Van neerdwarrelen komt niet veel terecht, mijn hoofd zit te vol. Heb ik nou wel de juiste dingen gezegd, ben ik niks vergeten, heb ik ook wel positieve verhalen verteld, wat moet ik de volgende keer vooral benadrukken? Maak ik alles niet te groot, is de problematiek van mijn dochter wel op zijn plaats bij de psychiater, wat doen deze onderzoeken met mijn meisje, had ik niet eerst zelf moeten gaan praten? Vragen, vragen, vragen tollen door mijn hoofd. En in de dagen erna wordt het er niet beter op. Ik probeer alles met alles te verbinden, ben steeds op zoek naar aanwijzingen, puzzelstukjes en het slokt al mijn aandacht en energie op. En de trein dendert voort, we bezoeken de fysiotherapeut die allerlei vragen stelt over het fysieke, behoedzaam het lijf onderzoekt op warme en koude plekken en voorzichtig aftast hoe dochterlief zich laat aanraken. En we gaan aansluitend naar de kunstzinnig therapeut die helemaal niet praat maar gewoon aan de slag gaat, met tekenen en kleien en die wanneer ze mijn dochter terugbrengt naar de wachtkamer doodleuk zegt ‘bedankt, ik geef mijn bevindingen door aan de psychiater, u hoort nog’.
Het lijkt wel alsof het al beter gaat met het onderwerp van studie, is dat verbeelding, is dat het placebo-effect of is het waar dat wanneer je een eerste stap in zo’n proces zet er onbewust meteen vanalles aan het schuiven gaat? Wat als de psychiater nou zegt dat er niets aan de hand is, dat zou natuurlijk ook wel fijn zijn maar waarom lopen we dan tegen zoveel problemen op? Wat nou als de psychiater zegt dat er inderdaad iets aan de hand is, dan hebben we ons dus niet aangesteld maar het zou toch ook wel vreselijk zijn als er serieus iets mis is? En wat bedoelde de dokter nou eigenlijk met ‘krijgt ze wel genoeg uitdaging?’ en hoezo viel het woord ‘autisme’, mijn kind is toch niet autistisch dat slaat nergens op, ze kijkt me toch gewoon aan?
Hallooo!! Kan het even stil worden in mijn hoofd? Mag ik even rust? Nee, dat gaat nu niet. Ik heb de eerste stappen gezet en ook al voel ik me ontzettend onzeker over welke uitkomst dan ook, ik moet nu even de tanden op elkaar zetten en doorbijten. Op naar het tweede gesprek waarbij wijzelf en de gezinnen waarin we grootgebracht zijn centraal zullen staan. Hoe ver gaat dat eigenlijk, wat moet ik dan allemaal vertellen? Ho, stop, ho. Geef je over, laat het maar over je heen komen, je hoeft nog niet alles te weten, het is een onderzoekstraject (ik begrijp steeds beter waarom ik geen wetenschapper geworden ben).
Houdt moed!
alleen even zeggen dat ik je blog totnogtoe niet echt gevolgd had, een paar keer ‘zomaar’ gereageerd, zonder verder iets van je situatie te weten. ik heb vroeger zelf wel info verzameld over autisme, uit persoonlijke interesse, maar waarschijnlijk weet jij dat allemaal ook al, of heb je er ook geen behoefte aan. anders kun je me mailen en kan ik je een paar dingen sturen die ik vroeger op het net gevonden heb en die me nuttig en duidelijk leken. verder wens ik je sterkte bij de hele procedure. en je kind ook.
Hoi Ijskastmoeder, Ik was net bij Doleres en zag jou reactie staan. Leuk idee om muziek op het info blok te zetten! Ik heb een uitvoering van Astrid Serriese…. zou ik op mijn log kunnen zetten met de tekst bedenk ik me nu! Ga het doen….dank voor de inspiratie! Geweldige tekst is het toch! :))
@Jan, dat doe ik, dat doe ik maar niet altijd zonder slag of stoot
@Maria-Dolores, dank voor je aanbod en het meedenken
@Niko, kijk altijd fijn om iemand weer ergens toe te hebben aangezet. Hoe is de uitvoering van Seriese?
Reactie is geredigeerd
hoi ijskastmoeder, wat een ‘heavy stuff’ krijg je toch om je oren, ik kan me goed voorstellen dat het moeilijk is je hoofd leeg te maken. Gelukkig lijkt het ernaar dat je je hoofd – hoewel niet steeds rustig of leeg – wél koel houdt. Ik denk dat je dochters met je boffen! Hou het vast.
Gisteren was ik hier om naar jouw On Children te luisteren, maar toen zag ik je bijdrage en is er niets van gekomen. vandaag wel. erg mooi. iets om vaker naar te luisteren. bedankt!
Ik heb nu heel wat van je bijdragen gelezen, ijskastmoeder. Iets wat me opvalt is, dat het lijkt alsof je zelf schuldig bent en dat je je verantwoordelijkheid niet genoeg neemt. Ik herken dat wel, maar weet inmiddels dat dat niet terecht is. Ik geloof ook, dat je alles wilt verklaren, terwijl sommige zaken een fait accompli zijn, helaas. Goed observeren, contact houden en veeeeeel begrip en geduld hebben. Maak je hoofd leeg door de situatie te accepteren. Een proces, waar ik middenin zit en ik merk, dat ik het als een succes ervaar, als mijn zoon iets goed doet. Maar het gaat om hem, niet om mij. STERKTE.
Prettig je te ontmoeten Oliphant, ik begrijp dat we min of meer in hetzelfde schuitje verkeren zij het dat jij ’n stukje voorloopt. Ik geloof niet dat ik me schuldig voel en ik weet dat ik ruimschoots mijn verantwoordelijkheid neem, het kost alleen een tijdje om erachter te komen dat het soms niet genoeg is wat we als ouders te bieden hebben. En daarom, niet voor mij maar voor haar, zijn we op zoek gegaan naar wat er nodig is om haar het beste te ondersteunen. Die verstandige beslissing gaat echter wel met de nodige emotie gepaard.
“Goed observeren, contact houden en veeeeeel begrip en geduld hebben.” schrijf je, daar kan ik me helemaal in vinden. Ik ga regelmatig bij je aanleggen, wie weet kan ik dan alvast een beetje ‘vooruit bladeren’ 😉
Beste IJskastmoeder, ik kan je helaas geen advies geven (geen kennis, geen ervaring), kan alleen naar je luisteren en je sterkte wensen. Houd jezelf voor ogen dat je al het mogelijke doet om je kind naar beste vermogen te helpen, een moeilijke periode waar je helaas doorheen moet.
Moeilijk hè, al die vragen die in je hoofd blijven rondtollen? Eén ding staat als een paal boven water… je wilt het beste voor je kind en daar gaat het uiteindelijk om.
niet schrikken van labels als autisme, jouw meisje is gewoon jouw meisje,
ik heb ook eens een traject met mijn zoon doorlopen van psygen en ander therapeutisch gedoe. niet leuk wel verwarrend.
toch heb ik er veel van geleerd en vooral geleerd mijn intuitie te volgen.
sterkte en hou liefdevol vol, en vergeet je niet van het najaarsbos te genieten?
Gisteren kreeg ik te horen dat bij mijn enige kleinkind de diagnose Asperger is gesteld, waarna ik op internet aan het zoeken ben geslagen en zodoende op deze site kwam. Wat is de problematiek ontroerend mooi beschreven. Nu zit ik met een brok in mijn keel en betraande ogen en denk aan wat mijn kinderen allemaal nog te wachten kan staan. Ik kan alleen maar hopen dat ze, na de ‘neerdwarreltijd’ waar ze nu in zitten, goede begeleiding krijgen voor henzelf en hun kind.
dag oma, jullie zitten nu middenin het proces waar wij ons dit voorjaar bevonden. Wat komt er dan duizelingwekkend veel op je af hè? Ik merk dat ik het moeilijk vind om de stukjes over de diagnose te schrijven maar uw reactie stimuleert me tot een vervolg, ik ga er aan werken. En kom gerust nog eens langs mee te denken. Hartelijke groet!