‘Waar blijft ze nou? Ze zou er toch om half drie zijn? Dadelijk komen we nog te laat.’ “Lieverd, het is pas kwart over twee, ze komt vast zo. Ga alvast maar je schoenen aantrekken dan rijden we weg zodra Sarah er is.” ‘Hoe ver is het rijden dan mam, komen we wel op tijd dan?’ “Ja hoor, dat gaat lukken. Het is tien minuten in de auto, dan even parkeren en dan wandelen we er zo naar toe.” ‘Maar waar ga je parkeren dan? En hoe lang duurt dat? En hoe ver moeten we dan nog lopen?’ “Lieverd het komt goed, dat beloof ik. Ga je schoenen maar aandoen.” Het is zó spannend en zó leuk en vooral zó spannend. De dansschool van mijn oudste heeft deze zondagmiddag een heuse disco georganiseerd en meisjelief heeft bedacht dat ze in haar eentje ook gaat meedoen aan de playback-show. Het wachten is nu op haar vriendinnetje dat meegaat als introducee.

Het wordt half drie, bij Sarah thuis gaat het er over het algemeen wat losser aan toe en aangezien mijn dochter het niet meer uithoudt mag ze haar alvast tegemoet lopen. Tien minuten later komt ze alleen terug, in tranen. ‘Ze mag niet mee want er is verjaardagsbezoek.’ Ja hallo, briest het in mijn hoofd, hadden jullie niet even kunnen bellen dan? En we hadden toch een afspraak gemaakt? Of was dat misschien niet duidelijk genoeg? Jeminee, meisjelief heeft zich hier zo verschrikkelijk op verheugd, wat is nu wijsheid? Zal ik boos opbellen, dat heeft waarschijnlijk geen zin omdat het vriendinnetje eergister jarig is geweest dus het bezoek komt voor haar. Zou ze alleen durven gaan? En is dat gezellig genoeg? Kunnen we nog snel een alternatief regelen? Misschien wil het buurmeisje mee! “Zullen we vragen of het buurmeisje meegaat?” ‘Ja maar dat wil ze vast niet, ze wou gister ook niet met mij spelen.’ “Vandaag is een nieuwe dag, als we het niet vragen dan weten we het ook niet. Kom we gaan het gewoon vragen, het is toch een hartstikke leuk uitje.” Maar het buurmeisje heeft geen zin, ze zegt dat ze moe is en liever thuis blijft. ‘Zullen we Amber vragen?!’ probeert ze, maar dat lijkt me geen goed idee. Amber is een schat maar het is voor haar waarschijnlijk te spannend en er is allerlei snoep en limonade die haar door haar ouders verboden zijn, niet zo geschikt. “Gaan er nog meer kinderen uit jouw dansgroep? Wie ken je daar allemaal?” ‘Ik weet niet, maar ik weet niet of ik alleen durf hoor, dat vind ik niet leuk.’ En ze begint zachtjes te huilen. Mijn hart breekt. Want ik wéét dat ze hier supergraag naar toe wil en ik kan niet goed inschatten hoe de situatie daar is en of ze zich gaat redden. Verdikkeme, ze is pas zeven, en hoe druk is het daar, gaat ze het overzicht bewaren? Mijn hersenen werken op topsnelheid, mijn hart roert zich hevig, ik probeer in hoog tempo tot inzicht te komen. In hoog tempo want te laat komen is dramatisch voor mijn meisjelief.

“Weet je wat, we rijden langs Anne om te kijken of zij mee kan gaan. Als ze niet thuis is hebben we pech. Maar misschien is ze er wel en dan wie weet gaat ze mee. Als dat niet lukt dan mag je kiezen. Óf we gaan weer naar huis, óf ik breng je naar het feest. Dan gaan we samen naar binnen om te kijken hoe het eruit ziet en of er nog meer kinderen zijn die je kent en dan blijf ik even tot jij zegt dat het goed is dat ik wegga.” Aarzelend gaat ze akkoord.

Er zijn 13 reacties

  1. Zilver

    Avatar van Zilver
    Oh, wat heb je dat prachtig opgeschreven, mijn jongste meisje is acht en ik weet hoe meisjes zich verheugen op deze dingen en alles wat een moeder in haar macht ligt zal ze uit de kast trekken om zo een schat niet verdrietig te maken, oh, dan werken die cellen boven op volle toeren!

    Hoe liep het af?

  2. Harald Paterek

    Avatar van Harald Paterek
    1 1/2 en 3

    Bij de oudste begint het te komen. Alleen de afhankelijkheid met de buitenwereld is er nog niet zo. Het gaat niet verder dan papa, mama, opa en oma. Daar zijn nog betrouwbare afspraken mee te maken. De invloed van de boze buitenwereld op deze afspraken kunnen we nu nog redelijk afschermen.

  3. moedermethond

    Avatar van moedermethond
    Het doet me denken aan het verhaal van Oliphant, ook zo’n mooi, schrijnend verhaal over een vreselijke teleurstelling. Iedereen heeft het wel eens meegemaakt maar dat maakt het niet minder erg.

  4. ijskastmoeder

    Avatar van ijskastmoeder
    @HarAld (excuus), dat is inderdaad nog een slag kleiner, geeft weer andere zorgen en genoegens.
    @mmh, ik zal Oliphant weer ’s opzoeken, hij schrijft prachtig over zijn kinderen
    @thera en alice, ik beloof dat het niet te lang duurt!

  5. Daan Westerink

    Avatar van Daan Westerink
    Dapper hoor, van je grote meid. Incasseren, incasseren, incasseren. En lief hoe je telkens weer het licht aan het eind van de tunnel probeert te laten zien. Zweten, nietwaar?

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *