‘Wat zullen we gaan doen? Eerst maar eens boven op een berg gaan kijken?’ ‘Yeeeah!’, gillen de kinderen en ze rennen naar de kapstok om hun schoenen te pakken. Twaalf uur geleden bracht ik ons oudste meisje bij haar paardenkamp. Kampje beter gezegd. Drie meisjes staan samen met de paardenjuf en haar assistent knus naast de paardenwei met hun slaaptenten, een caravan, een partytent en een mobiele wc-cabine. Ik hoop maar dat ze mooi weer gaan hebben. Voor het eerst is ze vijf nachten met vreemden op stap. Dat wilde ze gelukkig zelf, al heb ik het wel helpen doordrukken. Dus de knoop in mijn buik werd er niet beter op toen ze bij het dagzeggen in mijn oor fluisterde ‘ik weet niet of dat wel meisjes zoals ik zijn, ze zijn niet echt mijn type’. Ik hoop maar dat ze zich gaat redden, mijn hoofd is eigenlijk nog in de paardenwei. Maar nu moet de knop om, want nu zijn we een week op vakantie met alleen de jongste en haar vriendje. Toen we haar vroegen ‘waar zou jij nou graag naar toe willen’ antwoordde ze zonder dralen ‘naar de bergen natuurlijk!’. Dus zijn we nu in Oostenrijk, aan de voet van de Zugspitze.

Op de kaart hebben we een plek gezien waar je met verschillende liftjes steeds verder omhoog kunt. Dat lijkt ons een goed begin. Het is alleen even zoeken waar dat eerste liftje opstijgt. We verdwalen hopeloos en rijden ons vast op wat een voetpad blijkt te zijn. Tot grote hilariteit van de achterbank moeten we keren in het weiland onder het toeziend oog van een nieuwsgierige boer. Als we eindelijk het basisstation vinden, snellen onze eigenste Heidi en Peter op hun kersverse bergschoenen voor ons uit. Kaartjes kopen en binnen 5 minuten zitten we in de eerste cabinelift naar boven. Opgetogen kijken de kinderen om zich heen en voor we het weten zitten we al in de volgende lift, een stoeltjeslift. Of meer een soort bankje waar we met zijn vieren naast elkaar zitten. Zomaar in de buitenlucht, onder onze bungelende voeten glijden de boomtoppen voorbij.

Wat is het stil, de suizende stilte doet zelfs het gekwetter tussen ons in verstommen. Omhoog en omhoog gaan we, eindeloos lijken we te klimmen. Ik voel me lichter en lichter worden, en er ontstaat een enorme ruimte in mijn borstkas. Alsof mijn adem bevrijd wordt, zo verlicht voel ik me. Er rolt een traan uit mijn oog. Van puur geluk. En dan rolt er nog een traan. Van intens verdriet. Er is geen houden meer aan, stilletjes laat ik ze maar stromen. Langzaam ga ik snappen wat me zo aangrijpt. Vandaag gaat alles vanzelf, onvoorbereid. Geen stress of alles klopt met hoe we het hadden bedacht. Geen duizend vragen naar de bekende weg. Geen woede als er even iets anders gaat. Geen angsten die overwonnen moeten worden om iets nieuws te proberen. Zo licht voelde het bestaan nog nooit.

Wat is dat fijn. Wat doet dat pijn.

      Delen

Er zijn 11 reacties

  1. asmoeder

    Avatar van asmoeder
    Ik meen dat te herkennen. Als alles stil wordt om mij heen en als ik besef hoe het kan zijn als ik (even) niet hoef te zorgen en regelen, dan kom ik ook tot mijzelf en gelijktijdig tot mijn gemis en verdriet. Voor dat laatste is er nauwelijks tijd. Anderszijds lucht het ook op. Gewoon genieten is lastig voor mij.

  2. Jewell

    Avatar van Jewell
    Vandaag je blog gevonden, en ik moet zo huilen als ik het lees. Na 5 jaar knokken eindelijk de juiste diagnose (ASS) voor ons meisje van 10 jaar. Alles is zo herkenbaar, waarom heeft het zo lang geduurd?
    Waarom zo vaak uitleggen dat je moedergevoel je zegt dat er iets is al vanaf dat ze drie weken oud is. Dat dit niet zomaar met opvoeden heeft te maken.
    Nee ik wil geen 3 maanden opname voor een diagnose, ze moet in haar eigen bed (lees nestje met alle knuffels om haar heen en zachte lapjes) kunnen slapen vlak bij mamma. Ja ik ben overbezorgd, vind je het gek als ze op 3 jarige leeftijd misbruikt is met daarna verergering van alle bestaande symptomen. Op een gewone school gaan, op dansles zitten alles kost zo veel energie dat begrijpen mensen niet.
    Zo kan ik nog wel even door gaan. Dank jewel voor je Blog!

  3. Henk Grimm

    Sorry dat ik wat off-topic reageer, maar ik zag opeens het plaatje van een grote koelkast naast mijn avatar op OBA en klikte daar dus nieuwsgierig op… Ik heb vrijwel al jouw posts gelezen en “heb er nu min of meer een dochter bij” 😉

    Tijdens het wat chaotisch door elkaar lezen van jouw posts had ik vaak een reactie in de vorm van: “Nee, dat klopt niet, het zit anders in elkaar”! Om dan gelukkig in een andere post te ontdekken dat “het wel goed zit”.

    Ik schrok van de post in februari 2010 over het horen van stemmen en het inbeelden van (fictieve) persoonlijkheden. De reactie van de “oude” psychiater over de mogelijkheden van een religie begrijp ik wel want het onderdrukken van dit soort “prikkels” met medicijnen betekent niet dat hiermee de oorzaak is overwonnen (niet dat engelen en geesten van overledenen geen werkelijkheid zijn, maar het is voor een gewoon mens al een ramp om op dit grensvlak van ons bestaan gevoeliger te zijn dan anderen). En de grens tussen inbeelding en werkelijkheid op dit vlak valt heel moeilijk te bepalen.

    Wat op mij o.a. indruk maakte, was de simpele truc van die lerares om de onzekerheid van jouw dochter in de klas te reguleren via dat groen/rood bordje. Voor jouw dochter was dat een enorme opluchting en dat zette mij aan het piekeren. Want wat de fysieke oorzaak van haar “emotionele onzekerheid” is (asperger), laat mij persoonlijk wat onverschillig. Het wetenschappelijk beschrijven van een mogelijk geconstateerd verschil “in de hersenen” betekent niet dat hiermee het probleem bij haar wordt opgelost.

    Onzekerheid betreft de emoties en ik vroeg mij – al piekerend – af of het mogelijk is dat jij zelf jouw dochter een rationele training kan aanbieden om wat grip op die emoties te krijgen (dus een soort groen/rood bordje op het emotionele vlak). Emoties lopen immers voor op de rationele processen en haar alles verduidelijken heeft dus maar een beperkte reikwijdte.

    Probeer je eens een rechtopstaand menselijk lichaam voor te stellen dat zich grotendeels in een soort eivormig cocon bevindt van mist (damp). Dat “ei” is beweeglijk en heeft wat te maken met concentratie en gevoelens. Jij moet dat kunnen herkennen want voortdurend maak je in de beschrijving van je eigen gevoelens melding van dat “emotionele veld” (energieveld).

    Laten wij eerst eens naar dat aspect kijken dat met concentratie te maken heeft.
    Ik zit op de racefiets en rij met een snelheid die dichtbij de grens van mijn kunnen zit. Ik voel dus de gevolgen van mijn inspanning in de spieren van mijn boven- en onderbenen. Voortdurend verleg ik “instinctief” het gebruik van mijn spieren om het maar zo lang mogelijk vol te houden (tegengaan van verzuring).
    Maar ik kan wel harder; daarvoor moet ik een trucje gebruiken! De kracht die ik uitoefen op de pedalen van de racefiets loopt via de bal van mij voet. Ik draai nu “de emotionele knop” om en vanaf dat moment BEN ik de bal van mijn voet. Mijn hele IK is geconcentreerd in de bal van beide voeten – ik denk niet meer – en opeens zijn al die pijntjes in de spieren van mijn benen verdwenen (de spieren functioneren perfect zonder mijn aandacht). Het fietsen wordt lichter en opeens ga ik ook harder. Wat is er gebeurd? Alle energie (gevoel) die ik tijdens het trappen verdeelde over de spieren van mij beide benen en de gedachten in mij hoofd, heb ik losgelaten en geconcentreerd naar de bal van mijn beide voeten.

    Hoe zit het met het facet emoties? Ons taalgebruik geeft allerlei voorbeelden (moed zakt in de schoenen, last valt van mijn schouders, mijn buik ligt in de knoop, etc., etc.).
    Veronderstel dat je een mailtje krijgt van iemand die je heel erg graag mag en waar je al lang niets van gehoord hebt. “Je hart maakt dan een luchtsprongetje!” Maar gebeurt dit nu werkelijk zo zoals wij dat via deze uitdrukking beschrijven? Als je dit bij jezelf gaat uitproberen (in een stille omgeving uiteraard) dan bemerk je dat jouw fysieke hart helemaal niet op en neer wipt. Je voelt in je lichaam wel een verandering optreden maar het is meer of er een vage plek van concentratie in je bovenlijf even omhoog gaat, terwijl je vermoedelijk ook tegelijkertijd verrast snel inademt om daarna even kort “te verstarren”. Daarna volgt de ontspanning en reageer je met gedachten zoals: Oh, wat leuk!” En als je goed oplet dan merk je dat het emotionele veld vervolgens wat naar voren is geschoven, “alsof je op het puntje van je stoel bent gaan zitten” om alles in het mailtje tot je te nemen.

    Bij jouw oudste dochter zal dat emotionele veld vermoedelijk wat anders reageren dan gebruikelijk. Of het alle kanten op zwabbert of dat het juist veel te “star/traag” reageert, weet ik niet. Is haar “vage vlek” van concentratie te groot/vaag of veel te veel samengebald? Bevindt de concentratie van gevoel zich te veel buiten het gebied van de borstkas (“hart”)?
    Allemaal vragen waar je ongetwijfeld achter kan komen door met haar samen allerlei situaties in te beelden en dan te verifiëren wat zij voelt en hoe jij dit voelt in je lichaam. En tegelijkertijd oefen je zo met haar om haar denken wat uit te schakelen doordat zij in het “nu” moet proberen aan te voelen wat zich binnen haar afspeelt.

    Bij “gewone mensen” speelt het bewegen van het emotionele veld (inclusief het concentreren of “uiteenvallen” van de energie) zich grotendeels onbewust af. Het is maar een enkeling die zichzelf op deze wijze systematisch onderzoekt. Maar desondanks denk ik dat de meeste mensen stabiliteit zullen associëren met een “inwendig zeker gevoel”. Dat zekere gevoel is dus eigenlijk datgene wat jouw oudste dochter moet proberen (op zichzelf) te veroveren. En het enige middel dat ik kan bedenken, is de herkenning bij zichzelf. En ik ben er van overtuigd dat dit – met voorzichtig uitpoberen – te oefenen is als je haar tegelijkertijd een rationeel model aanbiedt waar zij zich een voorstelling van kan maken (het emotionele veld/het “ei”).

    O ja, nog iets! Hoe herken je nu of iemand “prikkels van buiten” opvangt (stemmen, etc.)? Simpel, dit vindt ook plaats als de persoon in kwestie zich volledig ontspant (een ander “speelt” met de eigen persoonlijkheid: zoek maar naar Emanuel van Sweedenborg op het internet).

    Nu heb ik niet systematisch alle posts gelezen van de voorgaande jaren. Ik kan dus niet uitsluiten dat er een post is waarin jij beschrijft hoe jij samen met je oudste dochter min of meer het bovenstaande oefent. Mijn excuses dan voor deze volledig overbodige reactie (onmiddellijk verwijderen van je blog).

    1. IJskastmoeder

      dag Henk, dankjewel voor je uitgebreide reactie en denkexcercitie. Heel bijzonder dat je zo gegrepen bent door de teksten dat je het gevoel hebt er een dochter bijgekregen te hebben die je bovendien flink aan het werk zet… Ik ga ’s kauwen op je gedachtes en denk dat we deels dat spoor ook wel volgen. Het helpt haar innerlijke zekerheid te versterken door houvast te bieden en situaties ‘door te denken’. De rigiditeit die daar soms mee samenhangt is ondergeschikt aan wat het vooralsnog oplevert wat ons betreft en bovendien zien we hoe ze daarin voorzichtig groeit en begint te bewegen. Voorlopig ben ik nog niet uitgeschreven (al moet ik mezelf daarvoor meer tijd gunnen). Overigens zijn de blogs, een stuk minder chaotisch, geordend in het boek IJskastmoeder voor als je het nog ’s wat ‘rustiger’ tot je zou willen nemen 😉

  4. henk grimm

    Dag IJskastmoeder. Het zijn jouw posts die je dochter zo levensecht en herkenbaar maken. Ik behoef alleen maar een redelijk ontwikkeld voorstellings- en inlevingsvermogen te hebben.

    Ik zal nog even in het kort proberen te verduidelijken wat het praktische nut kan zijn van het bewust ervaren van dat “emotionele veld” (een energieveld dus).

    Het emotionele veld werkt uiteraard in op ons fysieke lichaam. Veranderingen binnen het veld corresponderen met een veranderende spanning in het lichaam, spierspanning dus. Ontspanningsoefeningen manipuleren dit veld door bewust de aanwezige concentratie los te laten. Door o.a. het verplaatsen van de aandacht/gevoel van ontspanning naar andere delen van het lichaam wordt iemand zich bewust van de aanwezigheid van dit veld. Personen die deze oefeningen nog nooit zelf hebben ervaren, koesteren een mechanische visie. Volgens hun is het onbewust spannen van spieren in delen van het lichaam de oorzaak van het niet meer vanzelf ontspannen van deze spieren (een soort lokaal “ziekteverschijnsel” van de spier zelf).

    De medische discipline waarvan de behandelingsmethodiek is gebaseerd op het manipuleren van het lichamelijk energieveld – de acupunctuur – corrigeert een lokale disharmonie van het aanwezige energieveld door middel van o.a. geleidende naalden. Die disharmonie van het veld wordt dus verholpen door lokaal de aanwezige blokkade op te heffen.

    Wat je uit het voorgaande kan concluderen, is onze fixatie op de fysieke uitwerking van het energieveld op onze gezondheid. Dat het beweeglijke energieveld ook correspondeert met emoties, is geen primair onderwerp van studie (alhoewel bijvoorbeeld het opheffen van blokkades met zeer sterke emoties gepaard kan gaan).

    Uit al jouw beschrijvingen van je oudste dochter blijkt overduidelijk dat zij het vermogen heeft tot concentratie en ontspanning. Ook heeft zij goed ontwikkelde emoties ondanks het feit dat zij heel veel situaties niet op een wijze aanvoelt die voor anderen min of meer vanzelfsprekend is. Voor haar zijn veel situaties kennelijk problematisch omdat zij er geen goed gevoel bij heeft (ze is een “bangeling”).

    Goed, de vraag is dus of je haar kan helpen met het “voelen” van emoties.

    Het antwoord op die vraag negeert uiteraard de fysieke oorzaak van asperger. Want wat er nu in het lichaam vanaf de geboorte disfunctioneert (bijvoorbeeld op het gebied van de signaaloverdracht in de hersenen) valt toch niet een, twee, drie te achterhalen. Vooralsnog valt er niet meer te doen dan het bieden aan haar van rationele en emotionele “hulpjes” om de dagelijkse omgang met anderen beheersbaar te houden (en hopelijk voor haar ook nog leuk/prettig).

    Het “voelen” van emoties is voor haar nuttig als haar bewuste (respons in de hersenen) emoties niet volledig blijken te corresponderen met de “emoties” van het energieveld (die je voelt door de plek en intensiteit van de spierspanning).

    Het is ook nuttig als haar gedachten in onvoldoende mate sturing krijgen van haar emotionele veld. Want het emotionele veld “triggert” de richting van de gedachten. Een positieve emotie geeft richting aan positieve gedachten (en omgekeerd). Uiteraard wordt dit ervaringsproces beïnvloed/bijgestuurd door de aanwezige herinneringen die bestaan uit emoties gekoppeld aan waarnemingen + conclusies.

    Het is ook nog mogelijk dat haar vermogen tot concentratie en deconcentratie van het veld niet correspondeert met de betreffende emotie. Opluchting is bijvoorbeeld een vorm van ontspanning. Maar als deze opluchting teveel beperkt blijft tot “opgelucht denken” (het vluchten in imaginaire blijde voorstellingen) en niet in het opgelucht “voelen” (een opgelucht “hartje”), dan kan training iemand bewust maken van de aanwezigheid van deze gevoelens “in het lichamelijke veld”.

    Hoe begin je hiermee? Languit liggen en proberen of je de ledematen één voor een kan ontspannen. En proberen of je al je gevoel in één klein stukje van je lijf kan concentreren. En omgekeerd natuurlijk: alle concentratie wegduwen/verspreiden. En als ik jou was dan bood ik mijn dochter dat beeld aan van het veld in de vorm van een “ei” dat haar lichaam omgeeft. Als rationeel steuntje voor haar voorstellingsvermogen.

    Wat praktische voorbeelden.

    Je luistert naar een fluitende merel. Waarnemen is het filteren van signalen door concentratie. Maar er zijn ook nog anderen merels die fluiten. Alleen die zitten verder weg bij je vandaan. Luister nu eens naar alle merels door bewust de concentratie los te laten! Dat is dus mogelijk en tot je verbazing zal je constateren dat die verre merels opeens wat duidelijker klinken (en die merel dichtbij zakt wat naar de achtergrond, want je “verdeelt je opname-energie”).

    Veronderstel dat je opeens wordt geconfronteerd met de aanwezigheid van iemand die je absoluut niet mag. In romans staat dan dat de hoofdpersoon “terugdeinst”. Maar in werkelijkheid wijkt je emotionele veld wat naar achteren (trekt zich terug). Dat geeft uiteraard een verandering in de spierspanning in je lijf zodat je min of meer ook het gevoel hebt dat je achteruit wijkt… Probeer het maar uit!

    Je kan dus samen met je dochter de gevoelens in allerlei situaties “navoelen”. Of haar “testen” door bijvoorbeeld te vragen hoe zij haar veld in haar lichaam ervaart als zij zich inbeeldt dat zij een hele lieve puppy in haar armen mag houden. En dan haar eigen baby… En als dat erg afwijkt van wat jij ervaart, dan kan je proberen of je haar op hetzelfde “gevoel” kan krijgen. En als dat niet lukt, dan heb je toch winst, want je begrijpt/voelt haar dan weer wat beter aan.

    Ik kan hier natuurlijk nog honderden voorbeelden geven van emoties en corresponderende veranderingen in het lijf, maar dat heeft geen toegevoegde waarde. Jij weet dat grotendeels zelf want je verwijst er d.m.v. taalgebruik voortdurend naar in je blog. Dus dit allemaal ontdekken kan voor jou niet moeilijk zijn. Het enige probleem is het samenwerken met je dochter. Ik heb zelf het gevoel dat je het moet brengen als een gezamenlijke “ontdekkingsreis”. Desnoods koppel je het aan “het oefenen van een manier om je zekerder te voelen”. Maar het moet wel op basis van gelijkwaardigheid want volgens mij zit ze langzamerhand op een leeftijd dat de verhouding “lerares – leerling” door haar niet meer wordt “gepikt”. 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *