verbindenEr komt niks uit mijn handen. De mist in mijn hoofd verhindert elke heldere gedachte. Alles in mijn lijf doet zeer. Tegen half twee groeit de onrust. Straks komt mijn dochter thuis en heb ik nóg niks gedaan. Ik moet haar toch helpen! Wat ben ik anders voor moeder? Het gesprek met de rector staat woord voor woord in mijn geheugen gegrift maar ik begrijp er nog steeds geen jota van. Als het puntje bij het paaltje komt hebben we volgens mij niks afgesproken. Dat is toch raar? Misschien moet ik zelf maar wat op papier zetten en dat mailen. Is zelfs wel slim want dan houden we het heft in handen. Maar hoe doe ik dat met die watten in mijn hoofd en die boosheid in mijn lijf?

Ik staar naar het lege scherm. Van mijn man heb ik geleerd dat boos tegen boos niet werkt. Van mijn dochter heb ik geleerd dat duidelijkheid verheldert. Hortend en stotend komen de woorden. Ik wik en weeg ze op een goudschaaltje.

Gister werden we overvallen door de mededeling dat jullie vinden dat onze dochter niet langer op haar plaats is op jullie school. Een overdonderend bericht en in schril contrast tot de regelmatige gesprekken die we afgelopen maanden hebben gevoerd. Naast het onderzoeken in hoeverre de auti-klas op de andere school een geschikte plaats kan zijn lijkt het ons alleszins redelijk om ook hulpbronnen aan te boren die zoeken naar oplossingen binnen school.’

Aan wie ga ik dat mailtje eigenlijk sturen vraag ik me plots af. Aan de rector natuurlijk en de mentor en de teamleider. Maar eigenlijk moet de ambulant begeleider er ook bij toch? En zou de zorgcoördinator eigenlijk weten van dit gesprek? Carla zal zich ook een hoedje schrikken, misschien moet ik haar eerst even bellen voordat ik haar in de cc zet? En dan zet ik er volledigheidshalve ook maar onze thuisbegeleiding bij, is iedereen meteen op de hoogte.

‘Op welke manier is de ambulante begeleider ingeschakeld? Hoe wordt er samengewerkt met Carla? Hoe verhoudt het standpunt dat dit een onhoudbare situatie is, zich tot de mededeling aan Carla afgelopen februari dat de frequentie van haar komst teruggeschroefd kon naar 1x per twee weken omdat het zo goed zou gaan? Wat kan onze thuisbegeleiding voor jullie betekenen? Hoe krijg je zicht op wat er werkelijk speelt en hoe de interacties verlopen? Met welke handelingsplannen is er afgelopen maanden gewerkt en wat zijn de resultaten daarvan? Hoe is de zorgcoördinator daarbij betrokken?’

Als mevrouw de rector dacht er met één gesprek vanaf te zijn dan heeft ze de verkeerde getroffen. Prompt druppen de tranen op het toetsenbord. Hoe moet dat toch met al die ploeterende ouders die de regels minder goed kennen. Die sociaal minder handig zijn? Dat kun je toch helemaal niet van ouders vragen dat ze zich tactisch gedragen terwijl hun kind in de vuurlinie staat?

‘De conclusie zoals die nu getrokken wordt schuift eenzijdig alle problemen toe aan onze dochter en is bovendien grotendeels gebaseerd op het verhaal van een groep boze jongens. Hoe kijken de zwijgende kinderen in de klas tegen de ontstane situatie aan? Is er gesproken met de kinderen waar onze oudste vriendschappelijk mee omgaat op school? Hoe zijn de twitterberichten geanalyseerd waarop besloten is dat er sprake is van een onveilige situatie? Van wanneer zijn deze berichten? Is het pestprotocol in werking gezet, wanneer en wat is daarvan het resultaat?’

Ha! Hoe gemakkelijk kun je de aantijging onderuit schoffelen dat school handelingsverlegen is en dat de zogenaamde veiligheid van de kinderen in het geding is! Hola, oppassen nu. Met strijd gaan we reddeloos ten onder. Ik ijsbeer door de kamer, doe verwoede pogingen de vlammen in mijn binnenste te doven. Iets drinken dan maar, maar het helpt niet. Even wegkruipen in de armen van mijn man, die ook niet weet waar hij het zoeken moet. Zodra de tranen stromen zakt de adrenaline. Mijn oog valt op een boekje. Eergister gekregen op de afscheidsreceptie van de leukste directeur van Nederland. Hij heeft zelf uitspraken van Lao Tse, door hem Lu Tzu genoemd, vertaald en gebundeld. Eergister, wat lijkt dat eindeloos ver weg. Boem daar gaat de stolp weer over mijn kop. Kom op, nog even volhouden. Afmaken dat mailtje en versturen. Zorg dat je ze een stap vóór blijft.

‘Jullie zien, de boodschap van gister roept ontzettend veel vragen op. De wijze Lu Tzu zei: “In de kern verbinden we. In de verschillen voegen we toe.” Een kernachtiger typering voor passend onderwijs is niet te vinden. Daarom verzoeken we jullie vriendelijk doch dringend mee te zoeken naar het antwoord op al die vragen en sámen te zoeken naar wat het beste is voor iedereen.’

Met de hartelijke groeten druk ik op ‘verstuur’.

Eén twee drie in godsnaam.

Laat de boodschap overkomen.

 

 

Er zijn 14 reacties

  1. Evelien

    Heel goed gedaan!! Wat een strijd moet je toch elke keer leveren. Ik kende je blog nog niet maar lees nu graag mee, zo herkenbaar allemaal! Dank voor je openhartigheid, een steun voor veel ouders! 

  2. Yvonne

    Wow… 

    Je strijd is zo herkenbaar..mijn zoon heeft ook Asperger en zit in het tweede jaar voortgezet onderwijs. Helaas is de begeleiding op school nog steeds niet op de rit na 2 jaar. Zoonlief “zwemt” nog steeds en zijn cijfers laten niet zien wat hij eigenlijk allemaal weet/kan. Gelukkig voelt hij zich wel fijn op school en sociaal gaat het ook steeds beter.. 
    Vind het fijn en niet fijn om te lezen dat ik niet de enige ouder ben met dit soort struikelblokken.. ga je blog volgen. 
    En ik hoop dat je het lukt om school te laten in zien dat die wijsheden ook echt wijsheid geven!

  3. Miranda Goddijn

    Hallo Janneke,

    Dit is zooooo herkenbaar. Je stuk doet me denken aan de acht jaar basisschool van mijn zoon met Asperger. Ik hoop toch zo dat jullie niet zo lang hoeven te strijden!
    Ik ben nog iedere dag dankbaar voor de middelbare school voor kinderen met autisme die er sinds 7 jaar in onze stad (Leiden) is.
    Ik zou je willen adviseren, blijf niet te lang strijden want als een school van je kind af wil dan win je die strijd nooit en de boosheid en frustratie is slopend. Wanneer blijkt dat men niet meer met jullie mee willen denken en zorgen, ga dan snel op zoek naar een plek waar je kind wel welkom is en begrepen wordt.

    Sterkte!

    Met vriendelijke groet,
    Miranda Goddjn

  4. IJskastmoeder

    De basisschool zijn we ook niet zonder kleerscheuren doorgekomen Miranda maar hadden we op de tweede school het geluk een stevige directeur te treffen (zie bijv https://www.ijskastmoeder.nl/?p=723). Als de directeur niet achter je staat wordt het een stuk ingewikkelder…

    @Yvonne Welkom hier! Wel fijn te lezen dat je zoon het fijn heeft op school, dat is minstens zo belangrijk. Dat leren duurt dan misschien wat langer maar komt wel mee uiteindelijk. Als je niet lekker in je vel zit komt het met leren al helemaal niet goed immers.

    1. Yvonne

      Dank je wel voor je reactie. Ja ik ben ook heel blij dat hij zich fijn voelt op school..dat was op de lagere school wel anders. Tot groep 7 was het een grote strijd, helaas. Gelukkig heeft hij de laatste 2 jaar daar wel een hele goede ontwikkeling doorgemaakt. Dankzij een top ambulant begeleider en een topleerkracht die in hem geloofde!

  5. Sabine

    Bij toeval (?? Of geen toeval, het moest zo zijn…), je blog ontdekt. Een hele avond besteedt aan al je posts door te lezen.
    Tranen van herkenning! Dank je wel voor dit! Ik ga je boek aanschaffen en blijf je blogs volgen.
    Waarom moet het allemaal zo moeilijk zijn? Waarom al die strijd? Wij hebben nog een lange weg te gaan….. Onze dochter is pas 6, maar begint na de zomervakantie aan haar derde school….

    Hyperintelligent maar sociaal weet ze zich geen raad. Ze wijkt duidelijk af van het normale. Een school gekozen die gericht is op “deze afwijkende kinderen”, maar helaas…..dochter is zo afwijkend; dat hebben ze nog nooit meegemaakt….. Zelfs de hulpverlening schuift haar af… De kinderpsychiater heeft aangegeven dat ze dit niet aankon. Hallo!!!! Wij ouders, zoeken steun en begeleiding bij ons complexe kind. (???? het is een parel, een schitterend,briljant, geen doorsnee kind, maar zal geen vlieg kwaad doen). Hoe kunnen professionals zo verzaken?? Ik snap het niet! Ik werk zelf in de zorg. Empathie; het sleutelwoord voor bijna alle problemen. Leef je in in de unieke situatie van het individu! Begrip voor de situatie kan al zoveel schelen! Helaas…ons kind past niet in het protocol. Ze is autistisch, maar ook hyperintelligent. Ze kan haar problemen verbloemen maar dat levert veel frustratie op.
    En die frustratie uit ze thuis, veilig, bij haar ouders . Momenteel ze dood, dan hebben wij tenminste geen last van haar….. We blijven strijden!!! Dank je wel. Blijf alsjeblieft schrijven, het is een grote steun voor ons!

  6. Natascha

    Gisteren je boek uitgelezen, nadat ik een jaar geleden was begonnen. Kon het niet uitlezen. Soms hard moeten lachen maar  ook vaak deed de herkenning te veel pijn.  Mijn oudste zoon heeft asperger, ook tijdens zijn basisschooltijd ben ik ernorm aan het vechten geweest, om erkenning te krijgen. inmiddels zit hij op het voortgezet onderwijs en heeft hij aardig zijn draai gevonden en durf ik langzaam de controle een beetje los te laten.Je dochter doet mij veel denken aan mijn jongste zoon, sinds kort weten we dat hij  pdd-nos  (mcdd) heeft. Hij gaat komend jaar naar groep 7 en ook voor hem zo moeten vechten.  ………..Eigenlijk wil ik je  alleen maar bedanken voor je boek, jij schrijft wat denk  ik veel ouders voelen en bij mij lucht dat op.

  7. Lex Hupe

    Je kunt anoniem deze school aanmelden bij Margot Steenhof, info@nietnaarschool.nl Maar wij van HARTverwarmendWijs houden er eigenlijk ook eentje bij. Dit is helaas een veel voorkomend probleem bij scholen. Niet het onderste uit de kan halen. En zelfs, bij bijvoorbeeld pestgedrag, de ouders van het gepeste kind aanraden een andere school te zoeken! Schandalig. 

  8. ijskastmoeder

    Sorry dat ik in de zomervakantie niet zo snel op jullie berichten heb gereageerd, ze zijn hartverwarmend en doen me deugd. Tegelijkertijd is het verdrietig dat het zo herkenbaar is voor velen. Daarom moeten deze verhalen verteld worden, ook al is dat niet eenvoudig. Wordt vervolgd, maar op een geheel eigen tempo en met waarschijnlijk ook andere blogs tussendoor…
    @Lex Dat kan, en er zijn natuurlijk nog meer wegen. Eérst wil je er als ouder denk ik met school uit proberen te komen maar het is ook de kunst om op tijd derden in te schakelen en niet alleen voort te ploeteren. Daarover later meer. (Ik schrijf mijn blog niet realtime maar vaak met (grote) om wat meer afstand te hebben zodat het niet alleen mijn dagboek is.)

  9. Daphne

    Hoe is het nu afgelopen met de school? Ik zie dat het laatste bericht van de zomer is. Ik ben zo benieuwd hoe het nu verder gegaan is. Wat me opvalt is dat u zo goed bent in het beschrijven van de details, de kleine dingen die zich normaal gesproken in een razend tempo aan je voordoen en wel een gevoel achterlaten maar vaak moeilijk, vind ik, op te delen zijn in kleine stapjes en te onthouden zijn. Ik ben zelf journaliste en heb altijd geschreven voor gerenommeerde bladen. Maar over ons kind en de moeizame dingen met scholen, bij clubjes en ook bij sommige hulpverleners kan ik niet schrijven. Dat komt me te dichtbij. Woede, verdriet zitten in de weg. Net als de andere reageerders herken ik echter veel in wat u beschrijft. Helaas. Soms denk ik: het moeilijke aan het hebben van een kind met autisme valt uiteen in twee dingen. 1. het kind zelf en hoe je daar steeds het wiel voor uitvindt zodat het leven blijft stromen. en 2. het vechten voor je kind, de stompzinnige dingen die je hoort en je verbijstering iedere keer weer omdat je mensen hoger had aangeslagen dan je blijkt te kunnen doen. Het gevoel toch wel erg alleen te zijn en zo vaak te moeten vechten terwijl je niet wilt vechten maar samenwerken. Mijn conclusie de afgelopen jaren is dat punt 2 me meer in de koude kleren gaat zitten dan punt 1.

  10. ijskastmoeder

    dag Daphne, dankjewel voor je compliment! Die details lijken als vanzelf terug te komen als ik erin duik. Het schrijven doet veel zeer en daarom heb ik ook afstand nodig en schrijf ik pas als er genoeg tijd overheen gegaan is. Mijn oudste zit inmiddels in de 4e en het is gelukt om haar op school te houden. Hoe en met welke aanpassingen ga ik nog opschrijven, maar het moet in kleine stapjes want ik kom er nu pas achter hoe stevig deze episode erin gehakt heeft. Wordt vervolgd dus (en dan weet je alvast dat het min of meer goed afloopt…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *