the-underground‘Jullie gaan altijd leuke dingen doen zonder mij, ik wil ook mee als jullie op vakantie gaan.’ Oef, au, out of the blue, de dag die je wist dat hij zou komen, gevoelige plek. ‘Maar die dingen zijn niet leuk als jij meegaat, want als jij het niet leuk vindt is het voor niemand meer leuk en is het alleen maar geploeter’, gromt het in mijn hoofd, maar dat is natuurlijk geen antwoord. ‘Wat bedoel je precies?’ vraag ik dus maar. ‘Nou, ik hoef niet te wandelen in de bergen dat vind ik stom, maar jullie zijn naar Londen geweest en dat zou ik ook wel willen.’ Kijk, dat is interessante informatie. ‘Wat stel je je daar dan bij voor? Wat lijkt je daar zo leuk aan?’ Ze rolt met haar ogen, ‘Gewoon, dat lijkt me gaaf. Ik wil bijvoorbeeld wel naar New York want daar kun je goed shoppen.’

Er gebeurt vanalles tegelijk in mijn hoofd: Er opent zich een vergezicht van one happy family flanerend door wereldsteden, ik zie een dwingende oudste die ons van H&M naar Bershka en McDonalds dirigeert, ik zie ons opgesloten op een hotelkamer zitten als het shoppen gedaan is en we nog 4 dagen ‘over’ hebben en dan weer switched het beeld naar wij met ons vieren bovenop het vrijheidsbeeld, de wind in onze haren en een aardige medetoerist die ons op de foto zet. Misschien zijn steden wel het toverwoord, kunnen we reizen van stad naar stad – mijn verlangen om met het hele gezin te reizen is blijkbaar nog niet gedoofd. Al weten we al jaren beter, ze hoeft me maar één vinger te geven en ik wil de hele hand alweer. Niet handig mama, reëel blijven.

‘Zullen we dat doen dan, een keer naar New York?’ De oudste laat er geen gras over groeien, ik schiet spontaan in de lach. ‘Waarom lach je nou? Lach je me uit? Ik mag toch wel een keer verzinnen waar we op vakantie gaan?’ ‘New York is meteen wel heel ver weg en erg duur, maar ik wil er wel over nadenken. Moet je wel goed bedenken dat we niet alleen gaan shoppen. Zo’n stad bezoeken, daar hoort ook bij dat je gebouwen bekijkt, naar musea gaat, een kerk binnenloopt, dat soort dingen. Dat is wat we dan doen. Natuurlijk overleggen we met jullie en gaan we ook wat drinken op een terrasje, uit eten en kunnen we jullie een middagje laten shoppen maar we gaan niet naar een stad in het buitenland alleen om te shoppen. Hoe klinkt dat?’ Ze aarzelt even. ‘Deden jullie dat ook in Londen?’ ‘Jazeker, we zijn in de London Eye geweest, maar ook naar Tate Modern met schilderijen en het National History met skeletten van dino’s en we hebben heel veel gewandeld door de stad en bijvoorbeeld gepicknickt in het park.’ ‘Ik wil dat wel proberen’, zegt ze met een klein stemmetje. Ach gossie, de lieverd. ‘Als we nou eens oefenen als we naar Disneyland Parijs gaan. Dan gaan we ook een dagje naar Parijs-‘ ‘Daar zijn we toch al heel vaak geweest!’ ‘Jawel, dat is wel zo, maar dan gaan we in Parijs iets doen dat papa en mama willen én iets wat jullie willen doen. Dan kunnen we kijken of het werkt.’ ‘Maar we zijn al heel vaak in Parijs geweest. Dat vind ik saai. Ik wil ergens ánders naar toe.’ ‘Dat snap ik wel en toch, Parijs is heel groot en er is ook nog heel veel dat je niet gezien hebt. Als het dan goed bevalt kunnen we voor de zomervakantie bedenken wat we gaan doen.’ ‘Dan wil ik wel naar Italië!’ ‘Rome, Napels, Florence, dat lijkt me gaaf, wel warm in de zomer maar wie weet. Zullen we eerst oefenen met Parijs dan?’ ‘Oké’, zegt ze en ik voel hoe we een nieuwe mijlpaal naderen.

Er zijn 3 reacties

  1. ijskastmoeder

    Fijn dat het zo goed gegaan is Inge! We hebben afgelopen jaar grote stappen gemaakt en dat deed me realiseren hoe lang we al aan het oefenen zijn. Stapje voor stapje, verwachtingen bijstellen en véél geduld…

    1. inge

      We hadden een boekje mee: “Parijs, alles wat je altijd al wilde weten” van Lonely Planet. Dat deed het hem bij ons. In het Louvre vroeg ik haar om op te zoeken wat de geschiedenis hiervan was, wat er te zien was, aan de Arc De Triompf hetzelfde, ook bij Père Lachaisse, enzovoort. Ze raakte echt wel op dreef. Alleen was het enorm warm en kozen we de verkeerde metro-uitgang aan de Sacré Coeur waardoor we 300 trappen op moesten langs de achterzijde :(. Toen was het echt over en uit voor die dag!

      Ik heb ook al het boek “Australië, alles wat je altijd al wilde weten” gekocht. Beetje overmoedig misschien 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *