Of we voor de meivakantie begint nog een afspraak kunnen maken op school. Met de intern begeleider. Dat klinkt niet goed. Fijn natuurlijk dat school zelf contact zoekt maar meestal nemen we zelf het initiatief, dus gaan prompt alle alarmbellen af.  De intern begeleidster heeft niet veel opties in haar agenda, maar wij schuiven wel en dan lukt het toch nog. Gek genoeg is de juf er niet bij. Misschien gaat het gewoon over wat praktische rugzakkwesties? Maar waarom dan die haast? ‘Niet zoveel vooruit denken’, spreek ik mezelf streng toe, ‘ga nou eerst maar eens luisteren.’

‘Ik weet niet goed hoe ik het moet  zeggen dus ik val maar meteen met de deur in huis; we maken ons zorgen of jullie dochter groep acht wel op deze school kan doen.’ Dat is zo’n onverwachte mededeling dat ik  hem in eerst instantie niet begrijp. ‘Hoe bedoel je dat?’ zeg ik na een korte verbijsterde stilte en ik kijk opzij naar mijn man om te zien of hij snapt welke kant het gesprek op gaat. ‘Nou ja, groep acht is een speciaal jaar waarin veel anders dan anders gaat en we weten niet of ze dat aankan. Sowieso denken we dat ze niet naar een reguliere middelbare school kan en er zijn lange wachtlijsten dus misschien is het beter om nu alvast naar het speciaal onderwijs over te stappen. Dan heeft ze straks gegarandeerd een plekje in het VSO.’ Ho, wacht even, dit zijn wel heel veel mededelingen op een hoop en allemaal komen ze uit de lucht vallen. We hebben afgelopen maanden intensief contact gehad met de nieuwe school van de oudste maar dit is nog nooit aan de orde gekomen. Heeft haar juf niet eerlijk durven zeggen hoe de vork in de steel zat en laat ze nu de intern beleider de kastanjes uit het vuur halen? En ik maar denken dat we een constructieve relatie hadden. 

‘Ik heb niet iets tegen het speciaal onderwijs en het is natuurlijk goed om vooruit te denken maar volgens mij is dat maximaal op vmbo-niveau en ik weet niet of dat passend is voor haar?’, sla ik een willekeurige dwarsweg in. Er dwarrelt vanalles door mijn hoofd en ik heb niet meteen helder wat de beste strategie is om dit gesprek in te gaan. ‘Ik weet niet wat jullie denken maar meer dan vmbo zit er sowieso niet in hoor, het is nog maar de vraag of TL haalbaar is.’ Ik val bijna van mijn stoel. Zijn we naïef geweest dat we altijd aan havo/vwo hebben gedacht? Heeft de Vrijeschool haar te hoog ingeschat? Is de overgang van Vrijeschool naar ‘gewoon’ toch ingewikkelder dan we dachten? Waar baseert deze dame haar aannames eigenlijk op? Voor ik het weet zijn we verwikkeld in een welles/nietes discussie over niveaus en voel ik me in de hoek gedrukt als pushende ouder.

Abrupt komt er een einde aan het gesprek. De tijd van de intern begeleider is op, ze moet naar huis, haar werkdag zit erop. ‘We maken snel een nieuwe afspraak, goed? Fijne meivakantie!’ zegt ze, en daar staan we dan. ‘Jij ook een fijne vakantie.’ Als we buiten staan snap ik waarom de juf er niet bij was. Dit was een zogenaamd slecht-nieuws-gesprek. Daar moet je eerst een cursus voor volgen.

      Delen

Er zijn 11 reacties

  1. knutselsmurf

    Er is dus al die jaren niets veranderd 🙁
    Sommige dingen kun je veel beter dan anderen, andere dingen veel slechter. Waardoor kinderen aan een kant overschat worden en aan de andere kant onderschat. Mijn ervaring is dat er vooral over me gepraat werd, en vrijwel niet met me. Ik voelde me met 11 jaar al gelijkwaardig aan de volwassenen, maar die zagen alleen een kind met een gebruiksaanwijzing die ze niet snapten.

  2. lidy

    Nou dat verhaal ken ik en ik kan je nu al voorspellen dat het schooladvies zal uitkomen op speciaal vervolgonderwijs. Mijn kleindochter mocht zelfs de CITO toets niet meer doen. De school verkocht het als: Ze hoeft het niet meer te doen. Maar dat betekende dat ze linea recta naar speciaal onderwijs zou gaan.

    Mijn dochter en schoonzoon hebben er op gestaan dat ze mee zou doen aan de citotoets en hebben toen een afspraak gemaakt dat ze de twee jaar leerachterstand die ze ineens had zou wegwerken met behulp van een huiswerkinstituut.

    In drie maanden tijd heeft ze de score van 519 naar 534 weten te verhogen. Maar toen gaven ze haar alsnog zo’n slecht schooladvies dat geen enkele school haar wilde toelaten. Met heel veel praten en overtuigen en praten is het toch gelukt om haar te plaatsen in een brugklas MAVO/HAVO. Ze is nu overgegaan naar klas 2 van de MAVO. Pasgeleden is vastgesteld dat ze ADD heeft. En ondanks dat heeft ze het gered.

    Waarschijnlijk gaat het volgende jaar een stuk beter met medicijnen, want in de brugklas haalde ze dan weer negens en tienen en dan weer enen en tweeën, omdat ze haar huiswerk vergat en veel te chaotisch was.

    Als jullie als ouders denken dat je kind het kan dan zou ik alles op alles zetten, maar bereid je wel voor op een strijd, helaas!

  3. IJskastmoeder

    @knutsel Aan de ene kan worden overschat en aan de andere kant onderschat, dat is de spijker op zijn kop. Ik blijf proberen mensen daarvoor de ogen te openen al is het soms dweilen met de kraan open. Herpakken, hergroeperen en aanvallen maar weer.

    @lidy Zo bizar als de weg van de mogelijkheden plots dichtgegooid wordt en het voelt alsof je geen kant op kan. Is je kleindochter wel een beetje op haar plek nu of denk je dat het anders zou kunnen/moeten?

  4. Lidy

    Mijn kleindochter is heel blij dat ze op de mavo zit en heeft al weer toekomst plannen; Na de mavo de havo en daarna wil ze gaan studeren in Amerika en bij haar opa wonen. ‘Hundert percent grandpa’,hoorde ik haar zeggen aan de telefoon. Dus ze ziet het weer helemaal zitten.

  5. assyke

    meer dan vmbo zit er zowiezo niet in

    hoe krijg je het als interne huppelepup over je lippen, zo denigrerend verwoord!

    wat vind je kind er zelf van, wat het kan, wat het wil of telt dat niet mee…

  6. Lidy

    Om te beginnen moet je er op staan dat ze de citotoets doet. Focus je daarop en laat je niet verleiden tot het zetten van handtekeningen en andere trajecten. Je praat weer op het moment dat de uitslag van die toets er is. Dat is mijn advies ijskastmoeder.

  7. Catharina Anna Maria van Vliet

    Ik las het niet zo lang geleden in de krant: “Scholen willen af van leerlingen die meer aandacht nodig hebben.”

    Wat een %$#@!streek, ik zou ook heel erg boos worden in zo’n gesprek waarin nergens concreet aangegeven wordt waar het nu echt mis gaat? Nog snel even op de vrijdagmiddag voor de meivakantie……..

    Toen ik nog in Ede woonde waren er scholen die voor de brugklas niet op de CITO en advies vertrouwden, maar zelf een toelatingstoets gaven. Ook niet ideaal, maar wellicht een optie?

  8. Miek

    Erg vervelende ervaring, alle begrip voor je reactie.
    Een groep 8 jaar is helaas wel heel “rommelig”, maar met goede wil van beide kanten: school en thuis moet er een weg gevonden kunnen worden. Je kunt het als school niet maken daar pas in mei voorafgaand mee aan te komen.
    Een optie die ik je meegeef: orienteer je gelijk na deze zomervakantie alvast op middelbare scholen in je omgeving (een goede scholengemeenschap, een klein gymnasium, een kleine VMBO-T school, VSO). Bel, mail en kijk hoe ze je benaderen. Je kunt vragen naar degene die leerlingenzorg behartigt. Vanuit mogelijkheden die je zelf ziet zitten ga je je strijd inzetten. Bekijk wat er door die scholen wordt gevraagd en “vul dan je dossier”. Van daaruit kun je aan de basisschool en de IB-er heel direct vragen wat jullie nodig hebben.
    Wat ik ook een erg belangrijke vind: wat wil je dochter zelf? Belangrijk op deze leeftijd om haar te betrekken (keuze geven uit twee scholen die je zelf ziet zitten bijvoorbeeld, dat biedt kader).
    VMBO-T kun je als laag inschatten, maar mogelijk is het wel een goede basis voor je dochter om succes te kunnen behalen en goed voor haar zelfvertrouwen.
    Een erg realistische kijk heb ik gehaald uit het boek van Ginette Wieken: “Was ik maar een supervrouw” – ervaringen met speciale kinderen thuis en op school. Zij is leerkracht en moeder van 2 kinderen met autisme.
    Onze jongste dochter zit vanaf groep 4 op het SBO en nu op het VSO (start in het 4e jaar). Maar allereerst moet de keuze zelf je hart hebben. Ideaal is het nergens, maar je basis kun je zelf zo goed mogelijk maken door je eigen weg uit te stippelen. Daarvoor ben je ook bereid te vechten.
    Heel veel succes gewenst!
    Hartelijke groet,
    Miek

  9. Heike

    Beste Ijskastmoeder,
    In u plaats zal ik mijn dochter niet in een hoek laten duwen. Eens dat ze in het bijzonder onderwijs terecht komt, krijgt ze nog een stempel meer bij.
    Wij hadden veel geluk met onze scholen hier in België. Mijn dochter is intussen 14 jaar en start op 1 september haar 3e jaar secondair onderwijs. Door onbegrip, die u ook bent tegengekomen, hebben we de diagnose eerst laatst jaar gehad. Dochtertjelief heeft behalve Asperger ook nog dyslexie en dysgrafie. Gelukkig hebben we direct hulp gekregen met een GON-leerkracht (bij u is dat het rugzakje zeker?) en de GOK (gelijke onderwijs kansen) leerkracht helpt ook me. Aspergers zijn gewoonlijk heel intelligente mensen en mijn dochter is daar geen uitzondering met haar IQ van 117. Dat helpt haar heel goed om te leren zich aan te passen aan haar omgeving. Enkel de leerkrachten zijn op hoogde van haar AS en de klasgenoten wennen na een tijdje aan haar gedrag. Privé hebben we dan ook nog de hulp van een psychologe (2 keer per maand) ingeschakeld om haar te helpen met de sociale waardigheden en het omgaan met onverwachte situaties.
    Als de CITO test iets kan helpen, zal ik die in ieder geval verlangen en ondertussen gewoon alle scholen ondervragen tot de geschikte “normale” school gevonden is. U dochter zal u later dankbaar zijn, want er is geen “speciale iets” eens je volwassen bent. Dan zal ze in de gewone wereld haar weggetje moeten vinden. Hoe vroeger de kinderen leren dat ze anders zijn en hoe ze ermee meten omgaan, hoe makkelijker hun volwassen leven zal zijn.
    Dus veel succes en veel sterkte toegewenst. Zal duimen dat toch alles goed komt.
    Heike

  10. Fiona

    Ronduit belachelijk! Hoe durft iemand dat te zeggen. Er is toch helemaal geen reden om jullie dochter zo onderuit te halen? Wees strijdbaar en zoek een goede middelbare school voor jullie dochter. Bij voorkeur een kleinere school. En laat jullie dochter lekker verder leven.
    Mijn eigen asperger zoon is nu 7 jaar. Hij is in bepaalde opzichten heel slim en bij het zoeken naar een basisschool werd onze ‘hoogbegaafde’ zoon hartelijk ontvangen bij de verschillende basisscholen, totdat we vertellen dat hij een asperger is, dan wisten ze niet hoe snel ze ons de deur weer uit moeten krijgen. ik vond het heel frustrerend, maar uiteindelijk hebben we toch een school gevonden die niet te groot is en waar hij zich thuis voelt. Tot nu toe draait hij goed mee, maar Hij is af en toe wel wat ‘vreemd’. Zijn klasgenoten zijn aan hem gewend, maar hij speelt nooit met klasgenoten. Alleen met zijn broer en buurjongens. Het blijft een strijd om hem op te voeden en ik vind het lastiger om met zijn problemen om te gaan dan met de problemen van mijn gehandicapte dochter die niets zelf kan. Maar toch denk ik dat hij later een verantwoordelijke volwassen man zal worden die zijn weg wel vindt in het leven.
    Vertrouw erop dat ook jullie dochter een verstandige meid is die haar weg wel vindt in het leven. Veel succes met het zoeken van een school voor vervolgonderwijs en een hele leuke groep 8 gewenst…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *