“We hebben vandaag toch ijs als toetje?”, jubelt mijn oudste. ‘Oeps, sorry, ik heb het gisteravond helemáál opgegeten, ik had zó’n zin in iets lekkers’ zeg ik schalks. Woedend stuift ze op, ze kan me wel aanvliegen. “Dat is niet eerlijk!” ‘Zou ik dat écht hebben gedaan, die hele bak ijs, in mijn eentje?’ Ze begint te twijfelen maar de boosheid heeft nog de overhand. Ik verlos haar uit haar onzekerheid en haal met een groot gebaar het ijs uit de diepvries. ‘Ik zou niet durven lieve schat, ik wéét toch hoe gek jullie op ijs zijn. Ik plaagde je maar een beetje.’
Mijn meisje houdt niet van grapjes. In haar beleving zijn dat nodeloos ingewikkelde schermutselingen die de communicatie er niet eenvoudiger op maken. Het leven is al moeilijk genoeg dus laat die grapjes alsjeblieft achterwege lijkt ze te zeggen als ze me die donkere blik toewerpt. Toch blijven wij volhouden om haar voorzichtigjes te plagen, telkens weer. In de hoop dat ze er geleidelijk mee leert omgaan, de codes een beetje gaat herkennen. Als ik een kado krijg dat onmiskenbaar een ingepakt boek is, zeg ik steevast vol verwachting ‘wat zou het zijn?’ En als zij dan zegt “een boek natuurlijk” antwoord ik weer ‘nou, je weet het niet, misschien is het wel een fiets’. Te flauw voor woorden en ik dacht laatst nog dat ik er misschien maar eens mee op moest houden. Totdat vandaag haar peetoom op bezoek kwam, eergister was hij jarig. We zingen en zoenen en overhandigen hem zijn kado. ‘Hé, dat is vast een boek’ zegt-ie. Waarop mijn oudste adrem reageert met ‘nee hoor, het is een fiets. Een vouwfiets.’ De tranen schieten in mijn ogen, dit voelt als een mijlpaal.
Het duurt vaak even, maar er komt een moment dat ze het doorhebben…
Waarschijnlijk was het een boek over fietsen…
Een grapjesmijlpaal 😉
een ijskastmoeder zonder ijs, ja….
wel herkenbaar tafereel hoor, als ik verkondig dat het ijs op is, en zeg dat ik alles opgegeten heb, dan maken de dames er ook een apocalyptisch drama voor twee van.
natuurlijk hartstikke mooi als je resultaat ziet van je bloed, zweet en tranen!! 🙂
@Mo, een professionele grapjurk zal het niet worden maar fijn dat er iets daagt 😉
@Jos, oh, op die fiets
@demio, 😉
@hippocampi, heerlijk hè van die emoties die eruit kunnen knallen, dat ken ik ook van mijn jongste maar toch voelt dat anders.
ach wat mooi
Mijn dochter kon dit soort humor ook nooit waarderen, maar ze had wel een heel apart, eigen soort gevoel voor humor. Ze zag de humor in dingen die wij niet meteen zagen. Heeft jouw dochter dat ook niet?
Grapjes van dat soort zijn voor sommigen opzettelijke plagerijen, waar ze last van hebben. Ik ben nogal van het type grappenmaken, maar mijn vrouw blijft er problemen mee hebben. Ik houd niet van jouw grappen, is het antwoord. Maar wat jij doet is prima, gewoon even prikelen, maar gauw laten zien dat niet alles wat je zegt precies waar hoeft te zijn. Leuk, en zou er de volgende keer nou weer een fiets in zitten, of zou ze de grap uitbreiden/veranderen? Ben benieuwd.
opvoeden heeft zin, nu de rest van de wereld nog
ga er maar aan staan..!
een breed spectrum van under- en
overstatement, via dubbelle bodems
naar cynisme, ironie en zelfs sarcasme.
en dan laat ik voor ’t gemak nog wat
stijlfiguren weg, naast die wel duizend
betekenissen van ‘ja’…
hou vol!
@Gala, 😉
@Mo, om eerlijk te zijn is het gevoel voor humor ver te zoeken, oefenen/oefenen/oefenen
@oliphant, daar ben ik ook benieuwd naar maar eigenlijk weet ik het antwoord wel; weer een fiets 😉
@jan, 😉
@k van vulpen, precies, het is ook bijzonder ingewikkelde materie voor iets waar we met zijn allen zo luchtig over doen
Is het erg, maar ik zou als kind beide grapjes niet grwaardeerd hebben.
Zet gewoon door, tis net als lezen van links naar rechts. Anderen willen dat en t scheelt een hoop gemekker.
misschien heeft ze een ander soort humor?
Ik vond dit soort grapjes in mijn jeugd ook niet zo leuk..
Reactie is geredigeerd
Elk mensenkind moet leren omgaan met grapjes en ’teasen’…het is aan elke opvoeder, hoe ver hij of zij kan gaan, met een lach en een traan…
Het is goed dat je je best doet, haar dit te leren. Je dochter zal nog veel mensen tegenkomen die van haar verwachten dat ze zulke grapjes begrijpt, accepteert. En je helpt haar, dat te leren.