dát zijn véél spullen hè…’.
De dagen erna ordent ze met eindeloos geduld haar poppenwereld. Alles krijgt een vaste plaats en wordt overzichtelijk uitgestald. Daar is vooral ook veel ruimte voor nodig en het moet precies zo blijven staan zoals ze het heeft opgesteld. Ze nodigt het ene na het andere vriendinnetje uit om naar de babyborns te komen kijken. Dat neemt ze nogal letterlijk. Het komt erop neer dat ze toestaat dat de vriendinnen haar verzameling bewonderen, maar alleen met de ogen, waag het niet ze op te pakken, te verplaatsen, ermee te spelen. Voor de vriendinnen is de lol er snel af. Maar mijn meisje is gelukkig, en geniet met volle teugen van de omvang van haar aankoop. Ik geloof dat ik voortaan weet aan welke voorwaarden haar cadeaus dienen te voldoen, vooral veul…
vergis je niet dat er iets van obsessieve verzamelwoede verscholen kan liggen in haar interesses. gek, kan je ervan worden – van die speelgoedjes en spaaracties, en ’t dan nog niet compleet hebben.
herken je ’t?
Zekers herken ik dat, gelukkig valt het bij haar nog wel mee en kent de verzamelwoede (diddl, plaatjes in de supermarkt) vaak een natuurlijk einde. Dat wij er niet aan toegeven (dan roepen we ‘reclame! daar trappen we mooi niet in’, zegt ze laatst tegen een collectant aan de deur ‘reclame! daar trappen we mooi niet in’ oeps) helpt daar misschien een beetje bij, maar ik maak me daar nog niet teveel illusies over.
Ze wil waar voor haar geld; geef d’r eens ongelijk!
Tuurlijk! Veel is lekker! En verstandig, beter veel voor weinig geld dan zo’n supercommerciele Babyborn waar over een jaar niets meer aan is.
Veel plezier met al dat roze 😉
(Ivy)
dat uitstallen heeft te maken met het willen hebben van overzicht, denk ik (mijn dochter doet dat nog steeds, met haar barbies, ze speelt er wel mee ook nog steeds, hele scenes speelt ze na)
@K, sterker met 10 prullen voor één euro doe je haar meer plezier dan met 1 ding van 10 euro. Gunstig…
@Ivy, nou ja, mini-babyborn doet qua commercie niet onder voor de maxi-babyborn maar je hebt er tweedehands wel veel meer waar voor je geld voor.
@Gala, dat denk ik ook, het geeft een plezierig gevoel van orde en het is duidelijk hoeveel je hebt (maar dat ze er niet hele scenes mee gaat naspelen vind ik dan wel weer jammer)
ik herken het wel hoor, maar dan van de barbies, en die waren ook zo gruwelijk duur:(
Ik wens je dochter veel plezier met haar schatten:)))
Bij mijn zoon is het pokemon kaartjes en yugi yo kaartjes.
We struinen samen de kindervlooienmarkt af. Hij helemaal verguld met 20 kaartjes voor 2 euro. Ik blij dat ik hem mee naar ‘buiten’ heb gekregen.
Hij weet van iedere kaart de waarde sorteert ze op sterkte of op soort of op … hé waar hoorde dat ook al weer bij..
Met flippo’s hetzelfde.
Het weet van de verzameling precies welke die wel en niet heeft ook al omvat het tig kaarten.
Hij verzamelt nu geld in Runescape….. (internetgame)
@ijskast moeder (warme moeder)iets waar je misschien iets aan hebt. Ik merkte bij mijn dochter dat ze (toen ze een jaar of 7,8,9, was) krampachtig reageerde op bepaalde situaties, bijvoorbeeld conflicten, meningsverschillen. Ik ging dat dan samen met haar naspelen met die barbiepoppen. Iedere keer moest ik weer de jaloerse vriendin spelen bijvoorbeeld. Dat hielp wel want ik liet die jaloerse vriendin uitleggen waarom ze zo reageerde (we verzonnen de prachtigste namen en ik liet mijn dochter als eerste kiezen wi ze wilde spelen) sorry, beetje lange reactie ;(
Warm aanbevolen. De spulletjes en dit blog…
Haha, leuk!