‘Vergeten jullie niet dat haar cognitieve kant haar kracht is? Wanneer ze daar succeservaringen mee opdoet versterk je ook haar zelfvertrouwen.’ In het oudergesprek waarmee de paardentherapie wordt afgesloten zegt de therapeut het als een bijzinnetje. In eerste instantie reageer ik met mijn standaardriedel, dat het leven over balans gaat, dat we ons geen zorgen hoeven te maken over de cognitieve kant maar dat juist de sociaal-emotionele zaken ontwikkeld dienen te worden. Maar opeens voelt mijn verhaal niet langer kloppend. Er is iets veranderd, maar wat?
‘Oh-la-la jullie doen inmiddels zoveel, je hebt zelf geen idee meer hoezeer je het leven aanpast voor jullie oudste. Petje af hoor. Zou het alleen niet een idee zijn om haar bijvoorbeeld wat meer de cognitieve kant op te sturen? Bijvoorbeeld iets met computers. Ik ken verschillende kinderen op het VWO die zich op die manier redden, omdat ze op één gebied heel goed zijn.’ Mijn aangehokte schoonmoeder (of hoe je de vriendin van je schoonvader dan ook moet noemen) is jeugdarts. Het raakt me diep dat ze het onderwaterscherm ziet waardoor het functioneren van ons meisjelief mogelijk gemaakt wordt. Maar wat zegt ze nou opeens over computers, dat is toch precies wat we proberen te vermijden, een obsessieve eenzijdige interesse?
‘De cognitieve capaciteiten die jullie dochter in potentie heeft komen er niet uit, ik zou jullie willen vragen of het goed is om een procedure voor een rugzakje op te starten. Ik denk dat het leren voor haar dan een stuk bevredigender kan worden. De extra tijd en aandacht die dat kost – bovenop wat we nu al doen – dat krijg ik in mijn eentje en binnen de klas niet voor elkaar.’ Aarzelend zoekt de juf naar woorden, ze wil ons op geen enkele manier voor het hoofd stoten. Met onze bijval verlossen we haar onmiddellijk van haar onzekerheid, natúúrlijk staan we daar voor open! Dapper storten we ons op de papierwinkel.
Vanochtend onder de douche zag ik plots de rode draad; ons meisje wordt groter, de ‘harde’ kant van het leven begint belangrijker te worden. We hebben aan de sociaal-emotionele kant veel aandacht besteed en die zo goed mogelijk in de grondverf gezet. Blijkbaar is de tijd daar om nu uit te vinden hoe we de cognitieve potentie aanspreken en ontwikkelen. Kom maar op met dat nieuwe avontuur!
Aangehokte schoonmoeder….toen had je me:-))
Prima toch, dat er nu (pas) gewerkt wordt aan die cognitieve kant? Dat sociaal-emotionele moet toch eerst op de rails staan voordat ze met haar hoofd kan gaan werken?
En ik bedoel niet ‘nu pas’ in de betekenis van ‘zo laat’, ik bedoel: in deze fase van haar leven.
aangehokte schoonmoeder..ik vind hem ijzersterk! en verder: de emotionele grondverf staat er inderdaad, lak de boel nu maar af met haar cognitieve potentie; dat moet wel iets opleveren dat ontzettend slagvast wordt, ja toch?en met een goede bovenlaag stel je de grondverf ook redelijk veilig..
Prima toch, alles op z’n tijd, dat is ook balans. En die aangehokte schoonmoeder, haha.
Je legt het nieuwe avondtuur mooi uit.
@allen, grappig dat de aanghokte schoonmoeder zo in goede aarde valt (beter dan de afkorting stoma voor stiefoma toch?)
@Mo, je hebt helemaal gelijk, ik word op die manier nog een echte hypersoof maar het zij zo. Omdat we zo gefocussed zijn geweest op de basis versterken van de zwakkere kant zou ik bijna uit het oog verliezen dat de sterke kant ook aandacht behoeft. Nou ja, niet dat we daar helemáál niks aan doen.
@lettie, nu nog een kwastje erbij ;-), zonder gekheid, leuk dat je langkwam
@demio, dank!
stoma !!! voor stiefoma…hahahaha, die kende ik ook nog niet…heb je nog meer van dit soort nicknames?
Dat nieuwe avontuur met je oudste… ik denk dat zij het geweldig zal vinden!
Stoma whaahaahaaa!
bemoedigend verhaal!
Hm, nieuwe wending…
Grappig, ik krijg ook altijd de meest doorbrekende inzichten onder de douche. Kan de wereld er daarna ineens totaal anders weer uitzien.
Hartelijke groet, Coby
bewonderenswaardig om dat als een avontuur te kunnen zien
Gaat dit over jouw meisje op de Montessorischool, of over haar zusje? Ik merk, dat ik eens flink moet gaan bijlezen. 🙂
Ik denk zelf dat het ontwikkelen, of laten vormgeven, van haar cognitieve kant bijdraagt aan haar welbevinden, en vooral aan haar zelfbewustzijn.
@Gala, ik zal ’s denken, meestal komen ze bovenborrelen op het moment dat ik ze nodig heb 😉 Of mijn meisje het leuk gaat vinden weet ik oprecht nog niet, eigenlijk is het probleem dat ik überhaupt niet goed weet wat ze leuk vindt (behalve dansen en films kijken).
@Erna, ik moet er zelf nog een beetje aan wennen 😉
@Coby, 7 minuten douchen lukt dan ook meestal niet…
@Rommert, dank!
@Thera, het is mijn oudste, op de Vrije School. Ook een HB-tje, dwz qua IQ maar haar asperger beperkt haar natuurlijk weer op een andere manier. De schoolverhalen over mijn jongste die na de zomer naar de montessori is gegaan vindt je merendeel onder de kop Zusjes.
Kom maar op !
mijn zoon zit veel op de computer. Hij is 14 en asperger. Ik ben blij dat zo’n ding er is. Hij leert er veel van. Van de spelletjes maar ook de online contacten.
Hij stelt geen vragen aan klasgenoten op school maar wel via msn.
Werkt samen met anderen om een nieuwe score van een spel binnen te halen.
Leert van de Sims een stukje socialisatie. En heeft veel geleerd van de educatieve spellen die we erop gezet hadden.
Gaat met andere over spellen een gesprek aan die anders niet hadden plaatsgevonden. Hij is immers niet geïntereseerd in een ander. En langzamerhand gaat een gesprek ook over iets anders dan pc’s.
De computer is voor hem ook zijn schuilplek. Ik als ouder realiseer me dan ook heel goed dat ik zo’n schuilplek niet kan limiteren tot 1 uur.
Er tegenaan!
Wat bedoel je eigenlijk met onderwaterscherm? Ik kan het niet uit dit of het gelinkte logje halen.
Ik ben trouwens op je blog gekomen door je interview in het apotheekkrantje en ben nu al een paar dagen bezig het archief door te lezen, vandaar deze reactie op een oud logje en er zullen er vast nog meer volgen. De problematiek die je beschrijft is heel anders dan bij mijn asperger-vader maar het is toch heel verhelderend, het helpt me een completer beeld te vormen. Geen twee mensen zijn immers hetzelfde.
Bedankt voor je mooie stukjes, schrijf zo door, dan lees ik gauw verder 😉
dag Veertje welkom hier en fijn om te horen dat mijn verhalen je helpen en dank voor je complimenten. Ik weet niet of je nog bij dit bericht terugkeert maar het onderwaterscherm verwijst naar het oude WP 5.1, de voorloper van word. Je kon in dat programma op F5 drukken en dan werden de codes zichtbaar. Ik ervaar dat wat wij doen, het voorwaarden scheppen, als zo’n onderwaterscherm. Aan de buitenkant zie je niet wat er allemaal voor code geprogrammeerd is om het eruit te laten zien zoals het eruit ziet. Ehm, is het nog te volgen?
Bedankt voor de uitleg! Word Perfect is geloof ik nog een beetje van voor mijn tijd maar ik begrijp wel wat je bedoelt. In word zit zo’n knop die de opmaak ahw zichtbaar maakt. Met zie je het verschil tussen spaties, tab, enter of een page break. Maar zonder, zoals het uit de printer rolt, zie je doodnormale witregels waar verder weinig uit af valt te leiden. Per ongeluk een spatie wissen valt amper op, per ongeluk een page break wissen heeft grote gevolgen…
Precies!