Op naar de psychiater dus. Het kost me moeite om vast te houden aan het gevoel dat dit een goed plan is. Ik hou niet van etiketjes en tja, een psychiater, die is bij voorbaat beroepsgedeformeerd en dus geneigd tot stickers plakken, vrees ik. Om eerlijk te zijn loop ik keihard tegen mijn vooroordelen op over psychiaters. Moet mijn kind naar iemand die mensen onderzoekt die ziek in hun hoofd zijn? Mijn meisje is lastig, is moeilijk maar ze is niet gek! Een bezoek aan psychiater is duidelijk meer beladen dan aan een kinderarts. Ik probeer hoofd en hart te scheiden en spreek mezelf streng toe dat specialisaties nuttig zijn en dat ik het zélf ben die er zo’n lading aan geeft. Mijn geliefde is voor 5 weken naar het buitenland en ik mis zijn relativeringsvermogen. Want, met wie bespreek je dit soort zaken als je je toch al kwetsbaar voelt? Toch wil ik niet wachten, eenmaal deze weg ingeslagen wil ik graag dóórwandelen. Dan maar een obstakel extra, dat moet ik er dan maar bijnemen.
Wanneer ik mijn dochter – die opgetogen en verwachtingsvol is – achterlaat in de spreekkamer komt er een groot gevoel van rust over me heen. “Het is goed zo.” Dat is een mooi moment, precies op tijd. Gelukkig is de oude oppas van de kinderen mee die straks de oudste onder haar hoede neemt als ik aansluitend een oudergesprek ga voeren met de dokter. Door met haar een beetje over koetjes en kalfjes te kletsen demp ik mijn nieuwsgierigheid naar wat er daar achter die gesloten deur gebeurt en vergeet ik mijn ergste vrees voor wat er allemaal te gebeuren staat.
“Toen ik je dochter zojuist begroette in de wachtkamer deed ze nogal, hoe zal ik het zeggen, nurks. Is dat een normale situatie?” is de eerste vraag die mij gesteld wordt. Ik schiet onbedaarlijk in de lach en beaam dat het mijn meisjelief ten voeten uit is. Ik beantwoord de vele vragen over hoe het leventje van mijn oudste tot nu toe verlopen is naar eer en geweten. “Hoe verliep de bevalling, wanneer ging ze kruipen, wanneer ging ze lopen, hoe leerde ze praten, heeft ze vriendjes, hoe gaat het op school, wat is jullie gezinssituatie, hoe goed is de ouderrelatie, op wie lijkt uw kind het meest…” Ik doe erg mijn best om het gevoel dat mij een ouder-examen wordt afgenomen in de ijskast te stoppen. En ik heb mij voorgenomen zoveel mogelijk neutraal te antwoorden, situaties niet in te kleuren. Ik wil namelijk weten wat de deskundige er van denkt en wil persé niet dat mijn beleving centraal komt te staan. Soms voelt dat vreemd, dan lijkt het alsof de psychiater niet in een volgens mij belangrijke richting doorvraagt. Toch weet ik me te beheersen in de wetenschap dat er nóg minstens twee gesprekken volgen.
En dan opeens sta ik weer buiten, met een hand en een knik en een vriendelijk ‘tot volgende week’. Het duizelt me en ik merk nu pas hoezeer ik mij ingespannen heb. Ik breng mijn meisje terug naar school waar ze enthousiast op een moeder toestapt om uit de doeken te doen waar ze zojuist geweest is en wat ze allemaal gedaan heeft. Ook zij is er vol van. Thuis zit ik nog lang met een kop koffie in de hand uit het raam te staren. Eerst maar eens wat neerdwarreltijd nemen.
Neerdwarreltijd zorgt voor relativering. Mooi inbeeldend
beschreven…
Precies Kumari, en in deze processen is het één grote
worsteling van omgeploegd worden door gevoel en de noodzaak tot het
hebben van afstand.
Afstand? Ja, oke, maar die moet je zien te combineren met
betrokkenheid. Pffff wat moeilijk. Heeeeeel veel succes met de
deskundigen. Pas op, want van deskundigen kun je ooit meer last
hebben dan van je meisje. Maar het kan ook goed gaan natuurlijk, en
dat hoop ik van ganser harte voor jou.
Neerdwarreltijd… even laten bezinken, in laten werken…
overdenken en relativeren. Afstand nemen is soms zo moelijk, zeker
in een situatie als beschreven, maar soms ook nodig om dingen
‘helder’ te zien. Je hebt het mooi verwoord!
Neerdwarreltijd, ja, dat is prachtig gezegd, want dat hebben wij
moeders nodig, om daarna alles te filteren en weer met een scherpe
blik verder te gaan. Ben zo blij dat je deze tocht onderneemt, je
kunt altijd nog zien wat je er mee gaat doen, maar je kunt later
omkijken en weten dat je alles er aan hebt gedaan.
neerdwarreltijd prachtig ik zie een herfstig bospad goud en rood glanzend even stilstaan en verder sluit ik me helemaal bij zilvers woorden aan.
@mmh, ik denk dat afstand nemen ongelijk is aan onverschillig zijn. Juist door er af en toe vanaf de maan naar te kijken wordt me helder welke weg we te gaan hebben en kan ik dat met hernieuwde moed (en motivatie!) aan. @berbera, zilver (ja, precies!) en doranne dank voor jullie ondersteuning!
Is eea inmiddels enigzins neergedwarreld?
Pittig, en dan ook nog in je eentje. Met zijn tweetjes kun je jezelf ook nog een beetje afleiden. Staan je eigen gedachten niet steeds centraal. Pittig is ook niet het goede woord. Je loopt en je loopt. En een weg terug is er niet meer. Gelukkig niet. Dit is de weg. Zonder een religieuze bedoeling…
Wij hebben dat hele traject doorlopen. De dokter, waar ik gister over schreef was natuurlijk een psychiater. Hij alleen kan medicijnen voorschrijven. Omdat mijn zoon opviel in het anderszijn sinds zijn 4e, hebben we alle instanties geraadpleegd en zijn vele tests afgenomen. Maar als je ervan uit gaat dat het om het welbevinden van en de juiste begeleiding voor je kind gaat, dan is dat het waard. Je moet de neerdwarreltijd (weer eens een nieuw woord, gelukkig) volledig benutten en accepteren dat er nog een lange tijd te gaan is. Vandaar mijn eigen zorgen, na al 10 jaar zorg, beslissingen, teleurstellingen. Maar het gaat niet om ons, het gaat om de toekomst en mogelijkheden van onze lieverds, die moeten leven met een probleem waar ze niet om hebben gevraagd. Sterkte, ijskastmoeder en op naar de volgende stap.
PS Ik vergeet te zeggen dat het echt moeilijk was bij de schoolkeuze na gr. 8. Ook daar konden we met zijn allen (incl. psychiater) gezien zijn hoge intelligentie en goede scores, niets anders bedenken dan het gym. en daar loopt het nu dus moeilijk door zijn ADD, een aandachttekortstoornis en een zeer lage intrinsieke motivatie: hij wil wel, maar kan eigenlijk niet. Maar dat zal gelden voor iedere vorm van onderwijs, want werken moet je altijd. En dan komt er ook faalangst om de hoek kijken.
Etiketjes zijn niet leuk, maar je wordt er wel wijzer van.
Reactie is geredigeerd