“Hallo oma” zegt de jongste opgetogen. We vertrekken morgen naar Frankrijk en mijn moeder belt nog even om gedag te zeggen. Het is hectisch in huis want ik heb een klus met een deadline, mijn man loopt spullen in te pakken, de jongste vergaat van de jeuk door een allergieaanval en de oudste is knorrig. Met één oor ben ik getuige van het telefoongesprek maar mijn aandacht heeft het niet. “Weet je oma, ik heb vandaag op school aardbeien gekregen omdat iemand trakteerde (…) ja (…) ja (…) morgen gaan we al weg, meteen uit school en dan gaan we ook in een hotel, maar ik moet eerst nog naar de dokter omdat ik zo’n jeuk heb” en zo rebbelt ze nog een tijdje gezellig door. “Hier”, ze houdt de telefoon onder de neus van de oudste maar die weigert resoluut “ze wil niet” hoor ik haar zeggen tegen oma. “Oma wil je graag gedag zeggen” wordt de jongste gesoufleerd door de telefoon, “nou, en ik niet” is het boude antwoord. “Sorry oma maar ze wil echt niet (…) oma zegt dat ze dat niet leuk vindt en dat ze je graag even wil spreken, anders is ze erg verdrietig”, dat begint op emotionele chantage te lijken en ik aarzel of ik moet ingrijpen maar de oudste trekt haar eigen plan door “nou en” te repliceren en loopt weg naar buiten zodat ze buiten bereik van de telefoon raakt.
Hm, ze natuurlijk uit haar hum omdat ze slecht overweg kan met het idee van een vakantie in zicht maar dit was wel erg bot. Anderzijds kan ik dat kind toch moeilijk aan de telefoon dwingen om leuk gedag te zeggen als ze daar geen zin in heeft. Dat wordt dan ook geen succes. Langer dan een paar seconden sta ik er niet bij stil, die klus moet af.
De volgende ochtend bel ik nog even mijn moeder, ik weet dat ze dat op prijs stelt en kom laat ik een aardige dochter zijn. Ik ben hele voorval van gister alweer vergeten maar mijn moeder niet, blijkt. Ze is er danig van overstuur en voelt zich diep gekrenkt. Ik doe mijn best om uit te leggen dat ze het niet persoonlijk moet opvatten, dat het de manier van haar kleindochter is om duidelijk te maken dat ze van slag is. En natuurlijk moet ze leren dat je zo niet met mensen omgaat maar dat lukt niet één-twee-drie en zal nog veel herhaling vergen. Het kwartje valt niet echt, en ik ervaar weer eens hoe gemakkelijk de buitenwacht kan twijfelen aan mijn opvoedcapaciteiten. En dan is dit nog buitenwacht die op de hoogte is en mij toegenegen zou moeten zijn. Vechten tegen de bierkaai, dat is het.
Jammer dat je moeder dat niet begrijpt. Zo heb je er een probleem bij, als je niet uitkijkt.
Volgens mij moeten mensen die dat soort acties van kinderen persoonlijk nemen zelf ook nog een beetje opgroeien ;-).
Prettige vakantie!
=en ik ervaar weer eens hoe gemakkelijk de buitenwacht kan twijfelen aan mijn opvoedcapaciteiten.=
Rustig laten twijfelen.
Gewoon doorgaan.
Misschien twijfelt oma wel aan haar oma-capaciteiten? ik weet het niet hoor, maar het zou misschien kunnen.
Wil ik net mijn reactie neertypen, heeft Satuka het al gezegd;-).
Oma’s hebben vaak het idee dat zij het beter deden, dus zouden doen.
Gelukkig zijn wij hun kinderen en weten beter, tot wij weer oma zijn.
Ik ben zelf heel recent geconfronteerd met Asperger en uiteraard ook meteen met de genetica daarvan. Wat in de hele familie schokken van herkenning teweeg heeft gebracht. Idem in een andere familie die mij zeer na is. En wat ik mij nu pas realiseer is dat een rigide volhouden aan ‘hoe het hoort’ ook een teken kan zijn van een ouder-en-dus-pre-diagnose Aspie, die erg bang is haar kinderen/kleinkinderen dezelfde fouten te zien maken als zij en juist daarom deze zo ‘hard’ afstraft en serieus neemt.
Aan de andere kant, ik lul ook maar wat en zit even helemaal in een herkenningsfase, dus ik kan er ook volledig naast zitten natuurlijk.
Overigens, ik vind het erg moeilijk om het woord ‘volledig’ te gebruiken zonder me erover te verbazen…
nu wel ingelogd.
Je eigen moeder zou eigenlijk geen buitenwacht moeten zijn. Niet eenvoudig, dit. Dat kan soms erg alleen voelen, kan ik me zo voorstellen.
Oma heeft er moeite mee dat jullie weggaan wil aandacht en vangt het zo.
Jij voelt je er rot bij en zij krijgt daar later weer spijt van.
Och oma, die begrijpt nog niet (of zal dat nooit doen), dat er zoiets van vrijheid van handelen en denken bestaat. En dat dit geen afwijzing is, dat je oudste heus nog wel van haar houdt.
En dat kinderen en kleinkinderen niet op de wereld zijn gezet om het levensgeluk van oma’s te vervullen (of in te vullen)
Vanaf een zonnig terras lees ik jullie reacties, wat een ontzettend hart onder de riem, dank daarvoor! Oudste ligt heerlijk in het zwembad te spartelen en zolang we op het terrrein blijven gaat het haar goed, en ons dus ook. De afgelopen twee jaar investeren in deze plek lijkt nu zijn vruchten af te gaan werpen, ik blijf voorzichtig optimistisch en geniet van de goede momenten. Tot gauw weer!
That’s the spirit! Geniet van jullie weekend.
Hoi Ijstkastmama-in-de-zon, veel succes met genieten! Fijn dat oudste het leuk vindt op jullie plek.
tja, en dan al die mensen die altijd maar weer gekwetst zijn en geen greintje inlevingsvermogen hebben…
je vraagt je weleens af, wie er nou eigenlijk autist is.
Het is voor haar waarschijnlijk zo’n herkenning/spiegel…alleen je dochter ‘durft’ het te laten merken en je moeder stopt dat soort gevoelens glashard weg want ja dat hoort niet zo…. en inderdaad die emotionele chantage: ik voel het helemaal in mn buik! Goed bij jezelf blijven hoor en zeggen hoe je het ervaart. Liefs Mjan.
Hoi Ijskastmoeder…
Mijn dochters zijn al volwassen en de oudste dochter is zelf al moeder.
Dus met mijn 47 jaar ben ik kind, moeder en oma tegelijk……
Ik begrijp je dilemma….Je kunt je kind idd niet dwingen een leuk praatje met oma te maken.
Vooral als je in zo’n stress-situatie zit zoals jij …met een deadline en noem maar op.
Oma zou in dit geval iets meer invoelend- en meelevendheid moeten opbrengen……
Lieve groetsels, Geroma
Lieve warme moeder, don’t worry, alles komt goed, later zul je zien Annet had gelijk!:>)
Geniet van la douce France….