“Au mama, au, ik hou het niet meer!” kronkelt mijn meisje door haar bed. Ze heeft plotseling verschrikkelijke buikpijn en dat vindt ze vreselijk. Niet eens omdat ze pijn heeft maar omdat ze niet weet hoe lang het duurt, hoe het afloopt, wat het betekent. Omdat ze geen grip heeft op wat er met haar lijf gebeurt raakt ze in paniek. Mijn hemel wat maakt ze een misbaar, haar zusje is plaatsvervangend in tranen. ‘Kom maar liefie, ik maak een lekkere warme kruik voor je en als je die tegen tegen je buik aanlegt helpt dat.’ “Helpt dat écht? Hoe weet je dat, waarom is dat dan?” ‘Dat helpt, warme kruiken helpen tegen buikpijn. Altijd.’ Het valt niet mee om stellig te zijn maar het is de enige remedie om haar nu te kalmeren. Ik weet vrijwel zeker dat er niets ernstigs aan de hand is omdat mijn jongste en ik afgelopen week een vergelijkbare koliekaanval te verduren kregen, blijkbaar iets dat rondwaart. En inderdaad, na een minuut of tien neemt de ergste pijn af en wanneer het lukt om de angst te bezweren voor het terugkomen wordt het langzaamaan weer rustiger. Ik aai haar over haar hoofd, over haar rug en stop de dekens stevig vast.
“Mama, als ik nou een blindedarmontsteking had dan moest ik naar het ziekenhuis hè?” ‘Ja, dan wel, maar gelukkig is het geen blindedarm’ en daar ben ik blij om want mijn meisje en dokters is geen gelukkige combinatie. Tot mijn verrassing zegt ze echter “dat vind ik eigenlijk wel jammer. Ja, want dan zou er echt iets ergs met mij zijn en dan kom ik weer op school en dan komen ze allemaal naar me toe. Dan krijg ik eens een keer aandacht.”
In duizelwekkende vaart wordt ik teruggesmeten naar vroeger. Ik ben 8 jaar en rijd op mijn fietsje over de dijk. Ik heb net mijn vriendinnetje voor de derde keer naar huis gebracht en moet nu écht terug naar huis, we gaan bijna eten. Ik besluit van de steilste dijkstoep te gaan zodat ik lekker veel vaart kan maken, het is heerlijk om zo hard naar beneden te suizen. Ik begin alvast harder te fietsen zodat ik straks extra veel wind door mijn lange haren voel waaien. En dan fluistert een stemmetje in mijn hoofd ‘misschien breek je wel een arm, dat zou mooi zijn’ en ik besluit ervoor te gaan. Ik fiets zo hard ik halen kan en stort me met ware doodsverachting van de dijk. ‘Ach, dat lukt je toch niet, vergeet het maar’ dreint het stemmetje, en terwijl ik bijrem ga ik genadeloos onderuit op de splitsteentjes die zijn achtergebleven na recente wegwerkzaamheden. Met een doffe smak klap ik tegen de grond.
Oud zeer. Aandacht, daar ging het dus om. Gelukkig durft mijn meisje het gewoon te zeggen.
Ach got. Is het echt zo dat ze niet genoeg aandacht krijgt op school, of denkt ze dat?
Dat denkt ze, of beter, ze heeft niet altijd door hoeveel aandacht ze krijgt als die niet heel expliciet is. Laatst een gesprek met haar (super)juf gehad en die houdt nu elke vrijdag 1 op 1 een gesprekje van vijf minuten met haar. Pure onversneden aandacht 😉
Mooi verteld zo met je eigen herinnering aan het eind (spannend geschreven val!).
Vind ook altijd jouw interne linkjes zo leuk, zo rol je als lezer van het ene in het andere verhaal.
mooi geschreven;)
Aandacht
warmte liefde gezien worden,
ontroerend en ook wel een beetje verdrietig
wat moet ze vechten , je dochter,
Mooi beschreven, je kind ervaring
duizelwekkend spannend opgeschreven
Gelezen met een glimlach van herkenning. Oh wat was ik altijd jaloers op degene met de arm in het gips, of een beugel……
@Canina, dank je wel! En leuk dat je de linkjes volgt.
@Heer_Lot, dank!
@Francis, precies en wanneer is het (goed) genoeg…
@Jan, als vanzelf
@asdale, en zat jij nu in het theater? 😉
En wat heerlijk dat ze het inderdaad gewoon eerlijk zegt van die aandacht. Puur puur! Ik geniet.
En? Brak je hem, die arm;-)? Ik herken het trouwens, hoor. Zo was er een periode waarin ik en een vriendinnetje vooral ‘gingen’ voor boeken met dergelijk drama. Met zinnetjes als : En Toen Gebeurde Het. ‘Het’ was dan dus iets vreselijks waardoor leven hoofdpersoon dramatische wending kreeg. In die tijd las ik bijvoorbeeld Het Wereldje van Beer Ligthart, over een jongen die blind wordt door een auto-ongeluk. Zwelgen! Wel erg eigenlijk, als je er op terugkijkt…
@marsjan, ik zo blij dat ze het hardop zegt, en ook dat ze blijkbaar weet dat het daar om gaat. Dan kan ik haar laten zien en voelen dat ze geen brokken hoeft te maken om aandacht te krijgen.
@Starry Night, en nog wel meer helaas, met twee voortanden eruit, een gat in mijn kin en een stevige hersenschudding belandde ik voor 4 weken in het ziekenhuis… (alwaar ik gezegd schijn te hebben ‘het doet wel veel pijn maar dit is altijd nog beter dan rekenen bij juffrouw Sars’ – oeps). Heb jij het bij boeken weten te houden?
Jaha, da’s wel een verschil natuurlijk. Bij mij bleef het bij fantaseren. Begrijp dat je blij bent met mededeelzaamheid van je dochter in deze. Veel d’rover praten ,lijkt me, met haar.
mooi die wind door je haren
heel herkenbaar
ja aandacht, dat willen we graag allemaal toch
veel liefs Moon
de laatste paar weken waart er inderdaad een lastig darmvirus rond, maakt uwen borst maar nat!! ….
Ach die arme kleintjes, maar meestal slaan ze zich er heel dapper doorheen als er écht iets aan de hand is… hoe is het met jou knietjes afgelopen?
Leuk verhaal. Ja, aandacht, daar heeft iedereen behoefte aan. Goed dat ze het zegt en ook dat je het, uit eigen ervaring, herkent.
Ouch! Pijnlijke jeugdherinnering, letterlijk! Goed, inderdaad, dat ze weet te vertellen waar het om gaat, jouw meisje. Mooi verhaal met een motto.