Ze is drie en diep ongelukkig; “Mama ik vind zwarte pieten niet leuk want ik kan ze niet goed zien.” Ik snap het wel, hetzelfde heeft ze met clowns en met verklede mensen, ze kan niet inschatten waar ze aan toe is. Twee jaar later, de intocht bij oma op de Maas is een ramp. Met haar gezicht tegen mijn jas aan gedrukt ziet ze niets van de tientallen Pieten op waterscooters terwijl de jongste van drie handenvol pepernoten binnenhaalt bij de Squad-pieten. Op school ontfermt ze zich over de jongste kleuter, die ze optilt en troost als Sint op zijn paard arriveert – de goede kijker ziet hoe ze de kleine meid misbruikt als knuffeldier en bijna smoort met haar liefde.
Wij doen er niet moeilijk over, maken het sinterklaasconcept niet al te groot. Reppen over hulpsinterklazen en aanbelpieten en laten doorschemeren dat papa’s en mama’s de regie hebben. Echt leuk wil het niet worden, dit kinderfeest, maar het gaat me aan mijn hart haar uit de droom te helpen omdat de jongste zo ontzettend geniet van het festijn. En geheimen zijn mijn oudste niet toevertrouwd.
Dit jaar is ze voor het eerst een ingewijde en wonder boven wonder begrijpt ze dat ze het voor zich moet houden. Het is zo ontzettend leuk om te zien hoe ze zich voor het eerst in haar leven kan verheugen op het sinterklaasfeest. De intocht aan op de Maas is spectaculair (de pieten zonder veer zijn Sint vergeten mee te nemen op de boot en hij arriveert in een watervliegtuig) en ze is volkomen vrij om ernaar te kijken en er van te genieten. Ze heeft mee lootjes getrokken en maakt met hulp een gedicht en surprise en speelt met verve in het gezelschap dat ze van niets weet. En opeens valt het kwartje; ze heeft houvast, ze heeft invloed en het wordt enigzins voorspelbaar en dús ontstaat er ruimte om het leuk te vinden. Ik verheug me nu al op volgend jaar…
wat lief!
de jongste van mij, nu drie, ik weet niet wat hem precies bezielt, maar het hele sinterklaas gebeuren is pas interessant als er óók daadwerkelijk kadootjes! zijn.
de belofte, je krijgt een kadoo, zegt hem niets, eerst is hij heel even verheugd ‘o ja?? waar??’ om even later ( blijkbaar) tot de slot conclusie te komen dat je moet wachten, en dat doet hij dan het liefst door met zijn auto’s te spelen…..van een zichtbaar verheugen is hoegenaamd geen sprake. “ah ja daar is sinterklaas,… ik heb het koud mamma, zullen we nu gaan?”
Mijn dochter was ook altijd bang voor clowns, zwartepieten en andere verklede mensen. Ze heeft trouwens altijd geweten dat Sinterklaas en Zwarte Piet verklede mensen waren. Toch was het altijd spannend als ze bij haar kwamen en, god forbid, tegen haar gingen praten! En ze wil nog steeds niet naar de sportvereniging als Sinterklaas komt. Ze is nu niet meer bang, ze vindt het gewoon stom. Cadeautjes zijn natuurlijk wel leuk. Schoencadeautjes lukken niet. Als ze weet dat ze haar schoen mag zetten, dan kan ze gewoon niet afwachten tot de volgende dag. Dus krijgt ze haar schoencadeautje al de vorige avond. Toch heeft ze dan een ‘schoencadeautje’ en haar schoen gezet. Ik heb dit jaar een keer zonder het van te voren af te spreken een cadeautje in haar schoen gestopt. Dat werkt in principe wel. Misschien ook iets voor volgend jaar, hoewel … nu weet ze het natuurlijk al.
Eigenlijk wel logisch, dat houvast. Maar wat leuk dat ze nu kan genieten van het feest, en jij dus ook 🙂
Leuk dat ze er nu plezier in kan hebben. En dat inwijding bij en voor haar houvast betekent, je blijft voor verrassingen staan…tja, eigenlijk hoort dat ook bij sinterklaas. Veel plezier woensdag gewenst.
Hartelijke groet, Coby
en wat knap dat ze het allemaal voor zich houdt..kennelijk neemt het weten ook een stukje angst weg..heerlijk om gewoon eens van zo’n feest te kunnen genieten, voor haar, maar ook voor de rest van het gezin!
@Erna, dat zijn ook hele lastige abstracties. Anderzijds is dat ook zo’n mooie oefening van het feest, uitstellen van de directe behoeftebevrediging, ergens naar verlangen 😉
@Chaose, en soms zit het er gewoon niet op, dat is de andere kant – ook herkenbaar
@demio, zodra je het bedacht hebt is het een open deur van jewelste en toch moet ik ze telkens weer opnieuw uitvinden…
@Coby, fijn hè, dank voor je lieve wensen
@lettie, het is echt een wonder en ik ga er heel erg van genieten!
…weet je dat ik bij het begin van het verhaal dit eind niet verwacht had? Ik heb speciaal nog even teruggelezen – wat een kanjer, die oudste van jou. Dat ze er nu toch van genieten kan!
Is ook reuze spannend Sinterklaas.
Was nog onder de indruk van de Zwarte Pieten toen ik al wist dat het geschminkte buren waren.
De bons op de deur van de buurman liet mijn hart bonzen.