Soms slaat iemand zomaar de spijker op zijn kop.
Twijfel
Soms gaat het heel moeizaam
Loopt er weer van alles mis
En is het duidelijk merkbaar
Dat hij toch echt heel anders is
Soms gedraagt hij zich voorbeeldig
Is hij aardig en sociaal
Dan slaat direct de twijfel toe
Overdrijven we het allemaal?
Is het niet gewoon een fase?
Of de leeftijd of zoiets?
Zijn we wel verstandig bezig?
Of mankeert hij misschien niets?
Ik weet wel dat hij anders is
Maar mijn hart wil er niet aan
Hoe zeker ik het soms ook weet
De twijfel blijft bestaan
Uit Storm in mijn hoofd van Arwin Wels
Er is geen plaats voor twijfel meer. Hij is wie hij is. Hij is vooral mijn zoon. Ik heb hem onvoorwaardelijk lief.
Dank voor de link.
Groet.
Dat is mooi Hiraeth, dat klinkt goed. Maar wat is het soms een lange weg om daar te geraken…
Dat is inderdaad een heel mooi gedicht ijskastmoeder
Mooi gedicht en ik kan me er alles bij voorstellen…
Hartelijke groet,Coby
mooi. eenvoudig verwoord en daardoor juist indrukwekkend, ook die onvoorwaardelijke liefde. maar wat moet je die soms van diep weg halen…
Herkenbaar hoor. ’t Is dat ik ook zo ben, en het nog zo heel duidelijk voel…maar dan denk ik; heeft mijn zoon Asperger omdat ik vergeet oogcontact te maken (oei, dat is pijnlijk!). Mijn man maakt wel oogcontact met hem, en heeft altijd veel aandacht aan hem besteed, net als de grootouders. Hopelijk was dat voldoende. Mijn zoon maakt veel meer oogcontact dan ik. Ondanks mijn falen hierin.
Inderdaad, ik heb ook zo getwijfeld of ik misschien het mis had. Toen de diagnose kwam ADHD/PDDNOS, heb ik gehuild. Het eerste vermoedde ik al zo lang, maar het tweede… Dat ook nog erbij dacht ik. Tot opeens het heldere moment kwam: Dat had hij natuurlijk al, hij heeft het er vandaag niet bij gekrgen en ik moest opgelucht lachen om mijzelf.
Zo is het toch,hij is die hij is, een andere zoon hoef ik niet.
Mevrouwtrijn, herkenbaar die gevoelens….
Heel herkenbaar, heel moeilijk af en toe
Kan mij er iets bij voorstellen
Ik zou het gedicht zelf geschreven kunnen hebben, dat wisselende maakt het soms zo verwarrend, tuurlijk is mijn zoontje “anders” dat weten we zeker, maar waarom gaat het soms ook zo goed? En heb ik dan ook meteen die twijfels ach misschien is het allemaal niet waar? Of wil ik dat gewoon denken dat het niet waar is? Ben ik dan nog in ontkenning? Nee rationeel niet, maar gevoelsmatig…. Wat een strijd
tranen met tuiten!