Op stap dus met de oudste. Maar waar begin je dan? Wat is de vraag, naar welk antwoord ben ik op zoek? Ik zie vooral een angstig meisje dat erg veel structuur nodig heeft en heel vaak erg boos is. Dat ík daar last van heb lijkt me van secundair belang, het gaat mij erom dat ik zie dat het haar remt in haar ontwikkeling. Ik bedoel, wanneer een zesjarige een potentieel vriendje eerst vraagt of hij of zij huisdieren heeft en wanneer dat het geval is de kans op vriendschap meteen voor bekeken verklaard, dan ontzeg je je als kind toch iets essentieels?
Ik loop 3 weken rond met de vraag waar te beginnen, hoe, bij wie en waarom. Dan word ik geveld door een stevige griep met hoge koorts. Drie dagen lang broed ik koortsig op mijn kind. En met het opknappen begint er een structuur te dagen. Het is me opgevallen dat er grote verschillen zijn waar te nemen in het zomermeisje en het wintermeisje. Elk voorjaar is er opeens dat moment dat ik me afvraag waar ik nou al die tijd zo moeilijk over heb gedaan. Kijk dan wat een mooie stralende vrolijke meid daar buiten aan het fietsen is! En dat ze wat meer structuur en regels nodig heeft, ach daar valt wel mee te leven. Het is een kind met een hele sterke wil, daar kan ze later profijt van hebben. En zeg nou zelf, zo’n kind dat als een boeddha naar het plafond ligt te staren daar zit toch ook geen leven in? Met het ouder worden lijkt ze bovendien meer grip te krijgen op zichzelf en de wereld om haar heen. En dan, zo ergens in oktober, loopt het steeds moeizamer en piepend en krakend komt alles tot stilstand. Alle opgebouwde positieve ervaringen verdwijnen als sneeuw voor de zon, ’t meisje is weer bang voor vanalles en nog wat, is claimend als de eerste de beste tweejarige in de peuterpuberteit en niets maar dan ook niets is goed genoeg.
Ik ben zo eigenwijs te denken dat ik aan de opvoedingskant al alles doe wat in mijn macht ligt. Toch lukt het daarmee niet om mijn meisje aan structureel meer basisvertrouwen te helpen. Het lijkt me een constitutiekwestie en dus is mijn vraag of het mogelijk is haar wat ondersteuning te bieden om in elk geval een steviger basis te leggen. Want als je pas op je twintigste aan de slag gaat om te leren leven met je hebben en houwen, dan moet er vaak eerst zoveel rommel en ruis opgeruimd. Laten we daarom proberen haar nu alvast dat gereedschap aan te reiken.
Lijkt me een geweldig goed idee….jouw lieve zomer meisje lijdt aan winterdepressies…..daaraan kan veel worden gedaan…..kijk eens naar haar kamertje; licht genoeg? het begint bij de subtiele dingen, echt waar, ook al klinkt dat bespottelijk…..
maar ga maar hulp zoeken, want een deskundige op dat gebied kan haar er vsat vanaf helpen….
veel succes en dat je zomer meisje ook heel gauw weer een alle seizoenen meisje mag worden.
je bent zo ontroerend dapper
veel liefs Moon
ps wat zouden de jaargetijden daarmee te maken hebben denk je
Wat Jeg schrijft was ook mijn eerste impuls,
heeft ze genoeg daglicht in huis?
Mama zinnen verzetten heeft er ook zo eentje. Ze is nu negen en nu pas, nú pas sterk genoeg om het licht uit haar eigen bron te halen. Genoeg voor alle seizoenen. Het komt wel. En een lekker lichtbadje kan nooit kwaad. Voor mama’s ook niet.
Kus
Ik wil alleen maar naar je glimlachen. Je doet het goed.
@jeg en sjoukje, een winterdepressie ligt inderdaad voor de hand. In het hoge noorden kunnen ze daar over meepraten, dat zal dan ook niet snel onze verhuisrichting worden 😉 We hebben inmiddels een krachtige https://www.lumie.com/brightlights/index.htm in huis, hopelijk gaat dat deze winter helpen. (ik spring met schrijven door de tijd, bovenstaand stukje speelde afgelopen januari)
@moon, uiteindelijk heeft veel met serotonine en melatonine te maken. Maar daar schiet je als kind niet echt veel mee op…
@zinnen, dat vind ik een mooie gedachte, dat ze uiteindelijk sterk genoeg zal zijn om het licht uit haar eigen bron te halen.
@jezzebel, glimlachen kunnen hartverwarmend zijn, dank daarvoor
Weet je Ijskastmoeder,daarom zijn de kleuren in de Scandinavische landen ook zo vrolijk….licht en fel…..heel anders dan in Nederland….en het helpt enorm….vrolijke kleuren in je omgeving en veel licht…..net als de vele kaarsen die worden gebrand.
Hoewel in Denemarken gaat dat een beetje de spuigaten uitlopen…. Fogh’s regering heeft een
campagne gestart met als doel minder kaarsen te branden, omdat het zo slecht is voor de gezondheid (astmatische klachten zijn bij vooral kinderen schrikbarend groot om een voorbeeld te noemen), plus daar er nogal gedronken wordt (ja ook zogenaamd tegen de donkerte ,maar dan in een dubbele betekenis, als je begrijpt wat ik bedoel)hebben de mensen niet meer in de gaten dat er kaarsen branden en voor je het weet staat jouw huis of die van een ander in de fik (steeds meer branden veroorzaakt door vergeten kaarsen)…..enfin alles dus met mate…..en dat is weer typisch Nederlands…..hahahaha!!
Met zoveel liefde en zicht op wat echt belangrijk is voor je kind moet je toch echt serieus ga nadenken over een andere blognaam : )