“Mag ik met Hella spelen? Bij Hella.” Met moeite klem ik mijn kaken bij elkaar zodat mijn mond niet openvalt, want bij Hella thuis woont een hond. Een h o n d! In de kleuterklas heeft ze zich één keer laten verleiden om bij Hella te gaan spelen en hoewel het beest braaf in een andere kamer verbleef weigert ze sindsdien systematisch. “Hella is mijn beste vriendin, ik kan alleen niet bij haar spelen want ze heeft een hond” is een gevleugelde uitspraak geworden als mensen vragen met wie ze het liefste speelt. Hoe je beste vriendinnen kunt zijn zonder elkaar buiten schooltijd ooit te zien is me een raadsel, maar mijn oudste heeft nu eenmaal hele eigen opvattingen over vriendschap. ‘Ja hoor, dat kan vandaag wel’ zeg ik dus zo luchtig mogelijk.
Opgetogen lopen de meiden naar de moeder van Hella. “We willen samen spelen, bij Hella, kan dat?” De moeder kijkt bedenkelijk en ik denk ‘o nee, zeg JA!’ maar misschien heeft ze helemaal geen zin in mijn kind, dat kan natuurlijk zomaar. ‘Ik wilde eigenlijk naar de bieb gaan’ zegt ze. ‘Nou en!’ schreeuwt mijn hart, ‘kijk naar dat kind, voor het eerst in drie-en-half jaar tijd heeft ze voldoende moed bijeen gegrabbeld, is de noodzaak om samen te spelen groter geworden dan de angst, honoreer dat. Alsjeblieft!’ Tot mijn opluchting hoor ik de moeder zeggen ‘als je dan ná de lunch komt en tot uiterlijk 4 uur, dan kan het wel. In ons nieuwe huis kan de hond niet meer in een andere kamer maar ik bind hem wel vast aan de verwarming. Is dat ook goed?’ Intussen ben ik op ze toegelopen, mijn meisje kruipt dicht tegen me aan en met een klein stemmetje zegt ze “Dat is goed. Maar gaat ie dan niet blaffen?”
je moet haar toch eens vertellen over die blaffende honden die niet….juist ja.
Wat ontzettend goed van haar! En herkenning.
Zo! Wat een moed en wat een overwinning van je meisje! Ik denk dat we dat nauwelijks kunnen beseffen hoe en wat dit voor haar inhoudt.
En wat een verrassing voor jou, kan me voorstellen dat je mond even dienst weigerde.
Is het goed gegaan?
Hartelijke groet, Coby
grrr Mo, die aanpak werkt écht niet bij haar…
@rachel, apetrots ben ik, en wat herken je?
@coby, mooi hè hoe de moed zich ontwikkelt. Ze zweette echt peentjes toen we aanbelden en natuurijk sloeg de hond aan. Met haar billen langs de muur schoof ze op 4 meter afstand door de kamer. Maar ze heeft doorgezet!
Dat was helemaal te gek van haar; om dat zo maar opeens te durven. Super hoor!
en dat de wens tot een stukje vriendschap kennelijk zo sterk is, dat ze bereid is door haar angst heen te breken…dat is ontzettend goed..dapper hoor!
Ik kan me de angst van je oudste helemaal voorstellen. Ben ooit zelf gebeten door een hond. Niet door en door, maar voldoende om een levenslang wantrouwen te hebben tegen “hij doet niets hoor”.
In het geval van je oudste zijn dieren natuurlijk helemaal onvoorspelbaar.
Dus wel heel stoer dat ze het aandurft.
Maar die moeder: geen andere plek in huis.
Dan sluit je hem toch op in de keuken of in de schuur ?
Typisch gevalletje: “hij doet niets hoor”.
Wat een overwinning voor haar :))
Nu maar hopen dat het goed is gegaan anders zal de volgende keer de stap niet meer zo makkelijk zijn
xxxdromerke
dit maakt me blij
dit is “babysteps”
het ging dus goed? kus Moon
Gefeliciteerd! Het gaat misschien niet altijd zo snel als je wilt, maar het komt, het komt. Da’s mooi!
blaffende honden zijn inderdaad een verschrikkelijke prikkel, net als huilende babies, groepen krijsende kinderen, knipperende TL-balken, hei-machines, enz