“Jij bent de liefste moeder van de hele wereld” fleemt mijn jongste als ik haar naar bed breng. ‘Oh ja? Hoe weet jij dat eigenlijk?’ plaag ik haar. “Omdat ik jou al héél lang ken” zegt ze ondeugend, want we hebben net gelezen over Koen en Lot die Tom een stomme jongen vinden terwijl ze hem nog helemaal niet kennen en dat vindt mijn jongste dan weer stom. ‘Hoe lang ken je mij eigenlijk al’ vraag ik haar nieuwsgierig. “Nou, zes jaar natuurlijk. Of eigenlijk zes jaar en negen maanden, ook al toen ik bij jou in de buik zat!” en een triomfantelijke glimlach straalt me tegemoet.
“Nou echt niet” dondert het vanuit de badkamer. De oudste komt zich er mee bemoeien. “Denk jij nou echt dat baby’s hun moeder kennen, dat is niet zo hoor” poneert ze stellig. ‘Oh nee? Hoe lang ken jij mij dan?’, ben ik benieuwd naar haar antwoord. “Eh, vijfenhalf jaar?” komt er prompt. Haar zusje kijkt haar met grote ogen aan “Maar jij bent al acht! Dat kan toch niet?” “Jawel, want de eerste tijd dan weet je niet wie je moeder is. Dan is het gewoon hetzelfde als een koe waar je melk van krijgt, of misschien denk je wel dat het een muur met een tiet eraan is.” Ze is bloedserieus en het wonderlijke is dat ze onder woorden brengt hoe ik mij die eerste tijd met haar gevoeld heb. Alsof het inderdaad niet uitmaakte dat ik haar moeder was, als een melkmachine. Niks koesteren, genoeglijk voeden, samen aankeutelen. Hier die melk en dan is het weer klaar!
De jongste is verbijsterd, zachtjes aai ik haar blonde koppie ‘het geeft niet meisje, zó is het voor je zus, voor jou is het weer anders.’ “Ja, ik ken jou zes jaar en negen maanden” fluistert ze. En zo is het.
Treffend inderdaad hoe ze dat onder woorden brengt en kan brengen. Moet er steeds aan en over denken.
Hartelijke groet, Coby
Volgens mij maakt ze het onderscheid tussen het gevoelsmatig kennen en het kennen uit herinnering.
Voor haar bestaat het kennen alleen uit de periode dat ze zich daarvan bewust was. In zekere zin heeft ze daar wel gelijk in want een baby voelt zich nog geen afzonderlijke persoon. We tellen zelf echter ook de niet-bewuste periode als een vorm van kennen. Zij niet.
wat een dames heb je, alletwee!
Jullie kennen elkaar dus heel erg goed!
Duidelijkheid voor alles : )
O, je moederhart.
Heb Leonie Jansen ooit eens geweldig (passend voor deze situatie) lied horen zingen. “Mijn lijf is weer van mij” geloof ik.
Reactie is geredigeerd
twee kinderen, twee belevingswerelden..boeiend, hè? en uit ervaring weet ik dat een derde weer heel anders uit de hoek kan komen..
Toch rijk die schakering.
@Coby, 😉 ik ook…
@K, rond 3 begint de herinnering zegt men dus het zou kunnen dat ze daaraan refereert. En ze doet natuurlijk niet aan de sociale conventies. Toch is er ook een moeilijker benoembare onderstroom die me duidelijk maakt hoe moeilijk het voor haar is om zich te verbinden.
@Gala, nou en of! Heerlijk hè?
@Mo, we doen ons best 😉
@Zusenzo, precies!
@lettie, erg boeiend en het zal niet gauw saai worden hier. Een derde heb ik niet aangedurfd maar ik geloof je graag…
@zintuigen, dat ook, al gaat het schakelen niet altijd geruisloos.
Mijn middelste zoon kijkt in het voorbijlopen gefascineerd naar het plaatje in jouw blog. Hersenen?
Nee, een koeienuier en dan wil hij nog meer weten waar het over gaat, ik lees voor wat jouw oudste dochter zelf over haar eerste levensjaren zegt en waarom het gesprek daar over gaat.
O maar van je eerste levensjaren herinner je toch niet zoveel? vraagt hij, en ik zeg
Precies dat bedoelt ze ook met die woorden!
Zoon (19, een nurkse einzelgänger)glimlacht breed.