Naar de tandarts IV

‘Wat is dat voor rare code op de familiekalender; 16u M-t? Oh jeminee het is alweer zover, meisjelief moet naar de tandarts. Diezelfde dag gaan ze met de klas naar de schaatsbaan om de verjaardag van de juf te vieren. Diepe zucht, dat wordt een drama. Aan de andere kant, dan is ze dus om half 3 uit, dan kunnen we theedrinken, het haar vertellen en meteen vertrekken. Dat is zo gek nog niet.’ Razendsnel tik-takken de gedachtes en overwegingen heen en weer. ‘Zó gaan we het doen.’

D-day. Eerst de jongste uit school ophalen. ‘Kom lieverd, we moeten even opschieten want je zus moet dadelijk naar de tandarts,’ “Och arme zus, dat vindt ze zo vreselijk. Weet ze het al?” Ja die jongedame leert mij ook al kennen… ‘Misschien kan jij bij papa blijven dan ga ik rustig met haar alleen naar de tandarts. Maar als dat niet kan ga je gewoon mee, hou je je dan wel een beetje gedeist?’ “Dat wil ik wel liever, bij papa blijven. Want ik vind het zo zielig voor mijn zus en dan ga ik haar troosten maar dan wordt ze zo boos en dat vind ik niet leuk.” ‘Ja schat, dat snap ik. Dat komt omdat ze het zo verschrikkelijk spannend vindt dat ze niet meer aardig kan doen.’ “Dat weet ik wel maar dan doe ik expres zo mijn best en als ik haar dan wil aaien gaat ze me slaan. Dat vind ik heel erg stom!”

We komen binnen, meisjelief zit met rode appelwangen na te genieten van haar dag op het ijs. “Oh mama, het was zo verschrikkelijk leuk. Ik heb echt heel goed geschaatst en…-” ‘Je moet zometeen naar de tandarts’ onderbreekt de jongste haar. Grote schrikogen. “Nee hè? Dat is toch niet waar hè? Hoe weet jij dat? Waarom weet ik dat niet? Is het echt waar mama, waarom heb je me dat niet eerder verteld?” ‘Ja het klopt, we gaan na het theedrinken naar de tandarts. Ik heb het vanochtend niet verteld omdat je dan vandaag nog een fijn uitje kon hebben en je geen zorgen had over de tandarts.’ Dat snapt ze wel maar ze is flink over haar toeren. Opeens wordt ze rustig. ‘Ik ga gewoon niet’, zegt ze. En dat is nieuw. Het verbaasde me altijd al dat ze ondanks alle paniek met me meeging zodra ik haar hand vastpakte maar nu heeft ze een nieuwe optie ontdekt. ‘Ik doe het niet, ik ga niet mee’, zegt ze nog een keer.

‘Kom maar, we gaan’ en ik pak haar klamme slappe hand. Ze wil geen jas aan, dan niet, vastbesloten neem ik haar bij de hand en ze loopt met mee naar de auto. “Ik ben blij dat mijn zusje niet meegaat. Die gaat dan altijd allemaal dingen tegen me zeggen en dan doet ze net alsof ze de oudste is en dat vind ik stom.” Tja. “Is het hier al? Ik blijf gewoon in de auto zitten. Ik ga niet mee.” We lopen naar binnen, ze jammert dat het er stinkt. Eerst de jas ophangen, dan poepen en daarna tanden poetsen – altijd dezelfde volgorde als in een ritueel. “Ik heb dan wel mijn tanden gepoetst en dan is dat maar voor niks want ik ga gewoon niet. Ik doe het niet.” En ze blijft stokstijf stilstaan bij de wastafel. Met een arm om haar schouders leid ik haar naar de wachtkamer waar ze in een hoekje van de bank kruipt. Zo, toch weer gelukt, nu is het aan de tandarts om haar in de stoel te krijgen.