“Zo lieve meid, even de deken lekker strak om je heen en dan slapen, morgen weer een nieuwe dag.” ‘Mam doe je nog even de vragen?’ “De vragen?”, ik ben even kwijt wat ze daarmee kan bedoelen. ‘Nou van het leukst en het stomst en zo.’ Oh ja, die vragen! Dat hebben we al een tijdje niet meer gedaan voor het slapen gaan. Ontstaan toen ze als driejarige uk nooit een snipper losliet van haar belevenissen op de peuterspeelzaal en het bleek een goede ingang om de dag door te nemen. Ik gebruik ze nog regelmatig als ze uit school komt om een gesprek op gang te krijgen.
“Waar moest je om lachen vandaag?” ‘Nee-hee, ik bedoel van het leukst en het stomst.’ “Jaja, die komen misschien ook aan de beurt, eerst wat andere vragen.” ‘Dat wil ik niet, ik wil alleen het leukst en het stomst.’ Blijkbaar moet haar iets van het hart en heeft ze die vragen erbij nodig, wel mooi dat ze dat weet. Ik pas me aan en begin het klassieke rijtje. “Wat was er vandaag het leukste?”, “wat was er het stomst?”, “met wie heb je buiten gespeeld op school?”, “ben vandaag nog ergens van geschrokken?”, “wat ging goed vandaag?”, “wat was het gekste dat er gebeurde?” en stiekem eindig ik toch met “waar moest je vandaag het hardst van lachen?”
wat goed van je meisje dat ze weet en vraagt wat ze nodig heeft.
Jullie komen er wel, als ik je zo lees weet ik dat wel zeker.
En waar zat ze nou mee?
ja, daar ben ik ook zo nieuwsgierig naar
@doranne, het is heel goed om te ervaren dat de inspanning van de afgelopen jaren (al) vruchten begint af te werpen. Ze is gezegend met een goed verstand, dat geeft de burger (ouder) moed.
@dogmo en demio, ik weet het niet meer eerlijk gezegd, slecht hè 😉 Het was iets kleins (in mijn beleving) of misschien behoefte aan nabijheid?
en wie het laatst lacht…
Misschien is het voor haar wel heel groot geweest en heeft ze het toch wel kunnen uiten. Of misschien was het gewoon de aandacht.
Ik leerde dat spel va een vriend, die het aan de avondtafel deed. De kinderen vinden het prettig om van beide kanten het leven te bekijken. Helaas is het bij ons verdwenen. Misschien binnenkort weer eens proberen. Kijken of ze zo hu meer intieme dingen gaan vertellen. Wel goed luisteren hoor, want later komen ze erop terug, en als je het dan niet meer weet, oei, dan zwaait er wat!
Iets kleins is voor een kind altijd iets groots, want ze kennen niet meer.
@jan, mijn verborgen agenda…
@dogmo, precies
@oliphant, leuk om te horen dat meer mensen dat doen. ‘Men’ vindt dat ik zo teveel stuur, de vriendinnen van mijn dochter liggen daarentegen vaak in een deuk. En voor mijn meisje is de vraag ‘hoe was het vandaag’ gewoon te groot en te onduidelijk. Enne, ik luister (meestal) wel hoor en ik neem er zeker serieus maar soms overheerst de opluchting, of ik ben te moe, of –
Dit is heel mooi en kostbaar en veilig. Wat goed dat het werkt.
Hier krijg ik nou knuffelneigingen van! Heerlijke-herkenning. Liefs Mjan.
Ha IJM, ik denk juist dat je het ontzettend goed doet, kleine stapjes zijn overzichtelijk. Zouden meer moeders moeten doen 😉
(Ivy)
jullie zijn zo in tune kwam als eerste bij me op, maar laat ik nu eens niet dat lelijke Engels gebruiken, jullie zijn zo op elkaar afgestemd je dochter en jij, dat valt me op, mooi
@Zilver, dank voor je lieve woorden
@marsjan, big smile, en wie knuffel je dan, mij of mijn dochter 😉
@Ivy, wij zijn het eens
@Anna, en dat terwijl afstemmingsproblemen de grootste hobbel zijn voor meisjelief…
Innig mooi
Ja allebei tuurlijk!! :-))
heel leuk dit, want ook ik deed altijd dat spelletje en nog: wat was vandaag het leukst… etc.
ik heb dit nog nooit van iemand anders gehoord.
en olifant, 🙂 voor een kind is iets kleins altijd iets groots, ik zou me maar bergen.
Mooi en herkenbaar. Misschien niet die prangende noodzaak. Maar wel dat die vragen ervoor zorgen dat je meer hoort over hoe de dag voor je kind was, wat er in haar gedachten speelt. Mooi verteld!
ik steel je vraag voor mijn interviews. Nee, ik ruil um met: ‘Als je een toverstokje had, wat zou je toveren’. Deal?