lange weg 2In het weekend dat volgt stolt de tijd. Er staat een koepel over ons huis die ons afschermt van de boze buitenwereld. Als ik boodschappen doe voelt het alsof ik neerdaal uit een torenkamer. Schichtig loop ik door de supermarkt. Wonderlijke gedachten bevangen me: Kent iemand mij? Mijn dochter? Weten ze wat er aan de hand is? Dat wij dat gezin zijn waarvan de dochter een gevaar voor de klas is? Die afgevoerd moet worden? Ik graai het hoogstnodige bij elkaar en maak dat ik snel weer thuis kom. Daar is het veilig. Daar worden we niet aangevallen. Daar zijn we samen.

Als maandagmiddag de mail van de rector binnenkomt heb ik heel even hoop. Dat is een snelle reactie, toch? Heeft ze ingezien dat er stappen zijn overgeslagen en haar conclusies overhaast genomen zijn? De openingszin van de mail “Graag willen wij nogmaals ons standpunt ten aanzien van uw dochter verduidelijken.” belooft niet veel goeds. Met elke gelezen regel stijgt mijn hartslag. Het is een herhaling van zetten. Ze geeft geen strobreed toe. Ze eindigt met “Zoals wij in het gesprek afgelopen donderdag aangaven: wij hadden natuurlijk liever gezien dat het anders zou zijn gelopen, maar wij zijn van mening dat wij alles wat in ons vermogen ligt en wat redelijkerwijs van ons verwacht kan worden hebben gedaan, en dat de mentor de haar hiervoor beschikbare tijd verre heeft overschreden. Datzelfde geldt overigens voor de inzet van de teamleider.” Waarvan akte. Mijn hart bonkt als een razende. Het bloed dat als een dolle wordt rondgepompt weet van gekkigheid niet waar het heen moet. Het gaat in elk geval niet naar mijn armen en benen. Verlamd staar ik naar het scherm. Lu Tzu zegt dan wel zo mooi dat we in de kern verbinden we en toevoegen met de verschillen maar ‘It takes two to tango’. Wat nu?

’s Ochtends heb ik mijn dochter weer moed ingesproken. En geïnstrueerd hoe zich te gedragen. Zodat we niet verder in de problemen raken. Mijn hart breekt als ik haar uitzwaai vanuit mijn torenkamer, daar gaat ze weer het strijdgewoel in. Terwijl de tranen op mijn toetsenbord druppen realiseer ik me: ik kan niet én moeder én tactische onderhandelaar zijn. Het mailtje van de rector bevestigd dat en ik antwoord haar: Het doet ons veel verdriet dat de samenwerking – waarmee we dachten het voor onze dochter mogelijk te maken haar een goede plek op uw school te bezorgen – zo eenzijdig wordt opgezegd. We herkennen het beeld dat nu geschetst wordt absoluut niet. Onze dochter is afgelopen anderhalve week, zonder dat er één incident gemeld is, gewoon naar school geweest. Dat maakt de ontstane situatie des te bizarrer. We komen er zo blijkbaar samen niet uit. We zullen ons licht opsteken over de te volgen procedure en laten ons daarin bijstaan door de thuisbegeleiding. De afspraak die we al hebben staan voor het reguliere overleg kan dan gebruikt worden om uit te zoeken wat wijsheid is. Houden we daarbij Lu Tzu maar weer in gedachten die zei: Alleen de korte weg laat zich zien. De lange weg toont zich door haar te gaan.

Twijfelend zweeft mijn vinger boven de verzendknop. Doen, niet doen? Jawel, kom op, doen! En als in een slecht cliché ontsnapt me een diepe zucht terwijl een zonnestraal tussen de wolken doorpiept.

 

Er zijn 2 reacties

  1. IJskastmoeder

    Dit speelt zich – zoals vaste lezers weten – niet af in het ‘nu’. Het is al langer geleden maar doet nog altijd zeer. Voor wie de spanning niet verdraagt; het komt een soort van goed, uiteindelijk… Wordt vervolgd.

  2. ina

    Blij te lezen dat er licht komt aan het einde van de tunnel. Ik leef hier heel erg in mee omdat ik het ken de dubbele strijd; Het is vaak trekken en duwen aan je kind maar ook trekken en duwen aan je omgeving als je te maken hebt met ass. Je beeldspraak is echt mooi want zo voelt het ook

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *