web analytics

En wij dan? VII

‘Och mamaatje toch, ben je zo ziek?’ en een regen van koele zachte kusjes daalt neer op mijn gloeiend gezicht. Dat moet mijn jongste zijn, dat kan niet missen.Terwijl mijn man met de kinderen een dag op stap was ben ik plotsklaps geveld geraakt door een venijnige griep en ik lig inmiddels met hoge koorts in bed terwijl het lijf geen slokje water meer binnenhoudt. Ik fluister wat onsamenhangends terug en vraag of ze haar vader even naar me toe wil sturen. Ze is al weg, mijn Florence Nightingale, in een koortsige verte hoor ik haar trip-trap naar beneden dartelen. O hemel, deze inspanning was me alweer teveel en voor de zoveelste keer die dag hang ik boven de verfoeide bak. Terwijl mijn hele lijf samenkrampt om naar buiten te persen wat er niet meer is zie ik een schim bij de slaapkamerdeur. Was dat, oh nee, dat was toch niet mijn oudste? Die sowieso niet uit de voeten kan met zieken en als ze mij in een dergelijk compromiterende houding aantreft moet dat onverdraaglijk zijn voor haar.

Stilte. Ze was er vast niet, ik heb haar ook niet op de trap gehoord. In al mijn ellende voelt een stukje lijf zich gerustgesteld. “Papa, mama moet overgeven” hoor ik haar klaarhelder naar beneden roepen. ‘Oef, mislukt’ denk ik, maar dan ijl ik alweer weg. Dat lossen we later wel weer op.

10 gedachten over “En wij dan? VII”

  1. Avatar van Zilver.
    Heel veel beterschap, toen het mij laatst overkwam en alles los moest laten was ik verbaasd hoe groot mijn kinderen al waren.

    Dikke beterschapskus.

    Beantwoorden
  2. Avatar van ijskastmoeder
    dank voor jullie hartelijke beterschapswensen, die kan ik wel gebruiken 😉 Het ergste leed is nu geleden, nu nog ‘even’ opknappen…

    ps bert, dan regent het toch liever kusjes 😉

    Beantwoorden
  3. Avatar van Geroma
    Florence Nightingale…
    ben jij nog wel van deze tijd?
    je lichtje lijkt gedoofd
    zorg is nu een harde strijd
    wie geld bezit heeft zekerheid
    krijgt wel hulp en bijstand in de nood
    maar geld maakt geen onderscheid
    bij ziekte en bij dood
    en jouw lampje dat zo kwetsbaar is
    als een kaarsje in de wind
    is blijven branden in deze kille maatschappij
    in jouw voetspoor gaan nog velen
    ook met liefde in hun hart
    net als jij, ervaren zij
    de strijd is soms zo hard….

    Groetsels, Geroma

    Beantwoorden

Plaats een reactie