trein‘Hoe denk je dat je de trein kunt vinden die naar oma gaat?’, vraag ik als we het station binnenlopen. ‘Dat weet ík toch niet! Dat moet jij doen!’ Ze kijkt me aan alsof ik gek geworden ben. ‘Ik help natuurlijk mee, je hoeft het niet meteen alleen te doen.’ Links en rechts lopen de mensen ons gehaast voorbij nu mijn dertienjarige tiener stokstijf stil staat middenin de aanlooproute naar de hal van Utrecht Centraal. Ze gaat voor het eerst alleen met de trein naar oma. Dat wil zeggen; ik zet haar op de trein en zes stations verderop staat oma op het perron. De logeerpartij was al lang geleden afgesproken maar door een onverwachte werkafspraak van mijn man heb ik geen auto om haar weg te brengen. En oma heeft het te erg in haar rug om haar op te komen halen. Een goed moment om dan maar eens te oefenen met treinreizen. Haar twee jaar jongere neef doet dat allang en ook andere leeftijdgenoten zie ik zelfstandig reizen met het openbaar vervoer. Maar voor mijn meisje is dat minder vanzelfsprekend. De bus dat gaat nog wel, daar heb je een chauffeur die je kunt aanspreken. Maar zo’n trein die maar gewoon gaat rijden en waar je geen grip op hebt… ‘Weet je nog dat ik met oma met de trein ging en dat we een heel andere kant op gingen?’ Het is al járen geleden, maar ze vertelt elke keer als we in de buurt van een station komen. ‘En toen stapten we in de trein terug en toen stopte hij niet waar wij eruit moesten!’ Waarschijnlijk had oma in de stress met haar paniekerige kleinkind niet gezien dat ze in de intercity was gestapt, maar dat gaat er bij mijn dochter niet in. En die keer dat de spoorbomen zakten terwijl wij nog aan het oversteken waren, ook niet erg bevorderlijk voor haar vertrouwen in de trein. Nee, treinen zijn in haar hoofd definitief gelabeld als onbetrouwbaar.

‘Thuis had je opgezocht hoe laat de trein gaat en vanaf welk perron hij vertrekt. Weet je het nog? Of wil je het op nog een keer opzoeken met de app?’ ‘Nee haha, natuurlijk weet ik dat nog!’ zegt ze verontwaardigd. Hoe durfde ik het te vragen, mijn meisje en getallen vergeten, dat zou wat zijn zeg. ‘Hij gaat om 11.41u vanaf spoor 19. Maar misschien is het veranderd, dat kan toch?!’ ‘Heel soms gebeurt dat, maar meestal niet. Dat zetten ze dan op het bord en ze roepen het ook om. Laten we ervan uitgaan dat hij gewoon om 11.41 vertrekt van spoor 19. Wat gaan we dan nu eerst doen?’ ‘Spoor 19 zoeken. Weet jij waar dat is?’ vraagt ze hoopvol om daarna meteen te vragen wat er zojuist werd omgeroepen. Ik luister met haar oren en hoor een kakafonie aan geluid. ‘Laat die omroeper maar even kletsen, we zoeken eerst spoor 19. Waar zou dat kunnen zijn? Kijk, daar is spoor 4. Zijn we dan al in de buurt?’ Ze vat moed en begint te lopen, de focus ligt nu op het zoeken van spoor 19 en ik zie hoe al het andere uit haar blikveld verdwijnt. ‘Hier!’ roept ze iets te enthousiast voor haar leeftijd.

De trein staat er al. We kijken op het bord om te checken of het klopt. Het klopt. Ze telt de stops, check dubbelcheck. ‘Maar wat nou als het verkeerd op het bord staat?’ vraagt ze onrustig. ‘Je kan het altijd vragen aan de conducteur, die staat daar.’ En dat gaat ze doen. Helemaal zelf. Gerustgesteld stapt ze in de trein. ‘En als oma er nou niet is? Of als ik op het verkeerde station uitstap?’ ‘Daar hebben we het al over gehad. Wat doe je dan?’ ‘Oh ja, ze roepen om welk station het is en ik kan zelf kijken of het klopt. En als oma te laat is, wacht ik op het perron en ik kan haar bellen.’ Ik steek mijn duim omhoog.

‘Hoi mama’ sms’t ze als ze 2 minuten onderweg is ‘ik zit hier goed en eet een boterham XXX’

Ik voel een kriebel in mijn buik. Een beetje van spannend en een beetje van leuk. Daar gaat ze, mijn grote dochter. Weer een mijlpaal.

Er zijn 2 reacties

  1. Catharina Anna Maria van Vliet

    Pff ik weet nog dat mijn zonen van 13 en 11 samen voor het eerst met de trein naar hun vader gingen. Ede – Reuver, meer dan een uur compleet met overstappen in Nijmegen. Met vertrouwen en heel veel zenuwen zat ik op mijn werk. Daar vertelde ik het een v/d twee leidinggevende. “Cool!” was zijn opmerkelijk reactie. O ja hij moest om de week zijn kinderen uit Hendrik-Ido-Ambacht naar Ede halen. Het concept dat ze met de trein zouden komen sprak hem wel aan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *