‘Ik hou mijn cello gewoon vast, dan heb ik ‘m alvast’ zegt mijn oudste zachtjes als ze plotseling naast me staat. Op de voorspeelmiddag hebben ze het eerste stuk met zijn allen gespeeld en de bedoeling is dat iedereen zijn cello nu achterin de zaal legt totdat ie aan de beurt is. Mijn meisje is als vierde dus dat duurt nog zeker een minuut of tien. “Leg ‘m maar neer en als je dan graag bij mij wil zijn kom je gewoon weer terug.” ‘Nee dat wil ik niet, dan ben ik misschien te laat.’ Met zachte dwang laat ze zich leiden om even later weer naast me te staan, ik sla mijn arm om haar heen. Dat moet niet, ze schudt mijn arm van zich af en schuifelt richting haar zusje die een mooi plaatsje vooraan bemachtigd heeft. Dertig seconden zit ze naast haar zus, dan drentelt ze weer naar mij. “Onder het spelen mag je niet lopen” fluister ik haar toe. Boos kijkt ze me aan ‘waarom niet?’, ze zegt het net iets te hard. “En ook niet praten” voeg ik er aan toe “stil zijn en op één plek blijven, tussendoor mag je lopen.” Kwaad beent ze weg en voegt zich bij de andere cellokinderen die met zijn allen braaf achterin de zaal zitten.
Vanochtend vroeg was al duidelijk dat dit geen gemakkelijke dag ging worden. De eerste keer meedoen aan een voorspeelmiddag is natuurlijk ook reuze spannend, helemaal als je niet goed weet hoe het precies gaat. Gelukkig is het in de grote zaal van haar eigen school, dat is bekend terrein en ik durf aardig te voorspellen hoe het verloop zal zijn. Maar ik weet niet wanneer ze precies gepland staat, ik weet niet of er een pauze is en wat er dan te eten en te drinken is en ik weet ook niet of die ene klasgenoot (waar ze een beetje verkikkerd op is) naar zijn broer komt luisteren. Ik kan bovendien niet garanderen dat ze foutloos speelt en het helpt niet om te zeggen dat het niet erg is. Zo goed en zo kwaad als het gaat nemen we keer op keer de middag door en onwillig laat ze zich verleiden tot wat afleidende activiteiten. De uren kruipen voorbij, het gaat zo langzaam dat ze er nauwelijks meer op vertrouwd dat het ooit drie uur zal worden.
Daar gaat ze. Dapper loopt ze naar voren, haar stuurse blik naar de grond gericht. Hoekig zet ze zich neer. Eerst een flageolet als controletoon voor de juiste vingerzetting. Dan een knik naar de cellojuf dat ze klaar is om te beginnen, ze knikt weliswaar maar maakt geen contact. Dus zonder af te wachten zet ze het eerste stuk in, juf valt haar behendig bij. Ze strijkt stevig, een robuuste klank vult de zaal. IJzersterk is haar tempovastheid. Maar als ik haar zie zitten breekt mijn hart. Hoge schouders, ingehouden adem, alle rolluiken zijn neer en met zware hangsloten verankerd, zo heb ik haar in lange tijd niet meer gezien. Wat kost dit haar veel moeite, wat ziet het er verschrikkelijk boos uit. Haar linkerhand als een trillende klauw naast de hals, het is een wonder dat er muziek uit komt. Nou ja muziek, het is meer een automaat – of is dat mijn beleving, omdat ik zoveel meer zie?
Even later staat ze naast me, haar lijfje totaal oververhit, als ik niet beter wist zou ik denken dat ze 40 graden koorts had. Voorzichtig houd ik haar vast terwijl ze uit staat te dampen. Ik ben zo apetrots dat ze zichzelf over de drempel heeft geschopt.
mooi verslag… kan ze achteraf dan genieten van het feit dat het moeilijk en spannend was, maar het haar toch maar mooi gelukt is??
@Maria-Dolores, nee dat is nog teveel gevraagd, ik heb goede hoop dat als ze het een paar keer gedaan heeft er meer ruimte ontstaat om, mm, genieten, dat weet ik niet, om een beetje trots te zijn op zichzelf misschien.
Ik hou nog steeds mijn adem in en schouders op bij “spannende” dingen.
Maar voor mij en misschien ook voor haar betekent dat niet dat ik boos ben en eigenlijk niet wil.
Dat laat ik merken door “nee” te zeggen en weg te lopen. Werkt gegarandeerd, ook bij ouders en juffen.
Word helemaal meegezogen in je betoog.
Wat spannend !
@christinA, inmiddels weet ik dat bang er vaak uitziet als boos, wat je zegt klopt; als ze boos was had ze niet meegedaan 😉 Maar als ik met de ogen van onwetend publiek kijk zou ik me afvragen wat dat kind op celloles doet…
@zusenzo, adem in – adem uit
Inderdaad, ze toont lef en dat is fantastisch!
Hier nog een Asperger die als kind viool speelde. Het commentaar was standaard dat ik met meer gevoel moest spelen, haha. Ik heb ook vaak op die manier op het podium gestaan, maar toch heb ik veel plezier beleeft aan het muziekmaken.
Wat beschrijf je dit pijnlijk mooi..
@K, goed hè, dit is toch zeker ook https://www.volkskrantblog.nl/bericht/155035 ontwikkelen?!
@Assie, welkom hier, fijn te horen dat je plezier hebt gehad bij het muziekmaken. Dat lijkt me voorop staan. Heb je ook in een orkest meegespeeld? Mijn meisje doet zo graag dingen in een groep maar dan wel onder leiding van, dat lijkt me zo heerlijk in een orkest.
@zintuigen, telkens weer rolt het eruit zoals het eruit rolt…
Zo prachtig als je dit geschreven hebt, ik hoorde haar zowaar spelen, zag haar lopen en voelde de warmte die ze uitstraalde. Geweldig dat ze het zo goed heeft doorstaan, een prachtig spannend moment en weer een stukje verder in het leven.
Wat mooi beschreven!
gr eva
één ding valt me op in je verhaal; voor ze speelde mocht je haar niet vasthouden, je arm werd weggeduwd. erna mocht het wel…dat vind ik echt winst!
Ik lees hier al veel langer mee. Ik heb net een diagnose (ben nu 19), maar herken veel dingen van toen ik zo jong was als je dochter.
Ik heb in een orkest meegespeeld. Ik geloof wel een jaar of vijf. Erg leuk!
Die rolluiken neer, de hangsloten erop. En je moet dat nog zo laten ook, terwijl je het liefst allebei je armen om haar heen zou slaan. Ik heb even hevig moeten slikken bij je verhaal.
Jeetje, wat goed van haar. Kan me voorstellen dat de spanning hoog was.
Zo voelbaar geschreven. Het komt ontzettend binnen. Ontroerd door je verhaal. Liefs jan.