“Waarom gaan wij nu al? De andere kinderen uit de klas moeten allemaal later.” We fietsen samen meteen uit school naar het wijkcentrum. Twee weken terug viel de oproepkaart van het RIVM in de bus. Oudste moet een prik. Deze keer is het gelukt om met de GGD de afspraak te maken dat we een kwartiertje voor de vaccinatiemeute uit komen. “Hoezo hoeven we dan niet te wachten? Ik vind dat helemaal niet erg hoor als we moeten wachten. En weet je mam, het is ook niet dat ik het spannend vind, ik vind het alleen zo ráár.”
Hm, ga ik nou té voorzichtig te werk, heb ik me zo vergist? De laatste keer dat ze aan zo’n massale prikronde heeft meegedaan is alweer vijf jaar geleden en moesten we naar een gymzaal vol spingerige, ietwat nerveuze en daardoor extra uitgelaten kinderen. Aansluiten in de rij en eerst twintig keer meekijken hoe die ander geprikt wordt. In al mijn naïviteit dacht ik nog dat het therapeutisch kon werken, dat ze zou zien dat de meeste kinderen even op hun tanden bijten en ’t dan snel klaar is. Wist ik veel. Toen ik in verhuistijd de oproep kreeg voor de herhaalprik DTP ben ik dat maar ‘vergeten’. Maar ik moet er natuurlijk niet vanuit gaan dat ze nu weer zo bang is als de vorige keer. ‘Men’ zegt dat je op die manier een patroon instandhoudt, en dat wil ik natuurlijk niet. Aan de andere kant, toen ik haar onlangs meenam naar de apotheek was dat al een hele klus.
“Mam, hoe lang duurt zo’n prik. Hoeveel seconden? En doet het pijn? Hoeveel pijn doet het?” Ze blijkt de halve klas gevraagd te hebben hoeveel seconden de prik duurt en de antwoorden variëren van 3 tot 30 seconden, of ik het even precies wil aangeven. ‘Lieverd, vraag straks maar aan de zuster om eerst goed uit te leggen wat ze gaat doen, hoe lang het duurt en hoe het allemaal gaat. Daar is alle tijd voor.’ In vijf minuten fietsen is alle bravoure verdwenen. Krom struikelt ze naast me het gebouwtje in. Ik mag haar niet meer vasthouden.
Ik verzamel alle kracht die ik in mij heb, ik bid dat ze bij het prikken geen moeilijke vragen gaan stellen over de gemiste vaccinatie en ik hoop dat de organisatie op ons rekent en mijn verzoek niet ergens in het GGD-woud is gestrand.
Het prikpeleton staat op een kluit bijeen voor de laatste instructies en kijkt verstoord op als we binnenkomen. ‘Ik had gebeld en we mochten even iets eerder komen’ zeg ik tegen niemand in het bijzonder. Zowaar, er maakt zich een dame los die meteen actie onderneemt en twee andere dames mobiliseert. De rest kijkt verbaasd toe, ongebruikelijke gang van zaken blijkbaar. In Kamer 1 neemt een mevrouw de papieren in. “Gaat het hier gebeuren? Ik wil dat je eerst vertelt wat je gaat doen en hoeveel seconden het duurt.” Het klinkt misschien wat bot en brutaal, maar ik vind haar hartstikke dapper. Helaas, dit is de afdeling administratie, stempelen en mouw opstropen. We steken de gang over naar Kamer 2.
“Nee mama, nee, ik wil dit niet” huilt ze op de drempel. Uiteindelijk hebben we dik tien minuten nodig om haar in alle rust dat ene prikje (van, naar blijkt, zeven seconden) te geven. Wat ben ik blij dat ik heb geluisterd naar dat stemmetje binnenin dat we het zo moesten doen…
De rest kijkt verbaasd toe, ongebruikelijke gang van zaken blijkbaar.
oh dat..heb je je op alles voorbereid en dan die weerstand
Intuïtie is in veel gevallen een betrouwbaar iets.
Luister maar naar jezelf. Jij kent je meiske het best.
@Anna, gelukkig was ik ook al beducht op de weerstand en viel het alles mee dat ze meteen wisten waarom ik daar zo vroeg op de stoep stond. Maar je hebt gelijk, dat komt er ook nog bij.
@K, dit meisje leert me dat als geen ander!
@Eline, niet altijd eenvoudig als Jan en alleman met goedbedoelde adviezen je regelmatig laat voelen dat je als moeder toch ook wel een bijdrage zult leveren aan die wonderlijke angsten… zucht
goed geregeld, ijskastmama..en wat was haar reactie achteraf?
Je had je dus niet vergist.
Nu de wereld van de prikpeletonnen nog.
Hartelijke groet, Coby
goed aangevoeld ijskastmam, wat vond je dochter ervan?
We gaan uit van het gemiddelde kind. OM te vergeten hoe die gemiddelden ook al weer tot stand komen, en er dus eigenlijk helemaal niemand aan beantwoord. Grmphh. 7 seconden, ze zal het vast iedereen vertellen.
Goed aangepakt!
Heerlijk dat jullie telkens weer langskomen en mij een hart onder de riem steken. Hoor ik het ook als ik op het verkeerde spoor lijk te zitten?
Jullie vragen hoe dochterlief achteraf reageerde. Ze vond het verschrikkelijk en het hield haar erg bezig dat andere kinderen daar anders mee omgaan. Dat is nieuw en komt binnenkort vast ergens in een blog terug.
De zuster sloot trouwens af met een zacht ‘ze kan wat spierpijn krijgen’ over het hoofd van mijn kind heen. Dat bracht meteen veel nieuwe stress. Want hoeveel pijn doet dat en hoe lang duurt het. Uiteindelijk heeft ze nog twee dagen lang intens geklaagd over een pijnlijke arm waarmee ze dacht niets te kunnen doen…
Hoi ijskastmam, ik lees al een tijdje mee en ik herken zoveel van je verhalen van jou oudste mijn mijne oudste. Mijn zoontje zit momenteel in de testfase. Hij is 5,5jaar en hoe meer ik lees hoe meer het Arpergerplaatje lijkt te kloppen. De standaart testen wijzen niks uit, ze kunnen aan de hand van de -veel te goede- cijfers geen diagnose stellen maar uit zijn gedrag leiden ze veel te veel ASS kenmerken af opdat het geen ASS zou zijn. Er komt nog voor het einde van het schooljaar een klasobservatie en hopelijk hebben ze dan genoeg gegevens om ons verder te helpen.
Ik vind je blog goed geschreven, heel herkenbaar en lijkt soms wel een blik in de toekomst voor mij met mijn zoontje enkele jaren later. Hij heeft jongere tweelingzusjes die zich nu al moeten aanpassen, net zoals jou jongste.
Het prikverhaal kan ik me zo voorstellen. Goede oplossing, goed de situatie ingeschat. Ik voel me zo dagelijks een advocaat die alles moet verantwoorden tot in het detail en dat kan knap vermoeiend zijn. Die onzekerheid die er telkens is als je een nieuwe situatie tegemoed gaat “mama hoeveel lantarenpalen zijn er voor we er zijn?” Hij is nu ziek en zijn lijfje explodeert van de prikkels en hij is nu dus extra gevoelig.
Ik kom snel weer lezen.
Succes met je blog en je kinderen
Hoi ijskastmoeder. Bij mij is de angst voor het hele medische gebeuren omgeslagen in een interesse. Ik was als de dood voor ziekenwagens, maar begon zodra ik kon lezen boekjes te lezen over de dokter, het ziekenhuis enzovoort. Misschien is dat ook een idee voor je dochter (ik ben even vergeten in welke groep ze zat, maar anders voorlezen). Ik was dus nooit bang voor prikken (ook omdat ik totaal ongevoelig ben voor pijn). Het hele gedoe eromheen leverde wel veel te veel indrukken op. Kinderen die gaan huilen (waarom?) of die flauwvallen en al die zenuwachtige mensen. Brrr…
Dag IJskastmoeder. Ook ik lees al een tijdje mee. Knap hoor, dat je dat allemaal kunt beschrijven.
Onze oudste heeft ook een hekel aan prikken, maar sinds we emla gebruiken gaat het goed. Dat is verdovingszalf op basis van lidocaine en prilocaine, die je er van te voren op smeert.
@ Annouk, dat heb ik nog nooit gehoord, te veel autisme dat het geen autisme mag heten?
gelukt dus, gefeliciteerd
na het lezen van alle reacties: je hoort het ook als het lijkt dat je op een verkeerd spoor zir.
Maar dan blijkt vaak dat ik op een verkeerd spoor zit. Ik geef het niet op, no se preoccupe
@ marion: Neen je hebt me blijkbaar verkeerd begrepen, of ik me verkeerd uitgedruk ;o)
De standaard testen wijzen niks uit. Hij scoort te goed en zo lijkt het dus of er niks aan de hand is. In zijn gedrag zijn te veel kenmerken om te zeggen dat het geen autisme is. Dus moet er met een klasobeservatie meer duidelijkheid komen.
Herkenbaar :(… spuiten bij kids
Maar ze mag blij zijn met een mama zoals jij 😉
xxxdromerke
Heb vorig jaar voor ’t eerst kindertjes gevaccineerd.
Was zelf absoluut geen held met dokters en naalden als kind, dus ik was reuze benieuwd.
En de benadering maakt zoveel verschil.
Jouw oudste zal toch niet het eerste kind met Asperger (of met gewoon grote naaldfobie) zijn die ze moeten vaccineren.
Kan er nou niet gewoon even worden afgeweken van die routing ?
Maar goed gedaan hoor, oudste en moeder !
Gelezen en aanbevolen. Wij ouders zullen steeds weer geconfronteerd worden met een op maat gesneden aanpak. Algemeenheden zijn er niet.
Reactie is geredigeerd