“Volgende week mag ik mijn kleiwerkstuk mee naar huis nemen. Het moet eerst nog drogen.” Mijn oudste zegt het met een mengeling van trots en nors en sluit het onderwerp daarmee meteen af. We komen net terug van haar bezoek aan de kunstzinnig therapeut dus ik probeer nog ‘Goh leuk, ik ben benieuwd! Wat heb je gemaakt?’ Maar daar komt alleen een “dat zie je volgende week wel” op terug. Even denk ik weer terug aan de keer dat ze een dagdeel lang was onderworpen aan een intelligentieonderzoek en ik haar vroeg hoe het was gegaan. Zesenhalf jaar oud antwoordde ze me; “Dat hoef ik je niet te zeggen dat is iets tussen mij en die mevrouwen. Trouwens, dat lees je wel in het verslag.” En ze ging over tot de orde van de dag. Zo gaat het eigenlijk altijd, ze vertelt zelden of nooit over wat ze heeft beleefd. Niet op school, niet na een logeerpartij bij oma, niet na een voorstelling, niet na een doktersbezoek of een optreden. Ik ben er aan gewend geraakt, al probeer ik haar op slinkse wijze regelmatig te verleiden tot een gesprekje.
Wanneer ze de week erop haar kloeke kasteel showt is ze apetrots. Het doet me deugd haar zo blij te zien met iets dat ze zelf gemaakt heeft. Ze is niet zo’n knutselliefhebber. We geven het een mooi plekje in huis waar we het goed kunnen bewonderen. De volgende ochtend staat ze peinzend met het ding in haar handen. “Wat heb je er eigenlijk aan? Ik bedoel, dan heb je het gemaakt en wat moet je er dan mee?” Eerlijk gezegd sta ik met mijn mond vol tanden. Mijn pogingen tot zingeving bevallen haar geen van allen. ‘Of je geeft het weg om er iemand anders blij mee te maken’ is mijn laatste troef. “En wat doen die er dan mee?” vraagt ze argwanend. ‘Nou, ze zetten het ergens neer om ernaar te kijken. En als ze het zien denken ze meteen ook even aan degene van wie ze het hebben gekregen. Daar worden ze blij van.’ Dat laat ze even bezinken. Haar gezicht klaart op “ik weet het, ik geef het aan juf!” En ze mompelt er nog achteraan “dan is het ook meteen het huis uit.”
Dit kan ik moeilijk aanvoelen
had eens een schoonzusje op bezoek
die koud stond te kijken naar de
dwergbokje en zei: wat moet je daar nou
met die beesten, ik zal het nooit
vergeten die opmerking, mijn man
is ook zo, mij is het wezensvreemd
als gevoelsmens……
groet van A.
de realiteit kan ontzettend hard zijn. en die hardheid kan opeens in poëzie veranderen. wat een prachtig verhaal.
Ja wat moet je met de knutsels v/d kinderen? Kleiwerkjes gaf ik altijd een plekje, meestal vielen ze na enige tijd vanzelf uit elkaar, was de trotse maker erop uitgekeken en dan voerde ik het af.
Op zolder heb ik nog een doos vol knutsels. We hebben er niet echt iets aan maar ik kan ze niet wegdoen.
mijn jongste vertelde me nog het meest als ik gewoon helemaal niets vroeg..dan begon ze op een gegeven ogenblik vanzelf te vertellen.
de knutsels van de kinderen heb ik bewaard in een doos. en die gaat nooit weg…
@annet, als je je ergens niet mee kunt verbinden is het moeilijk om er iets bij te voelen. Mijn dochter geeft nu met veel plezier alles weg, dat heeft ook wel wat…
@rommert, dat zeg je mooi!
@karin, het gaat niet zozeer om wat ík met de knutsels doe, het is echt de oprechte ongemak dat mijn dochter ervaart bij het zien van haar eigen handenarbeid zodra het nieuwe eraf is (en dat is erg snel)
@lettie, fijn dat ze dat doet! Die truc heb ik natuurlijk ook geprobeerd, honderdduizend keer mijn tong afgebeten, maar dan komt er echt niks…
‘Dat hoef ik jou niet te vertellen’, het is alsof ik mijn jongste hoor!
Misschien zou je haar kunnen zeggen, als ze zich afvraagt wat ze met ‘die dingen’ moet, dat het haar laat zien hoe trots ze was toen ze zoiets moois had gemaakt, hoe knap het van haar was.
Ooh ijskastmam, wat een prachtmeid, juist omdat ze zo confronteert met ‘normaal’ geachte opvattingen. Het zijn heel eerlijke vragen die ze zichzelf en jou stelt. Zonder oordeel zeg maar.
Ik kan me de vragen en gdachten van je oudste inderdaad heel goed voorstellen. Ik had en heb ze ook vaak. Maar het mooie is dat jouw dochter ze wél hardop stelt en gelukkig kun jij er vanuit het begrijpen (het niet kunnen verbinden) er gewoon over praten. Dat moet voor haar ook een groot geschenk zijn, al zal zíj dat dan misschien weer niet zo beseffen. Zij krijgt het van jou mee in en als bagage, en dat heeft ze hard nodig. Juist ook in de wereld die dat niet begrijpt en niet kent. En waarin haar gedachten en haar realiteit inderdaad zoals Gala zo mooi zegt als “abnormaal” gelden. Je hebt weer een stuk zo fantstisch goed duidelijk kunnen maken. Dat ontroert me gewoon.
Hartelijke groet, Coby
ik lees dit met een brok in mijn keel,
dat meisje van jou is zo helder, en jouw reacties zo wijs.
ze gaat op haar unieke manier met de wereld om en jij laat haar de ruimte en helpt haar.
@Mo, “ja, en wat heb je daar dan aan?” zal ze met een boos hoofd zeggen. Maar ik ben blij dat de ingang van het weggeven werkt. Regelmatig schenkt ze nu de 28 kinderen in haar klas iets wat ze fijn vindt om te maken maar wat ze zelf niet wil bewaren. Gaat er weer een tas vol mee naar school…
@Gala, precies, ze maakt je haarfijn duidelijk welke aannames je bezigt. Ik heb er al menigeen bijgesteld 😉
@Coby en Anne, ik hoop het zó dat het op die manier werkt… Dank jullie wel voor je prachtige compliment, dat doet me veel!
je dochter is behoorlij slim en heeft inzicht, wat goed hoe je daar op ingaat!Je bent echt heel subtiel en toegeweid in de benadering, alle goeds voor jou!
hartelijke groet,
koen
Reactie is geredigeerd
Hahaha, een kunstenaar met zelfinzicht.
@koen, je doet me blozen. Fijn dat je aanwaaide en meelas, ik begrijp dat je een achtergrond als orthopedagoog hebt dus ik hou me van harte aanbevolen voor je tips en opmerkingen.
@zusenzo, en zo is het toevallig ook nog ’s een keer 😉
Fijn om te lezen.
En wij hebben al zo’n moeite om de knutsels op de een of andere manier weg te doen… Dank, alweer, voor dit kijkje in jullie leven.
Mooi verhaal. En zo’n simpele vraag die ook zo waar is.
Wat een heerlijk eigenwijssie: “dat is iets tussen mij en die mevrouwen.
Nee, over haar intelligentie hoef ik niks meer te vragen. Dat ziet wel goed!
gr eva
Ze is er niet trots op. Dat is heel jammer. Hopelijk kan juf de geste waarderen.