Ik kijk de kring rond, wat zijn we met veel! Juf natuurlijk, de intern begeleider, de RT-er, de ambulant begeleider, de directeur, onze oudercoach en dan wij nog. Indrukwekkend dat al die mensen zich over ons kind buigen, dat ontroert me bij voorbaat. Ik heb school inmiddels duidelijk gemaakt dat we er niet om staan te springen om wéér een andere school te moeten zoeken. De directeur wilde daarop wel een brainstormsessie organiseren en nu zitten we hier dus, met zijn allen op de kleine stoeltjes van groep zeven. Eerst mag de intern begeleider haar verhaal dunnetjes over doen, dan zegt de ambulant begeleider hoe zij het ziet. Of eigenlijk hoe ze niks ziet, want bij klasbezoeken is er nooit iets aan de hand. De juf houdt zich stil, is zichtbaar moe en aangeslagen. De RT-er spuit haar gal en maakt duidelijk dat ze niks kan beginnen met onze dochter (zo te horen heeft ze haar gezag verspeeld dus dat kan wel kloppen, denk ik grimmig).

Onze oudercoach vraagt wat onze dochter nodig heeft om goed te kunnen functioneren op school waarop de een na de ander zegt wat er allemaal niet mogelijk is. Het is om moedeloos van te worden. Het gaat over procedures, taakinhoud, klassenmanagement en ik hoor vooral niet-niet-niet. Ik negeer de brok in mijn keel en duw de opkomende boosheid terug in mijn buik. ‘Mag ik eerst zeggen dat ik heel blij ben dat we hier met zijn allen zitten, ik vind dat heel bijzonder dat er zoveel mensen meedenken met het grootbrengen van ons kind.’ De directeur knikt me bemoedigend toe, de rest kijkt afwachtend. ‘Wat me opvalt is dat we het vooral hebben over alles wat niet kan’, helaas nu breekt mijn stem ‘terwijl volgens mij de bedoeling van deze bijeenkomst is, om te onderzoeken wat er nodig is en hoe we dat gaan organiseren.’ Alle zenuwen en zorgen komen in een overstelpende traanvloed naar buiten. Ik heb nog nooit zo hartverscheurend zitten huilen met vreemden in de buurt maar ik laat het maar gewoon gebeuren. Wat heerlijk dat de oudercoach erbij is, die kan de grote lijn bewaken en onze belangen behartigen, ik voel me opeens ontzettend moeder. Als een leeuwin wil ik vechten voor mijn kind en tegelijkertijd voel ik me verschrikkelijk kwetsbaar en klein. Wat een onmachtig gevoel als niemand mee wil werken, hoe lang kun je vechten tegen de bierkaai?

Er komt een glaasje water en een doos tissues. Ik voel hoe mijn adem langzaam zakt, mijn wangen gloeien, ik zeg nog maar even niks. Wie weet haalt die huilbui wel wat uit. Of juist niet. Denken ze dat ik een hopeloos labiel type ben waar ze zo snel mogelijk vanaf moeten zien te raken. Nou ja, het is nu toch al gebeurd. Niks meer aan te doen. ‘Even voor alle duidelijkheid’ neemt de directeur het woord ‘dat ik goed begrijp waarom we hier zitten.’ Oh jee, flitst het door me heen, heb ik het verkeerd begrepen? ‘We hebben het hier toch over een meisje, over een kind? Dan is het toch aan ons om alles te doen wat in onze macht is om dat kind een goed laatste jaar op de basisschool te geven? Daarvoor zitten we hier toch bij elkaar?’ En als een mirakel kantelt de sfeer…

Dankjewel (eigen)wijze man!

      Delen

Er zijn 7 reacties

  1. Petra Heijmink

    hoe walgelijk herkenbaar is dit voor mij, maar dan bij het “normaal”voortgezet onderwijs. daar zijn we totaal vastgelopen en hebben geen klankbord gevonden. Gevolg: totale crisis bij mijn dochter. Vreselijk! Nu doet ze examen havo op het Leo Kannercollege, gaat goed. Wat zijn daar toch begripvolle docenten. Het bestaat nog. Maar ik vraag me nog steeds af: waarom wordt er niet zo gewerkt binnen het normale onderwijs. Nu krijgt ze steun in haar groei naar volwassenheid. Geweldig, maar zo hoort het toch eigenlijk?!

  2. IJskastmoeder

    @Saskia hoop dat je welwillende mensen op je pad treft, daarmee valt of het staat het passend onderwijs voor onze kinderen

    @Petra wat een verdrietig verhaal, met gelukkig een goede afloop. Jammer dat het zoeken via zoveel omwegen leidt, dat zou handiger moeten kunnen blijf ik denken. De praktijk is echter weerbarstig.

  3. femke

    Het verhaal is ook voor ons erg herkenbaar. Sinds kort ben ik er achter gekomen dat ik Asperger heb vanwege mijn zoon die op school problemen heeft gekregen vanwege het Asperger Syndroom. En ik er opeens achter kwam waarom ik altijd zo verlegen gebleven ben. Ik zelf heb een universitaire opleiding gevolgd en een goede baan gevonden, ondanks Asperger en misschien ook dankzij Asperger waar mijn sterk analystisch vermogen uit voort vloeit. Ik zelf heb geen problemen op school gehad Ik was alleen erg verlegen, ook op school en ben zo altijd gebleven en heb dat altijd proberen te camoufleren. Dat lukt niet altijd, maar er valt mee te leven. Ik ben gelukkig, getrouwd, heb kinderen en een goede baan. Het is voor Asperger kinderen mogelijk om heel ver te komen in de maatschappij. Mijn studieresultaten zijn na de bassischool op het voortgezet onderwijs fors gestegen. Dat is dus goed mogelijk. Dat wilde ik gezegd hebben om alle ouders met Asperger kinderen hoop te geven voor de toekomst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *