.jpg)
Ze is nog een baby en iedereen zegt; “Doe toch niet zo moeilijk met die slaaptijden, dan slaapt ze toch in de auto. Alle kleine kinderen zijn meteen vertrokken als je de straat uitrijdt.” Maar die van mij niet. Ze krijst hartverscheurend en houdt dat gerust een half uur vol en tegen de tijd dat we te bestemder plaatse geraken is ze over haar slaap heen (en ik toe aan een tukje om bij te komen van de enerverende rit).
Ze is drie, vier, vijf en weer moet ik me verdedigen als ik op tijd naar huis ga omdat het bijna kinderbedtijd is; “Ah joh, kijk dan, dat kind is zo moe, zodra jullie in de auto stappen is ze vertrokken.” Maar nee hoor, als ik me dan weer eens liet verleiden reed ik met een klaarwakker kind door Nederland. Niks serene rust op de terugweg maar klepperdeklep en van me dit en me dat… Reuzegezellig, daar niet van, maar voordat ze dan thuis haar oogjes dichtdeed was het al gauw een uur of negen.
“Geef kinderen een doos en een pollepel en ze vermaken zich úrenlang, geweldig!” De keren dat mijn meisje zichzelf wist te vermaken zijn in 7 jaar op een paar handen te tellen. Behalve dan wanneer ze in bad zit én, tatadaa, wanneer we een lange rit (minimaal een uur) met de auto maken. Het heeft even geduurd voordat ik daar achter was en hoe het werkte. CD-speler met koptelefoon mee, wat pennen en papier, werkbladen en wat ondefinieerbare speelgoedjes die multi-inzetbaar zijn en de achterbank vermaakt zich. Totale zussenvrede bovendien.
De overeenkomst met het spelen in bad zit ‘m denk ik in de beperking, geen kant op kunnen. Dat geeft duidelijkheid, veiligheid en het is plezierig overzichtelijk. Kijk, dat hebben wij dan weer wél. Daar hebben wij geen DVD-spelers voor nodig.
Ik viel in de auto als kind meestal meteen in slaap – nu trouwens nog steeds – niet echt handig als je zelf rijdt natuurlijk … 🙂
de beste stuurlui staan altijd aan wal, he?
Haha Bert, dan kom je niet ver lijkt me. Doe je wel een beetje voorzichtig met jezelf?
@nyx, welkom en precies, zo is het…
wij leven ook een heel strak ritme en laten dit soort opmerkingen rustig van ons afglijden. Rust en regelmaat geven zichzelf terug. Af en toe een momentje voor jezelf natuurlijk 😉
lAAT JE NIET VAN DE WIJS BRENGEN MOEDERTJE.
jIJ WEET WAT HET BESTE VOOR JOU KIND IS.
ik sluit me aan bij Anna: jij weet zelf hoe je kids in elkaar zitten.
Dat lijkt me een hele uitdaging om een balans te vinden waar jij en je dochter je het prettigst bij voelen. Mijn zus is moeder van twee kinderen en ook een groot voorstander van rust en regelmaat. Kinderen krijgen al zoveel op zich af, een stukje houvast is zo belangrijk!
Oef, wat herkenbaar! IJskastmoeder, ik heb vandaag weer wat van jouw bijdragen gelezen. Heerlijk, prachtig beeldend opgeschreven en zo nu en dan hartverscheurend. Dat verhaal van het spoor! Maar ook dit is weer zo helder en duidelijk. Je bent een prachtmoeder en je hebt heerlijke dochters!! Dat wilde ik – naast de aanbevelingen die ik her en der heb achtergelaten – even kwijt!
Wat goed dat je dat ontdekt hebt, van die begrenzing.
Ik denk dat ik nu na jaren van twijfel
best kinderen kan opvoeden.
Maar…
euh…te laat!
Ik bedoel maar!
gr eva
Herkenbaar. En ik heb iedereen altijd laten kletsen. M.n. mijn dochter sliep in niets anders dan haar bed. Zelf tijdens een wandeling met de kinderwagen lag ze je met grote ogen aan te staren.
Terwijl ik jullie reacties lees (die ik zeer waardeer, dank daarvoor) realiseer ik me de dubbele boodschap die ik uitzend. Enerzijds wens ik dat ouders gemakkelijker hun opvoedtwijfels delen met anderen, en zou ik willen dat het maatschappelijk meer aanvaard is om raad te vragen en anderszijds laat ik keer op keer weten hoe vervelend het is als ‘men’ zo gemakkelijk oordeelt over mijn opvoedstrategie. Hardop tikkende kom ik ertoe dat het misschien zit in dat oordelen. Wanneer ouders niet zo snel het gevoel hadden be/veroordeeld te worden zouden ze wellicht sneller geneigd zijn de gordijnen te openen. Ik broed er nog ’s verder op.
ik vind het juist moedig dat je schrijft hoe je het doet. Ik herken veel in je zoektocht en het worstelen en het twijfelen. Vaar op je eigen kompas. Ik weet het, het is misschien een schrale boodschap maar wel eentje waar ik zelf en mijn dochter veel baat bij hebben (gehad)
Schrik ervan dat je schrijft: “en zou ik willen dat het maatschappelijk meer aanvaard is om raad te vragen”.
Is dat dan niet aanvaard?
Niets is moeilijker dan opvoeden. Het is van de gekke dat er maar vanuit wordt uitgegaan dat iedereen dat kan.
Heb jaren in de Kinderbeschermming gewerkt. Pleegouders worden uitgebreid “onderzocht” en moeten aan weet ik hoeveel eisen voldoen om een kind te mogen opvoeden maar ieder ander mens mag zonder meer kinderen “nemen” en opvoeden.
Een opvoedcursus voor alle ouders die dat willen zou goed zijn.
En misschien nog een stapje verder: verplichten?
gr eva
jij kent je kind zelf het beste 🙂
Eigen gevoel is goud waard!!
heel belangrijk , die opmerking over je beoordeeld voelen . De steun van omstanders zou kunnen bestaan uit vertrouwen schenken aan het eigen kunnen van ouders . Ze de eigen twijfel laten uitspreken , ze zelf tot konklusies laten komen . Jij weet inderdaad het beste voor dit kind en gelukkig handel je daar meestal naar !
Geveld door een felle https://www.volkskrantblog.nl/bericht/129515, lukte het niet eerder te reageren op jullie reacties. Ik kom er deze week op terug!
Ik heb eerst opgevoed en later vernomen van de dochters, dat het wel wat anders en beter en vriendelijker en geduldiger had gekund, met meer pluimpjes voor de dingen die ze ( goed) deden. Nu probeer ik het beter te doen en meer van dat alles, waarin ik in gebreke schijn te zijn gebleven, te geven: en deze 14 en 12-pubers zijn nog ongezeggelijker cq eigengereider dan die vorige twee. ik wil maar zeggen, met Eva, ik dacht da het nu kon, maar opvoeden is bij ieder kind in ieder tijdsgewricht een afhankelijk gebeuren. Lekker doorgaan, als je het met liefde doet is dat deel in ieder geval gered!