“Wel jammer hè dat ik niet naar het feestje van Hella kan, ze is in de vakantie jarig.” Mijn meisje komt net uit school en blijkbaar is haar een partijtje door de neus geboord. ‘Omdat we dan in Frankrijk zijn, dat is wel jammer inderdaad. Vieren ze het dan ook in vakantie?’ “Nee-hee, omdat ze een hond hebben natuurlijk!”en een boze blik probeert me te doden. ‘Je weet dat ze de hond speciaal voor jou willen opsluiten in de werkkamer, dat heeft Hella’s moeder beloofd.’ “Maar toch doe ik dat niet, ik wil dat niet.” Dat klopt, de meisjes trekken op school naar elkaar toe sinds ze kleuters zijn maar ze kunnen volgens mijn dochter geen vriendinnen worden vanwege die hond. Ze ziet dat als voldongen feit, legt zich erbij neer en weigert mee te werken aan welke oplossing dan ook.
We eten een boterhammetje, kletsen wat over ditjes en datjes en het valt me op dat ze de laatste dagen weer wat beter in haar vel zit dan de afgelopen maanden. Fijn om haar weer een beetje terug te hebben. Totdat ik voorstel om even naar de bieb te gaan. “Maar ik ga níet op de fiets.” Meteen staat ze met haar hakken in het zand, haar gezicht op onweer. Ik probeer erachter te komen waar die fietsangst vandaan komt maar ik krijg geen poot aan de grond. Ze wil wel met haar skeelers achter mijn fiets hangen, of achterop maar liever nog met de auto. Dat laatste weiger ik, een bijna achtjarige achterop vind ik meer voor noodgevallen maar op skeelers mee daar kan ik eigenlijk geen bezwaar tegen hebben.
Op skeelers en fiets naar het dorp. Met een reuzevaart maken we samen veel lol. De bieb is op de eerste verdieping. Voordat ik er erg in heb is ze al halverwege de trap en ach, dat doet ze heel behendig dus ik laat haar maar klimmen. Terug de trap af vind ik gevaarlijker dus ik overweeg de lift. Ik heb nog niks gezegd maar hou blijkbaar mijn pas in en dan zegt ze “nee, ik ga niet met de lift, dat weet je best”. Daar is ze consequent in, dat klopt. De Eiffeltoren werd bedwongen met de trap.
Het punt is, het zijn geen dramatisch ontwrichtende angsten maar het begint wel op te stapelen. Niet met de trein willen reizen, nu ook het spoor niet durven oversteken, angst voor huisdieren en honden in het bijzonder, niet willen fietsen, angst voor de tandarts, geen liften gebruiken en dan ben ik nog niet compleet. Dat is voor zo’n jonge meid toch op zijn minst belemmerend in het sociale verkeer. Misschien toch maar weer eens langs bij de psychiater om mijn licht op te steken hoe daar mee om te gaan.
Je zou het misschien met bloesemremedies kunnen proberen, dat werkt altijd geweldig bij mijn eigen kinderen. (Die therapie heeft ook een nichtje uit de anorexia gehaald.)
Het resultaat is ook veel sneller dan dat van een psychologische therapie.
Groetjes!
Dat is waar. Bij die Bachremedies heb je ook mengsels die “moed” geven. En stapje voor stapje samen doen en alles proberen bespreekbaar te houden.
Ik kan me voorstellen dat je je daar zorgen over maakt. Angsten zijn rare dingen, en ook heel lastig. Er moeten manieren zijn om ze wat te reduceren.
We willen zo graag helpen, staan niet graag machteloos aan de kant. Jij bent er. Voor haar. Voor jezelf. En dat doe je goed. Het niet perse alleen willen doen, alles alleen dragen, dat is ook goed. Kwetsbaar. Ja.
dank je voor verhaal..
Ik ben helemaal geen zweverig tiepetje, maar ik geloof wel dat er meer is dan wij weten. Ooit heb ik een paranormaal begaafd iemand een heel bevlogen verhaal horen vertellen over nieuwe en niet-nieuwe kinderen. Bij dit blog komt bij me op dat zij misschien wel in een vorig leven (als je daarin gelooft) iets vreselijks heeft meegemaakt.
wat heb je een geduld ijskastmam, je zorgen delen lijkt me een hele goeie
dag allemaal, heel erg dank voor jullie reacties, fijn dat jullie zo trouw meelezen en reageren! We ploeteren dapper verder 😉
Ja, de Bachremedies; de bloesemextracten! Die hebben mijn oudste uit een heuse depressie gehaald. ’t Kind was 7 en zo somber. ’t Is iets anders dan angsten, maar … ze vertrouwde helemaal op die druppels. Wonderbaarlijk hoe het met die druppels weer de goede kant op ging. ‘k Heb nog naam en adres van degene die haar 1x een uur gezien heeft en die druppels meegaf. Als je interesse hebt; ’t Is wel in Zuid-Limburg. ’t Lijkt me echt iets om voor jouw meisje te proberen.
Nou ja, niet ingelogd dus. Maar ik ben het, Ans van Esther.
Reactie is geredigeerd
Kan me je zorg voorstellen, de angst dat ze zich misschien steeds meer beperkingen oplegt. Ik heb ook geen idee hoe ik daarmee om zou gaan. Geen handig advies waar je iets mee kunt, helaas, maar leef wel met je mee.
Mijn man stapt ook geen lift in houdt ook niet van tandartsen en tunnels vermijd hij liever.
Maar er is mee om te gaan.
Bij iedere afspraak die ík maak vraag ik op welke etage “ze” zitten. Meestal krijg ik eerst de vraag terug hoezo en ik zeg dan dan weet ik hoeveel trappen ik moet lopen.
Oke dat vind men wel vreemd maar de reactie hierop is meestal dat ze dan wel een bespreekkamer regelen op de begane grond of in ieder geval niet zo hoog zitten.
En ach het is goed voor je conditie.
Voor de tandarts daar ben ik ook een paar keer meegeweest als de tandarts weet wat ie in zijn stoel heeft dan valt het bezoek ook mee. Voor mijn man is het ook dat hij dan weet wat er gaat gebeuren waar hij zit, hoe de kamer eruit ziet dat geeft vastigheid. Leuk zijn de bezoeken niet, maar hij gaat nu wel alleen.
En de tunnels, tja ik duim nog steeds dat er niet iets bijzonders in een tunnel gebeurd terwijl hij in de tunnel rijdt. Want dat zou ervoor zorgen dat hij nooit meer door een tunnel rijdt…. Maar tot nu toe (even afkloppen) gaat het goed.
Het helpt ook om van te voren te vertellen wat je gaat doen. Tenminste bij mijn kids.
Er zijn ook kids waarbij je het pas vlak van te voren moet vertellen omdat ze anders niet slapen.
Maar ik zeg meestal iets van we gaan dan en dan daarheen, met de auto/fiets…, dat gaat er gebeuren. Hoe nieuwer de situatie is hoe meer ik uitleg.
Zouden er op den duur problemen opduiken, of zou ze zelf behoefte krijgen aan meer verzet? Bij mijn nu pubers hoor ik steeds vaker dat ze iets raar vinden, niet durven, niet doen enz. En dat zijn vaak dingen die tot voor kort nog gewoon waren.Hopelijk wordt de stapeling niet te hoog. En goede raad is duur: dwang of juist niet? De psych. is waarschijnlijk het best in staat te zien wat de echte angsten zijn en wat alleen verzet?