De jongste liet gelukkig van kleinsaf aan niet over zich heen lopen (en dat is een kunst met zo’n dwingende grote zus) maar de laatste tijd blaft ze wel erg venijnig van zich af. Terwijl het niet haar aard is. Iedereen die haar kent noemt haar als vanzelf een zonnetje, en dat is het ook. Een kind dat straalt en de mensen om haar heen verwarmd. Moeders staan steevast te glimmen van genoegen wanneer ik haar kom ophalen van een middag spelen. En niet omdat ze blij zijn dat mijn kind weer vertrekt maar omdat ze een hele middag geen omkijken naar het kroost hebben gehad. ‘Zo’n gezellig kind’, kirren ze dan ‘daar kun je er wel tien van hebben’. Niet helemaal het beeld dat ze nú laat zien. De kleuterjuf laat me zelfs bezorgd weten dat de jonge griet de afgelopen week tot drie keer toe hoogoplopende ruzie met haar hartsvriendinnen heeft gemaakt en dat ze daarbij flink geslagen en zelfs gebeten heeft. Oei, dat is niet best.

Onwillekeurig dringt zich een parallel op. Sinds de meivakantie is mijn kleine meisje in rap tempo groot aan het worden. Ze schiet de lucht in, maakt grote oei-ik-groei-sprongen in haar emotionele en cognitieve ontwikkeling én voor het eerst in haar leventje is ze bij flinke fysieke inspanning tot kotsen toe benauwd. Ik kan mij niet aan de indruk onttrekken dat dit alles staat voor een grote behoefte aan ruimte.

En daar zit ‘m de crux. Hoe combineer je in één gezin de opvoeding voor twee zulke verschillende kinderen? Voor de jongste zou het goed zijn om af en toe te marchanderen met de regels, om gekke invallen voor uitjes gewoon op te volgen en om veel aaibare huisdieren in huis te halen. Maar de oudste wordt onuitstaanbaar van uitzonderingen op de regel, gooit de kont tegen de krib als je er onverwacht op uit wil trekken en is panisch voor al wat kruipt zonder batterijen. Wat ontegenzeggelijk waar is, is dat in mijn hoofd het afgelopen jaar veel aandacht en energie naar de oudste is gegaan. Ik heb geprobeerd de kinderen daar weinig van te laten merken maar waarschijnlijk is dat een onmogelijke opgave. Misschien werkt het zo dat mijn zonnetje stampei maakt opdat zij nu aan haar trekken komt. En dat mag, al is het even wennen.

Er zijn 7 reacties

  1. doranne

    Avatar van doranne
    mijn pete kind met zelf alweer 3 kinderen waarvan de oudste met Asperger heeft via pgb een speelhulp voor de oudste zodat zij de handen af en toe vrij heeft voor de jongste kinderen. idee voor jou?

  2. moeder met hond

    Avatar van moeder met hond
    He he, ik dacht dat ik dat uitgevonden had, van de oudste liefste en de jongste liefste…heb ik namelijk ook altijd gezegd. Blij te horen dat jij dat ook doet. En inderdaad, je jongste wil gewoon ook haar plek opeisen. Nou ja, gewoon…Succes ermee!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *