“Laat u het eerst eens rustig bezinken” zegt de psychiater “en lees links en rechts wat informatie. Dan kunt u kijken of u zich kunt vinden in mijn verhaal.” Thuis google ik eerst autisme en beland op de website van Nederlandse Vereniging voor Autisme. Ik voel me er niet thuis, ik zoek en zoek en vind er niets van mijn gading. De andere googleresultaten geven wel definities maar het is niet wat ik zoek, al weet ik ook niet wat ik zoek. Wat zei de psychiater nog meer, iets met autistiform. Maar dat blijkt een dermate grote vergaarbak dat ik er ook niet wijzer van word.
Wat als ik asperger intik? Wikipedia geeft me houvast met een helder verhaal, dit voelt als een ingang. Dan ontdek ik Autsider en er gaat een wereld voor me open! Als een spons zuig ik de informatie op die op deze website in een soort documentatiecentrum is ondergebracht. En wanneer ik het forum ontdek biggelen de tranen me over de wangen, dit is het dus. Dit roept zo ontzettend veel herkenning op. Beetje bij beetje ontdek ik hoe wij intuïtief het leven van onze dochter al volgens de richtlijnen indelen. Hoezeer we ons hebben aangepast. En dat doet pijn, het schuurt en het schrijnt en mijn getormenteerde hart gaat als een gedraaide arm door een stroeve wringer.
Tegelijkertijd – en dat is verwarrend – ontstaat er ruimte in het lijf, valt er een last van mijn schouders. Want ik hoef dus niet alsmaar te proberen of we die structuur kunnen loslaten, het is juist goed voor mijn kind. En de meeste Aspergers zijn gezegend met een gezond verstand waardoor ze in staat zijn om veel dingen die ze niet aanvoelen van ‘buitenaf’ te leren. “Dat is toch een soort luxe-autisme dan? Of, nou ja, zo mag je dat natuurlijk niet zeggen want het is wel een pittige aandoening”, glibber ik weer weg. “Maar de perspectieven zijn best goed!”, roept mijn optimistische ik. En ik hoef dus niet meer te twijfelen of ik wel geschikt ben voor het ouderschap want we doen het hartstikke goed maar we hebben er wel een flinke kluif aan. Na uren surfen langs héél veel pagina’s met goede bedoelingen en meer en minder nuttige informatie rol ik murw mijn bedje in. Het werd een onrustige nacht.
geen reactie deze keer, wel twee aanbevelingen!
is goed dogmo, daar doe ik het ook voor 😉
Op Autsider moest je inloggen, en dat kon ik niet. Fijn is het moment van herkenning en dus erkenning van jezelf als goede moeder/opvoeder. Je zoekt zelf om te helpen en dat is pedagogisch het sterkst. Maar herkenning impliceert tevens de ‘ernst’ van de zaak. Overal zal ze geconfronteerd worden met haar bijzonderheden en het is voor jullie de kunst haar daar tegen bestand te maken. Je bent niet alleen, en ik vind het heel goed en fijn dat je je verhalen hieromtrent gewoon kan publiceren. We lezen en we voelen mee. Sterkte en vooral ook om jezelf denken. Groet.
twee van mij erbij.
Ook van mij
Je bent goed bezig! Nu je weet dat dat het beste is voor haar, is het misschien makkelijker op te brengen, de aanpassingen waar je het over hebt.
wat ben je toch een moedig meisje
liefs van Moon
ik herken de moeite die het kost om ‘herkenning’ te vinden. En dan laten bezinken. Sterkte. Een aanbeveling
@oliphant, als je wil kun je op autsider je geheel vrijblijvend (en anoniem) registreren. Pas nu jij zegt dat het pedagogisch sterk is om op zoek te gaan om jezelf te helpen vraag ik mij af of het een bewuste (goede) zet is geweest van de psychiater om ons zo het bos in te sturen…
@allen, dank voor jullie bemoedigende woorden en aanbevelingen!
herkenbaar! neem de tijd om ’t te laten doordringen. belangrijk is, dat er gericht
naar ondersteuning van je dochter kan worden gezocht en dat niemand haar meer ‘gek’ of een ‘buitenbeentje’ hoeft te vinden.
je bent de liefste, dapperste, moedigste, slimste moeder die ze zich maar kan wensen! :))
vandaag geen woorden maar een zonnig sterretje met aanbeveling.
Hoe lang is het nu eigenlijk geleden, dat asperger voor het eerst genoemd werd over je dochter? Was ik benieuwd naar, maar kon het even niet vinden.
Ik ken jouw situatie niet, maar zoals jij het schrijft kan ik me er zoveel bij voorstellen. Je bent een dapper mens.
@k. van vulpen, herkenbaar? Voor mij in eerste instantie het belangrijkste bleek de bevestiging dat mijn meisje inderdaad niet volgens de boekjes grootgroeit. Waarmee ik weer meer op mijn intuïtie ben gaan vertrouwen en dat doet ons allen goed
@alice, ze moest ’s weten 😉
@doranne, ik koester je zonnetje
@eline, vorig jaar maart om precies te zijn…
ook in stilte aanbevolen …
Opende deze tijdens het lezen van Diagnose X. Aangrijpend dit. Het lijkt me zo dubbel: opluchting door de herkenning, maar toch ook het loodzware gewicht van de bevestiging.
Heel, heel mooi en herkenbaar! Goed dat je schrijft en zo dat gevoel met anderen kunt delen, die het ook met interesse meelezen, gelukkig.