time-out’s Avonds om half tien komt er een mail van de teamleider. “Helaas ging het vandaag wederom volkomen mis en is mijn handelingsverlegenheid alleen maar gegroeid. De leerlingen (ook degenen die niet direct persoonlijk betrokken zijn) geven aan dat zij de situatie onhoudbaar vinden, dat uw dochter voor het grootste deel zelf de problemen veroorzaakt en dat ondanks alle interventies en inspanningen hier een eind aan moet komen.” Slik. Hoezo is het aan de leerlingen om te beoordelen dat de situatie onhoudbaar is? De rode waas voor mijn ogen belemmert me verder te lezen. Amper vier dagen geleden hebben we afspraken gemaakt over hoe nu verder, blijkbaar staat dat nu alweer op zijn kop. Mijn broek zakt af. We wisten toch met zijn allen dat het niet eenvoudig zou worden? Het is zijn taak om dat groepsdynamisch op school te begeleiden, wij doen dat thuis. Ik ben verdorie het halve weekend bezig geweest om een goedbedoelde actie van een vriendinnetje af te blazen. Haar twitteroproep om achter mijn dochter te gaan staan en dat te demonstreren op het schoolplein was best lief, maar toen iemand reageerde met ‘die pestkoppen verdienen een pak slaag’ en de sfeer omsloeg naar ‘laten we gaan matten’, leek me dat de hele situatie geen goed doen. Eufemistisch gezegd. En dan waren we ook nog druk om de angst voor revanche te temperen omdat haar hele klas op vrijdag had moeten nablijven, vanwege haar. Ondertussen gaat het allemaal nergens over maar je kunt er wel druk mee zijn.

“Ik zie geen andere oplossing dan op zeer korte termijn in te grijpen. Daarvoor heb ik twee opties overwogen: overplaatsing naar een andere klas met onmiddellijke ingang of haar een time-out geven en deze laatste weken thuis te laten blijven.” De teamleider serveert de eerste optie af omdat de timing ongelukkig zou zijn en stelt voor dat ze alleen nog naar school komt om in een apart lokaal haar toetsen te maken. “Ook de laatste schooldagen (excursie en sportdag met de klas) zouden beter kunnen vervallen. Ik verzoek u morgenochtend telefonisch contact met mij op te nemen om bovenstaande te bespreken.” Mijn hart bonkt in mijn keel, mijn wangen voelen koortsig van de hoge bloeddruk en ik heb ontzettend veel zin om het computerscherm door de kamer te gooien. Is hij nou helemáál van de pot gerukt? Het is nog vijf weken tot de zomervakantie. Hoe stelt hij zich dat voor: dat ze thuis is, geen les volgt, wél toetsen moet maken, niet mee mag doen met de leuke dingen en dan na de zomervakantie weer fluitend een nieuwe start maakt? Hoe kun je trouwens je toetsen maken als je geen les volgt? Wie houdt haar de hele dag bezig? Wij? En hoe doen we dat dan met ons werk? En moeten we dan ook lesgeven? Ik kan dat helemaal niet. School is mooi van het probleem verlost en schuift het op ons bord. Lekker dan.

Ik weet niet wat ik hierop moet gaan antwoorden. Ik ben te boos, te verdrietig, te allenig ook. Mijn man is aan het werk, ik kan hem niet bereiken. Zou ik de ouderbegeleider nog kunnen appen? Ik waag het erop en voeg ook de kindercoach en begeleider op school toe. Binnen 5 minuten heb ik van alledrie een reactie. Hartverwarmend. Opeens voel ik me een stuk minder alleen. Samen gaan we het redden. Zeker weten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *