“Maar mam, ik wil ook zo graag een echte hartsvriendin.” Het verdriet komt uit haar tenen. Ik lig naast haar op bed en krijg de brok in mijn keel niet weggeslikt. Ik luister naar haar hartstochtelijke gesnik, zoek naar  woorden die er niet zijn. Voorzichtig leg ik een arm om haar heen in de hoop dat die mag blijven liggen. Dat mag. Ze kruipt tegen me aan. Ik hou haar vast en hoop dat mijn warmte haar kan troosten.

Negen is ze nu en de kinderen pikken het niet meer als ze in de ene pauze met een snauw en een grauw worden weggestuurd en ze in de volgende pauze worden geacht mee te doen aan een spel met de regels die mijn meisje heeft bedacht. Bij kleuters kom je daar misschien mee weg maar die tijd is nu echt voorbij. Het liefst speelt ze met de jongens, dat is duidelijker dan dat subtiele meisjesgedoe. Maar bij de jongens hoort ze er niet echt bij, want hé, ze is wel natuurlijk wel een meisje. Dat ze de ene keer wél en dan de volgende keer weer niet mee mag doen bij de meiden irriteert haar mateloos. Ze begrijpt er niets van en de onvoorspelbaarheid maakt haar onzeker. En dus boos. En met boos kom je niet erg ver in vriendschap. Al helemaal niet bij meisjes.

Ze schrijft de meisjes af, “daar heb je toch niks aan” zegt ze. Maar het werkt niet. De jongens worden  boezemvrienden, de meisjes maken hartsvriendinnen en vormen wisselende clubjes. Over haar schouder kijk ik mee. Wat is dat een ondoorzichtige sociale jungle als je geen heg of steg weet! Nieuwe fase. We hebben weer een hoop te doen…

Er zijn 14 reacties

  1. Mevrouw

    Avatar van Mevrouw
    (Een warme ‘ijskast’moeder ben je!)

    Nou moet je me toch eens vertellen als ervaringsdeskundige…

    Ben jij nou echt blij met het Weer Samen Naar Schoolbeleid en dat alle kinderen naar normaal basisonderwijs gaan? Ik vind het als bijna juf zo’n dilemma…

    Ik zou er graag antwoord op willen en als je het niet via de reactieruimte wilt doen, zou je me dan willen mailen?

    Het helpt me met mijn eigen visie.

    Ik wens voor je dochter gauw een hartsvriendin!

  2. Lisette

    Avatar van Lisette
    Mijn ervaring is dat jongens goed met autisme om kunnen gaan. Ik heb zelfs het gevoel dat ik zelf mannen beter begrijp dan vrouwen. Ik ben zelf in sommige opzichten een beetje man. MIjn man is mijn liefde maar ook mijn vriend. Mijn vader was ook mijn vriend, ik sprak veel met hem over sport….

    Dit gemis bij contact met vrouwen wordt bij mij gecompenseerd doordat vrouwen open zijn. Daardoor zijn ze toch nog te volgen voor me.

    Maar hoe dan ook, wat sneu voor je dochter, want echt voor een jongen met een vorm van autisme is het makkelijker, vind ik. Hopelijk vindt ze haar weg. Misschien kan de leerkracht helpen uitleggen dat een meisje met autisme gewoon betere aansluiting met jongens heeft? En dat de kinderen er dan goed op inhaken?
    Reactie is geredigeerd

  3. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Mevrouw en Lisette, ik kom er op terug maar het antwoorden vergt enige aandacht en dat gaat niet nu met rondlopende kinderen. Vanavond eerst lekker zingen op een concert en dan ben ik er weer. Fijn dat jullie er al waren!
    Reactie is geredigeerd

  4. Coby

    Avatar van Coby
    Moeilijk, moeilijk, moeilijk.. en pijnlijk ja.
    Hoop dat je heel veel energie en ontspanning put in het zingen vanavond. Ga je die jungle toch een beetje doorzichtig maken of is dat helemaal geen optie?

    Hartelijek groet, Coby

  5. Zusenzo

    Avatar van Zusenzo
    Ik ben geen moeder, maar het raakt wel.
    Moeder zijn is niet makkelijk.
    Zeker wanneer je je meisje ziet worstelen met zoiets groots.
    En bovenal hoe ga je haar hier in begeleiden ?
    In de RTL-serie “American’s Next Top Model” heeft een groot aantal weken een meisje met Asperger meegedaan.
    Opvallend was dat ze wat mij betreft een “breath of fresh air” was tussen al die hysterisch gillende puberende meiden.
    En hoewel die meiden haar inderdaad niet altijd begrepen keek ze zelf met een goed gevoel terug: ze had meer contact gemaakt dan ze ooit voor mogelijk had gehouden.

  6. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    Mevrouw, eerlijk gezegd; ik weet het niet met dat Samen naar School. Het trekt een enorme wissel op de leerkrachten én op de wat ik maar even gewone leerlingen noem. Ook de zorgleerlingen (en hun ouders) kost het veel energie om de aandacht te krijgen die ze nodig hebben. Het speciaal onderwijs echter, lijkt inmiddels de vergaarbak geworden en is dus niet snel een goed alternatief voor cognitief sterke kinderen zoals mijn dochter. Vind ik. Anderzijds zie ik hoe mijn dochter met volle teugen geniet van de logeerweekenden waar ze inmiddels heen gaat. Hoe ze die kinderen op een ander niveau ‘herkent’, hoe ze enerzijds kan genieten omdat de leiding als vanzelf de voorwaarden schept die voor haar nodig zijn om zich veilig te voelen en ze anderzijds ontspant omdat ze zichzelf kan zijn onder gelijken.

    In mijn koor zingt een ambulant begeleider (gespecialiseerd in ASS en werkt vanuit een REC 4 school om er even wat jargon tegenaan te gooien), ze heeft jarenlang in het speciaal onderwijs gewerkt, en zij zegt dat hoe langer ze als ambulant begeleider werkzaam is hoe meer overtuigd ze raakt dat zorgleerlingen zo lang mogelijk in het regulier onderwijs gehouden moeten worden. Zij vindt de voordelen voor de kinderen enorm en zegt dat leerkrachten er ze niet langer als uitzondering zouden moeten zien maar als vaststaand gegeven in hun werk.

    Min of meer per ongeluk ben ik sinds kort betrokken bij een groep die hier in de regio onderzoekt of het haalbaar is om Leonardo-klassen te starten. Strikt genomen is dat speciaal onderwijs voor hoogbegaafden, toch? En ik denk dat voor sommige kinderen (niet alle), dat een uitkomst is. Leonardo-klassen draaien binnen het regulier onderwijs met een eigen methode. Misschien zou zoiets ook voor zorgleerlingen mogelijk zijn? Niet isoleren maar wel onderwijs-op-maat?

    Ben erg nieuwsgierig jouw overwegingen. Wilde je eerst mailen maar ik denk dat het juist wel goed is om hierover in het openbaar van gedachten te wisselen. Dus kom maar op 😉

  7. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    dag Lisette en anderen, ik denk dat de meer heldere/mannelijke communicatie toegankelijker is voor mijn dochter (ik kan daar zelf overigens ook beter mee uit de voeten). Het zou misschien gemakkelijker geweest zijn als ze daar ook genoegen mee nam, net zoals het ook gemakkelijker lijkt als ze aan het klassieke beeld van de eenzelvige autist had beantwoord die zich eindeloos met een eigen fascinatie vermaakt. Maar zo is ze niet. Ze wil met mensen en nu dus ook met meiden. Maar áls ze dan contact heeft, vreet ze ze ook meteen op, en dat verstikt en dus dat ploft. Toch ben ik ook blij dat die sociale kant haar aantrekt. We zullen haar daarbij heel moeten aanleren en uitleggen en dat eindeloos herhalen. Ik heb goede moed dat ze uiteindelijk een eind gaat komen…

    PS het zingen was heerlijk!
    Reactie is geredigeerd

  8. sprakeloos

    Avatar van sprakeloos
    Dat verschikkelijke oerwoud van sociale relaties, moet je als moeder (of vader) ook nog voorzichtig (helpen) een pad te effenen. Voor je het weet kap je iets moois om en dan heb je het als ouder gedaan.

  9. Lisette

    Avatar van Lisette
    Hallo IJskastmoeder, goed dat je je item schrijft over WSNS. Het is zo wisselend. Gaat het goed dan gaat het goed, gaat het niet goed dan gaat het heel slecht. Tenminste, met een hyperactieve jongen met een vorm van autisme.

    Mijn zoon is ook zo sociaal en tegelijk claimend, het is zo moeilijk. Maar de jongens gingen in de pauze allemaal voetballen, dus dan valt er weinig te claimen. De meeste jongens konden er tegen en fungeerden als buddy, zagen mijn zoon graag. Sommige jongens en nogal wat meiden werden soms wel doodmoe van hem. De jongens pasten zich eigenlijk aan aan mijn zoon en stoorden zich meestal niet aan hem. Ik hoop zo dat het voor je dochter ook gaat gelden. Goede voorlichting aan de klas door een ambulant begeleider scheelt dan.

    De leerkrachten werd het soms ook te veel. Maar een aantal vond het een zeer welkome afwisseling om met mijn zoon te werken na 30 jaar ervaring met vooral doorsnee kinderen. De jongen voelt dan aan dat ze hem mogen en doet dan voor hen alle moeite om in het gareel te lopen, hoe moeilijk dat ook is voor mijn zoon. En het regulier past hem met (veel) moeite van iedereen, maar is nogal eens zwaar en te druk. Nu op de middelbare school houd ik hem af en toe een dag thuis als hij mentaal uitgeput is. Komt hij weer bij en omdat hij goed leert is hij zo weer bijgewerkt. Leonardoscholen lijken me ook niet gek, mijn zoon voelt zich heerlijk nu hij zo hard moet werken op de middelbare school. Op de drukte om hem heen na dan. Het VSO is veel te tam voor mijn zoon met werken, je moet eerst Havo doen en nu zit hij op het gymnasium. Je krijgt op het VSO niet gauw huiswerk, mijn zoon doet gewoon zijn werk, geen gedoe. Emotioneel is er wel automatisch begrip op het VSO, maar er zijn zulke goede mensen die mijn zoon toch proberen te steunen in het reguliere onderwijs.

    Ik hoop dat er steun komt voor je dochter van de andere leerlingen. ZE kan dit niet zelf. Je doet zelf heel veel voor haar en op school is hopelijk ook steun te vinden.
    Reactie is geredigeerd

  10. mevrouwtrijn

    Avatar van mevrouwtrijn
    Ik heb ook weleens gedacht dat mijn zoon niet zo intelligent hoefde te zijn. Was het makkelijker voor hem, hij heeft adhd/pddnos en dyslectie. Raar eigenlijk dat je zoiets stiekum denkt, maar je wilt het hen zo makkelijk mogelijk maken en er is nog zo’n lange weg te gaan. Maar ze blijven bijzondere kinderen en ik heb veel door hem geleerd.

  11. Eleonora

    Avatar van Eleonora
    Dank je voor je verhaal. We hebben net zelf te horen gekregen na jarenlang alles aflopen en aangeven dat het niet goed gaat, dat onze dochter asperger heeft en je verhaal herkende ik direkt, ook ik heb zo gelegen met pijn in mijn hart en tranen in mijn ogen om mijn dochter die ik zo graag wou helpen maar niet kon. Dank je

  12. Maroeska

    Avatar van Maroeska
    Dilema’s en pijnlijke situaties, zeker als je geconfronteerd wordt met de beprekingen van je kind in de sociale omgang met andere kinderen, ikzelf twijfel nog steeds dagelijks of ik er goed aan doe om mijn zoon (adhd/pdd nos, 10 jaar) en meer dan slim op een reguliere basisschool te laten meedraaien. Ze doen hartstikke hun best op school en hij krijgt goede begeleiding maar daar ligt het pijnpunt niet.
    Het punt is dat andere kinderen de focus leggen op zijn onvermogen en dat het hem frustreerd omdat hij geen aansluiting vind en hierdoor ongelukkig en zelfs depressief wordt.
    Hoe zouden wij het vinden om op je werk tussen collega’s te zitten die jou dagelijks buitensluiten en je op een gegeven moment negeren of erger, je pesten ? Ik heb er in iedergeval slapeloze nachten van.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *