De psychiater kijkt me bevreemd aan als ik alleen binnenstap. “Is uw man niet meegekomen?” Ook bij het tweede gesprek met de psychiater kan mijn geliefde er niet bij zijn. Hij is drie dagen daarvoor uit Amerika teruggekomen en ligt nu met een keelontsteking in bed. Ik voel me aangevallen, al bedoelt ze dat waarschijnlijk niet zo en is het mijn eigen onzekerheid. Ja, ik heb misschien wel een beetje een niet al te aangepaste man, in ieder geval geen doorsnee. Maar hij is wél heel betrokken bij de kinderen en hij is niet gek en hij is ook niet de oorzaak van de moeilijkheden die we met de oudste ondervinden. Of nou ja, misschien zit het wel een béétje in de familie?
Gisteravond, toen duidelijk werd dat mijn lief écht niet mee zou kunnen gaan, namen we zijn familiegeschiedenis door. Ik wist ook niet wat de psychiater allemaal zou gaan vragen dus vroeg ik hem maar de oren van het hoofd. Dat werd een mooi en ook verdrietig gesprek. Want hij komt niet echt uit een zonnig gezin. Met mijn familie waren we eigenlijk wel snel klaar, een heel gezond stel. Beetje perfectionistisch, beetje faalangstig, niet al te warm maar verder geen bijzonderheden. Over zijn familie is een boek te schrijven. Van moederskant flink wat neurotici en stotteraars gecombineerd met hyperveel warmte en intelligentie. Vaderskant blinkt uit in ratio en emotionele labiliteit. Heftige monomane passies gepaard aan het onvermogen om zich te verplaatsen in anderen. Broerlief is internationaal geniaal wiskundige, bijzonder ongelukkig en sociaal onhandig. Er beginnen zich gelijkenissen op te dringen waar we ons eerst niet bewust van waren. We zijn dit traject ingegaan omdat we willen weten of meisjelief wellicht last heeft van winterdepressies, zoals haar vader. Langzaamaan bekruipt ons het gevoel dat er misschien nog meer aan de hand zou kunnen zijn.
De psychiater vraagt doelgericht de familiegeschiedenis uit. Ze is kort over mijn familie en blijft langer hangen bij de vader, opa en oom van mijn dochter. Ik voel weerstand maar weet dat het zinloos is. Ik weet hoe moeilijk mijn geliefde het zou vinden om zijn dochter eventueel erfelijk belast te hebben maar ze heeft toch ook de helft van mij? Ze is een mix van ons beiden, ze is een nieuw mens met nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden en andere ouders. Ik ben minder op mijn hoede dan de eerste keer. Al blijf ik mijn best doen het verhaal zo min mogelijk in te kleuren, ik vertel toch meer over hoe en wat ik zie en wat ik denk. Deze vrouw kan toch ook niet alles in één keer overzien, ik bedoel, ik ken mijn meisje zesenhalf jaar, waarom zou ik haar het wiel opnieuw laten uitvinden? Wanneer ik weer buiten sta ben ik leeg. Ik ben moe van al het denken en touwtjes aan elkaar proberen te knopen. Ik ga even pauze houden en wacht het adviesgesprek af.
Ook ik heb wel eens gedacht, waar is de vader? En dacht dan daarna: dat antwoord komt vanzelf, en zo is het.
Moeilijk he? Je wilt zo je best doen, maar je hebt het gewoon niet allemaal zelf in de hand.
@Jan, gelukkig is er een vader in beeld. Omdat ik probeer te beschrijven hoe het voor mij is om te leren omgaan met mijn aspergerdochter is hij echter in mijn stukjes meestal niet aanwezig. Ik kan immers niet voor hem voelen.
@mmh, zo’n proces bij een psychiater is één grote oefening in jezelf overgeven, niet mijn sterkste kant 😉
lastige periode!
Zie ik daar links jullie gezin als systeem in beeld gebracht??
@Kumari, nou en of, ligt nu driekwart jaar achter ons en ik vind het bijzonder lastig om er over te schrijven. Het plaatje is van internet geplukt met als idee inderdaad onze familie in systeem gebracht.
Nou, valt allemaal niet mee, wel dapper hoe je er mee om gaat en er over schrijft.
Wat me het meest trof in wat je schreef was “ze is een nieuw mens met nieuwe kansen, nieuwe mogelijkheden en andere ouders.” Ze is meer dan een mix van jullie beide, meer dan de som van de generaties voor haar. Goed dat je het relativeert.
Ik voel me erg betrokken bij je stukje omdat ikzelf ook altijd een “moeilijk” kind was voor mijn ouders… een kind dat altijd verder vroeg,het leed van de wereld droeg en zwaar op de hand was…niet bepaald een zieltje zonder zorgen. Vorig jaar deed ik een cursus waaruit wel degelijk naar voren kwam dat je heel veel bagage mee krijgt tijdens je geboorte. Van generaties terug. Dat kan nu pas tot uiting komen. Het is belangrijk er mee bezig te zijn, maar ga er alsjeblieft geen schuldgevoelens aan over houden! Mijn moeder deed dat ook…ik vond dat moeilijk. ik kan er een hele pagina over vol schrijven maar zal het hierbij laten. Leuk dat je langs kwam op mijn blog, en leuk jou blog gevonden te hebben!
@Koet, maak je geen zorgen, ik voel me niet schuldig, dat lijkt me ook een tamelijk zinloze emotie. Het valt niet altijd mee, zoals Zilver al zegt, maar belangrijker vind ik het om dit mensje te begeleiden vanuit hoop en vertrouwen. En ik doe mijn best om haar niet te zien als een ‘moeilijk kind’ want bovenal is het een bijzonder kind! Maar ik ben ook maar een mens en het lukt me niet 24 uur per dag, 7 dagen in de week, maand in/maand uit om groot, sterk en verstandig te zijn…
moedig moeidg vind ik je…door erover te willen praten, door het proces wat je daarmee in werking zet (bij jezelf, voor je dochter) en heel goed vind ik dat jij probeert om de regie te houden… heel wijs…vooral de zinsnede ‘ik ken mijn meisje zesenhalf jaar… zegt heel veel. Hou vol op deze kronkelige en hobbelige weg.
Bedankt voor je reactie op mijn blog
Groot gelijk, ieder kind is uniek op zich met zijn eigen ontwikkelingen en karakter. Ook ik ga heel vaak alleen naar allerlei instanties voor mijn zoontje. Het is zo makkelijk om maar te denken dat de vader overal bij kan zijn. Er komen zoveel andere factoren bij kijken; oppas voor de andere kinderen, vrij kunnen krijgen etc. Vaak wordt dit beschouwd als desinteresse van de vaders. Geheel onterecht. Om daar een duidelijk beeld van te kunnen vormen moet de psychiater maar eens meedraaien in je gezin. De hulp van vader staat en valt niet alleen maar bij een bezoek naar de psychiater er zijn nog zoveel andere momenten dat ze er wel en vooral veel zijn bij hun kinderen. Toch???? Het kan best zijn dat het een erfelijke oorzaak heeft, Maar dan denk ik wel eens; So what, dit is een ander kind met andere denkbeelden, reacties, karakters etc. Het is geen kloon van een ander mens en heeft toch recht op hulp dat is aangepast aan haar eigen persoontje!!!!
Ach soms is niets leukers om bij een moeilijke periode te horen hé dat had ik ook van je man.
Dan kijk ik hem eens aan en denk “en je bent er ook groot mee geworden”. Dus waarom zou je kind dat niet worden?
En zou het zo erg zijn familiare trekjes.
Van jou heeft ze je ogen van hem zijn gedrag.