‘Hé hoe kan dat nou. Simone zei dat ze niet kon afspreken maar nu zie ik dat ze met Annabel op Hyves is. Ik zal d’r eens even krabbelen.’ O jee, zit ze wéér achter dat ding. Ik betrap me erop dat ik de computer inmiddels – net zoals mijn moeder dat doet – uitscheldt voor ‘dat ding’. En dat terwijl ik graag de zegeningen predik van het digitale tijdperk. Sinds mijn dochter Hyves heeft ontdekt is het gedaan met de rust als ze achter de computer zit. Eindeloos kijkt ze rond op profielpagina’s, verzamelt ze ‘vrienden’ en knoopt praatjes aan met wie maar online verschijnt.

‘Ehm, lieverd, wát ga je dan precies krabbelen? Wel aardig blijven hè.’ Met argusogen hou ik haar in de gaten. Het is de afgelopen weken iets te vaak mis gegaan. Waren ze in no time weer in een heftige scheldsessie verwikkeld en zie dat dan maar weer recht te breien. ‘Nou, ik mag toch best zeggen dat het stom is als ze tegen mij zegt dat ze niet kan en dan met iemand anders gaat afspreken. Ze moet gewoon eerlijk zijn.’ Ook al zo ingewikkeld, sinds ze op Hyves ziet wat iedereen met elkaar doet en welke logeerpartijtjes er zijn voelt ze zich veel sneller buitengesloten dan toen dat nog onzichtbaar was omdat het zich buiten het schoolplein afspeelde. Zij wil ook een BFF (best friend forever) bij wie je ‘sentimentele ‘inbrekertjes’ plaatst omdat je elkaars wachtwoord kent. Maar eerst gaat ze Simone eens flink de waarheid zeggen.

Ik grijp in. Want de uitglijers die ze maakt staan meteen zwart op wit en worden op het schoolplein tegen haar gebruikt. Die zichtbare communicatie biedt ook kansen natuurlijk; als ik ernaast zit kan ik haar soepel door spraakverwarringen loodsen en dat kan niet op het schoolplein. Maar ingewikkeld is het wel.

Er zijn 3 reacties

  1. lidy

    Ik vind echt dat je paal en perk moet stellen aan dat internet. Gewoon echt heel streng de hand er aan moet houden en haar alternatieve- en leuke bezigheden moet aanbieden. Bovendien moet je precies kunnen volgen wat ze op het internet doet en dat betekent dat je bijvoorbeeld op je eigen pc ook de communicatie van je dochter met anderen kunt volgen. Dat kun je best uit leggen, namelijk dat het voor haar eigen veiligheid is. Je kunt haar vertellen dat ze in het echte leven toch ook nog niet zelfstandig de wereld afreist, maar al wel alleen bijvoorbeeld met haar vriendinnen een keer iets mag afspreken. Zoiets. Net als in het echte leven, moet je ook op het internet, juist op het internet door je ouders wegwijs worden gemaakt. Dus geen terughoudendheid, dat proef ik namelijk een beetje uit je verhaal. Helder aanpakken en onderhanden nemen dat avontuur. En als ze dan protesteert omdat andere ouders dat ook niet doen dan zeg je maar, dat die andere ouders een voorbeeld aan haar ouders kunnen nemen.

  2. Antje

    Beste IJskastmoeder,

    Misschien is het al eens gevraagd, maar wat vind je dochter ervan dat jij over haar blogt? Ze is nu zo oud dat ze het echt kan lezen en begrijpen, en vriendinnetjes en klasgenootjes ook.

    Je schrijft trouwens prachtig over haar! Ik weet niet meer hoe ik ooit op je blog terecht gekomen ben, ik heb geen naasten met autisme of asperger (al snap ik nu wel een vriendin van vroeger wat beter: heel slim, maar te verlegen om bijvoorbeeld af te rekenen in de supermarkt, veel gepest en een raar begrip van sociale verhoudingen), maar eens in de zoveel tijd kom ik even terug om te lezen hoe het gaat.

    Met vriendelijke groet,

    Antje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *