Dansen II

Zo snel als verantwoord is scheur ik naar Anne’s huis, het is gelukkig dichtbij. Eén blik op het huis leert me dat er niemand is dus ik kan me alvast instellen op de reactie van mijn oudste als ze dadelijk teleurgesteld is dat er niemand komt opendoen. ‘Ze zijn er niet. Wat moet ik nou doen? Ik weet niet of ik alleen durf. En als er nou niemand komt die ik ken?’ “Dat kan ik me bijna niet voorstellen. Het is ook wel stoer om alleen te gaan, wat word je al groot zeg, dat zou je vorig jaar nooit hebben gedurfd. En weet je nog dat je bij het zwembad op vakantie ook eerst niemand kende en toen maakte je heel gemakkelijk vriendjes, dat kun je nu ook doen.” ‘Ja dûh, dat was heel anders.’ We rijden ondertussen naar het dorp verderop waar de disco gehouden wordt. Ik weet ook niet zeker of we hier goed aan doen maar ik heb laatst in een boek van Alice van der Pas geleerd dat het concept ‘previewing’ van groot belang is voor het welslagen bij nieuwe ontwikkelingen. Het idee is dat je als ouder signalen, nonverbaal en verbaal, uizendt die het kind voorbereiden op wat er staat te gebeuren. En dat je het vertrouwen hebt dat het je kind gaat lukken. Veelal een proces dat zich onbewust afspeelt maar wie weet is het ook bewust toe te passen? Ik ga het proberen besluit ik. Het is alsof ik plots een andere fase inschuif met mijn kind, het voelt onwennig en opwindend.

Dan rijden we het straatje in van de disco. Oh is het híer, het blijkt in een échte discotent te zijn, ik verkeerde nog in de veronderstelling dat het in een of ander feestzaaltje was. Er is geen ontkomen aan, hotsebots staan auto’s op de stoep van deze NP-zone. Een lange lange rij van hippe blonde meiden met dito tuuterdetuut-moeders staat te dringen voor de ingang. “Kijk hier is het, dat kan je wel zien zeg, dat zijn veel meiden die komen dansen, gezellig hè.” ‘Stop dan mama, stop dan, hier is het.’ “Ik zoek eerst even een echte parkeerplaats en dan lopen we er naartoe, de deur is toch nog niet open dus we hebben tijd genoeg.” Hand in hand overbruggen we de 400 meter naar de feestbestemming. Meisjelief maakt zich zorgen over hoe het moet met haar jas en schoenen en waar ze haar dansschoentjes moet laten voor het optreden en aan wie ze de CD moet geven. Om ons heen hoor ik van groepjes die ook gaan optreden bij de playbackshow en ik zie dat ze flink opgedoft zijn met glitters op de wangen, ingenieus gevlochten haar en kekke pakjes aan de frêle lijfjes. Ik kijk naar mijn dochter, mijn stoere wiebelige dochter met warrige paardestaart in haar rode broek met hoog water (wat groeit ze opeens hard) en vale shirt. Hm, had ik daar van tevoren aan kunnen denken dat de anderen zich zo zouden uitdossen? Mijn taak is nu rots in de branding te zijn dus ik ga me daar niet schuldig over voelen. Ik verbaas me over de lengte van de rij terwijl er toch al heel wat kinderen naar binnen zijn gegaan, hoe druk is het daarbinnen? De moeders worden bij de deur tegengehouden en moeten de jassen mee terug naar huis te nemen omdat het te chaotisch is bij de garderobe om van iedereen de jas aan te nemen. Er begint nu toch woest veel water tegen mijn rots te klotsen. Is dit goed wat we doen? Ik kijk naar mijn meisje, hoe dichter we bij de deur komen, hoe meer de opgetogenheid het wint van de angst. Laten we het erop wagen, maar ik ga wél mee naar binnen om haar wegwijs te maken en nogmaals te kunnen checken bij haar of ze zich er goed bij voelt. Geen tien portiers die me dat zullen beletten.

In het veel te kleine halletje – een vette lucht van verschaald bier walmt ons tegemoet – stort dochterlief zich meteen op de grond om haar schoenen uit te gaan doen als ze door een bezorgde dansjuf vanuit de mini-garderobe tot de orde wordt geroepen. Het is beter dat ze eerst haar gewone schoenen aanhoudt en pas bij het optreden ze verwisselt voor de dansschoenen. Voor de kinderen die optreden is er ergens boven een kleedkamer waar ze hun spullen kunnen neerleggen. Daar gaan we naar op zoek. Het gangetje door (terug in de tijd, deja-vu, ik ben weer zestien), drie dansjuffen drukken haar een zak snoep in de hand, komen we in een stampdrukke disco. Het lawaai is oorverdovend, het licht schaars. Helemaal zoals het hoort. Als je zestien bent. Maar als je zeven bent? Ze behoort duidelijk tot de jongsten. Is het verantwoord om haar hier achter te laten? Ben ik een ontaarde moeder dat ik dat überhaupt overweeg? Maar dansen is haar lust en haar leven, er is een programma bedacht voor de middag, en ze is niet aan de wolven overgeleverd want ik zie allemaal leuke lieve enthousiaste jongelingen die zich om de jonkies bekommeren. ‘MAM!! Hier moeten we naar boven!! Denk ik. Is dat goed denk jij?!!’ “KOM MAAR, dan vragen we het even!!” Dat is wel fijn dat ze een apart plekje heeft waar ze haar spulletjes neer kan leggen en waar ze zich eventueel even terug kan trekken. Een vriendelijke dansjuf neemt de CD in ontvangst en spreekt haar geruststellend toe, beantwoordt met veel liefde de vele vragen en ik zie mijn meisje meer en meer ontspannen. We dalen de trap af, en bewust neem ik gas terug zodat we alle tijd hebben om de ruimte te overzien nu onze ogen wennen aan het donker. “Kijk, daar is het podium dat is voor het optreden. En daar is de dansvloer om lekker te swingen. Dat is de bar, en heb jij de wc al gezien? Zullen we even kijken waar die is?” We verkennen de ruimte en zoeken een rustig plekje van waaruit je alles goed kunt bekijken, ze ziet een paar meisjes die ze denkt te kennen maar wil er niet naar toe. 

En net als ik me afvraag hoe lang ik ga blijven en hoe ik zal weten of ze het aandurft trekt ze me aan mijn mouw naar beneden. ‘Ga nu maar’ en ik krijg een dikke zoen. Verbouwereerd sta ik aan de grond genageld. Oh nee, denk aan positieve verwachtingen en de nonverbale signalen. “Hartstikke goed lieverd, fijn voor je dat je toch bent gegaan. Heb het fijn en straks komen we je weer ophalen. Veel plezier!” En zo dapper als ik kan been ik weg naar buiten. ‘Mama, mama’ Oh nee, zie je nou, heb ik tóch niet goed gezien of ze het écht meende schiet er schuldbewust door me heen. ‘Mama, je hebt me nog niet verteld hoe ik drinken moet bestellen.’ Een grote glimlach breekt door op mijn gezicht en ik moet bijna huilen van trots. Wat heb ik een grote dappere meid. En wat moet mama voor het eerst echt moeite doen om haar los te laten.