.gif)
“Mam, mag ik een huisdier?” vraagt de jongste terwijl ze het hondje van de buren aait. ‘Als je zes bent’ zeg ik op de automatische piloot. En dan schiet door me heen dat ze over drie maanden al jarig is, en dan wordt ze zes. Slik. Tot nu toe had ik het probleem huisdier voor me uit kunnen schuiven maar nu komt het plots akelig dichtbij. Ik bedoel, ik ben zelf geen held met beesten maar mijn oudste is panisch voor alles dat vanzelf beweegt en waar geen batterij in zit. De grootste wens van mijn jongste daarentegen is boerin worden, met heel veel dieren. (En ze vroeg laatst “kan je dan ook nog moeder worden?” want ze wil er ook nog heel veel kinderen bij.)
Ze is gek op honden, klein én groot, neemt elke slak die ze onderweg tegenkomt mee naar huis, knuffelt de poezen van haar vriendinnen halfdood en ze spaart al maanden voor een konijn. “Want” zo zegt ze “die kan in een hok en dan is mijn zus er misschien niet zo bang voor.” Ze is zo’n schat en ze doet zo haar best om in te schikken maar mijn moederhart breekt op zo’n moment want waarom moet zij met haar grote dierenliefde nou weer het onderspit delven voor de angsten van haar zus? Haar grootste wens is een hond, maar dat zou voor mijn oudste echt een ramp zijn. Al ziet ze de drie kleine Jack Russels van de buren dagelijks, nóg springt ze me in de armen zodra er zo’n beestje is losgebroken en op drie meter afstand voorbij rent. Een poes dan? Maar dat zijn van die eigengereide beesten waar je niet van op aan kan, die komen je soms zomaar kopjes geven en springen het liefst op de meest onwillige schoten, ik vrees dat ik mijn meisjelief daar geen plezier mee doe. Om het eufemistisch uit te drukken.
Ons zonnetje wil een knuffelbeest, een aaibeest, een beest met een ziel om mee te troetelen. Muizen en cavia’s zijn ook geen optie, die wandelen het liefst onder t-shirts en truien en ontsnappen nog wel ’s uit hun kooi, dat gaat niet. Een vogeltje in een kooitje lijkt aaibaarder dan een goudvis maar nee, dat lijkt me ook niks. Heeft de jongste gelijk met haar konijn, zou dat het moeten worden? Überhaupt het idee van een dier in huis, het is mijn oudste een gruwel. Ik kom er niet uit, ze zeggen dat je angsten kunt overwinnen door ermee geconfronteerd te worden maar al mijn bezoeken aan de kinderboerderij, de dierentuin en de buren ten spijt, ik zie geen enkele verbetering bij dat bijzondere meisje van ons.
Een goudvis zou een optie zijn, die komt niet uit zijn kom, die hoef je niet te aan te raken en het voer tik je droog uit het doosje in het water. Een goudvis voor mijn jongste, dat is kindermishandeling, maar voor de oudste misschien een opstap om te wennen aan een nieuwe huisgenoot?
Dat is helemaal geen gek idee K, dank!
tja, wat zal ik zeggen..? contact met dieren is anders van dichtbij dan in ’t hoofd. hoe om te gaan met die nonverbale signalen van een dier, als ’t je bij mensen al moeite kost, niewaar?
je kan wel iets doen aan het bevorderen van het zelfvertrouwen: paardrijden is zoiets. maar dan wel begeleid door mensen die daar speciaal aanbod op verzorgen. je zou verbaasd kunnen zijn als je haar op een dag ziet zitten met zo’n houding van ‘kijk mij hier eens aan de teugels’…
Ik mag de poes naar de dierenarts brengen, haar voeren, de kattebak verschonen en alle overige verzorgingszaken.
Voor de rest is het de poes van mijn man en kinderen.
De poes slaapt meestal bij de oudste (Asperger/Adhd) op zijn kamer.
Hij is gek van dat beest.
Als hij naar beneden komt om thee te drinken volgt binnen 5 minuten de poes.
Is hij ’s middags niet thuis loopt de poes miauwend door het huis waar hij is.
Het ergste van vakantie vindt mijn zoon dat de poes niet mee mag.
Hoezo autisten kunnen niet hechten?
Doordat we begonnen zijn met een kitten kon de poes ook wennen aan de “behandeling” van de kinderen en aanvaard daardoor meer van de kids.
Ben benieuwd wat je doet/hebt gedaan.
Mijn neefje is panisch voor beesten, zijn zussen lyrisch over alle viervoeters. Oplossing: twee konijnen buiten in een groot hoog verblijf (zo moet je het wel noemen, het is een buitenkamer). De twee konijnen worden alleen bezocht door de meisjes, in het hok, en neeflief zit er steeds vaker bij te kijken.
Aan de andere kant: wij hebben geen huisdieren al is iedereen dol op vrije dieren. Daar zit hem de crux. Vrije dieren. Al die konijnen bij kennissen die verpieteren in te kleine hokjes, die te groot worden om nog mee te knuffelen.. Om te knuffelen en te spelen met een viervoeter nemen ze de hond van de buren vaak mee, en de bezoekjes aan kinderboerderijen zijn voldoende om het knuffelshot veilig te stellen. Na dat shot kunnen ze weer weken verder ;-)))
Op http://www.vissenbescherming.nl kom je erachter waarom vissen nooit in een ronde kom mogen zwemmen. Jullie hadden vast een grote, vierkante bak. En dan nog…
Reactie is geredigeerd
Ijskastmoeder,
Het is eigenlijk heel simpel. Je oudste is tot in het onredelijke angstig voor dieren. Gezien dieren zowel wild als in huislijke variant veel voorkomen in Nederland, gaat dit haar nog erg lastig worden, tenzij je deze fobie voor bent op jonge leeftijd. Het is dus verstandig je oudste toch in aanraking te laten komen met een huisdier.
En dan is een konijn eigenlijk het beste wat je kan kiezen. Blaft niet, komt niet zomaar op schoot of krabt je als je het beestje aait. Neem dan vooral een flink tamme, laat je goed adviseren. Dan heb je een kalm beestje, wat af en toe kleine stukjes hopst door kamer of tuin (wanneer het niet in de kooi zit). Als het al ontsnapt, schiet het niet onder je trui of klimt onder je broek in je benen omhoog.
Als starterstherapie voor de oudste is een konijn best mee te leven en voor de jongste vervult het een grote wens. Daarnaast heb je in haar oren dat beest al beloofd, omdat je altijd gezegd hebt dat als ze 6 is, ze een huisdier mag. Dat maakt dat het alsnog niet toelaten zeer onrechtvaardig is en haar vertrouwen in beloftes ernstig zal schaden.
Je kan niet meer terug, er moet een beest komen en een lekker tam konijn is dan volgens mij de beste optie. Maar als ik het zo lees, was je daar eigenlijk ook al achter.
IJskastmoeder wat dacht je van een kat uit het asiel? Van een volwassen kat is duidelijker wat voor karakter het heeft. Als ze klein zijn zijn ze allemaal lief maar is het maar afwachten hoe ze worden als ze groter zijn. Ook voor je jongste die een knuffeldier wil is dat goed, in het asiel kunnen ze je vertellen welke katten de liefste theemutsen zijn.
1. kat is nu 6 jaar daarvoor een kat die 17 jaar is geworden. Ik vind ze héél gezellig. En via asiel kun je ook weleens een nestje treffen hoor. Want zo’n jonkie is goed uit de gordijnen te halen! Lekker eten en een hoop aaiuurtjes vinden ze geweldig. Af en toe een haarbal op je tapijt mag de pret niet drukken!
2. konijn en cavia zitten bij ons samen buiten. Ze moeten wel de nodige aandacht en verschoningen. Ik vind het een behoorlijk onderhoudscontract.
3. hamster bij dochter op kamer. Erg lief en tam (ook door veel aandacht dus met tijd krijg je het beestje tam anders…). Is ook overdag actief.
4. pitbullgup alleen in kom wegens opeten van soortgenoten. Levensgevaarlijk visje met piranha-trekjes maar onderhoudsvrij. Af en toe verschonen.
5. wandelende takken echt héél leuk. Aquariumachtig iets, bladeren erin klaar! Alleen als ze ontsnappen eten ze je planten op. Ook leuk om mee te wandelen…(hihi)
Nu stop ik want het is een heel boekwerk. Tsss tis jouw blog. Snappie het nog? Nou succes oja en ik vind inderdaad met goudvissen ze gaan vrij snel hemelen (via toilet). Liefs Mjan.
Reactie is geredigeerd
Ingewikkeld: konijn in een buitenhok lijkt de meest “handige” oplossing. Kan je jongste lekker knuffelen en kan de oudste verre blijven van het gehuppel. Want geloof me, konijnen zijn niet zulke “schoothondjes” zoals hierboven hier en daar wordt beschreven. Zeker in de lente had ons konijn behoefte op “bokkesprongen” te maken.
Mijn eerste gedachte was ook: konijn in een flinke buitenren.
Misschien is een waterschildpad een idee? Of een gewone schildpad. In elk geval springen ze niet…
Sterkte met je moeilijke beslissing.
(Ivy)
Ik ben helemaal overdonderd door de hoeveelheid reacties. Huisdieren (of zusjes?) werken op het gemoed denk ik. K. van Vulpen slaat de spijker op zijn kop dat het voor de oudste de nonverbale signalen zijn die zij moeilijk te duiden vindt. Dan is het wellicht toch een goed idee om haar daar extra oefening in aan te bieden. Hoewel ik ook vind dat thuis veilig moet (kunnen) zijn. Maar Qabouter heeft gelijk, beloofd is beloofd. Dat moet ook voor de jongste opgaan. En dus resten mij nog 3 maanden om uit te vogelen wat wijsheid is. Is er nog geen dierenbieb uitgevonden?
als je zes bent …
mijn kind (20 en bijna nooit thuis) vraagt al een jaar een kat – ik zeg steeds : als je later alleen gaat wonen krijg je er meteen eentje cado van mij!
maar in dit geval is dat nog lang wachten waarschijnlijk … 🙂
Hoi, wat jammer dat je dochter bang is van dieren.
Heb je zelf ook autisme?
Zelf ben ik moeder en heb asperger.
Ik ben opgegroeid op een boerderij met veel verschillende dieren. Soms waren dieren eng voor mij omdat dieren een heel sterk gevoel oproepen. Een gevoel dat je niet herkent is eng voor de meeste mensen met autisme. Het heeft me wel veel goed gedaan.
Mijn zoon (7)is dol op beestjes,(ook mieren en wormen) knuffelt elke dag zijn kip
Mijn dochter is 2,5 en zegt ‘bang’ als ze buiten een hond hoort blaffen. Ik herken dan gelukkig waarom ze bang is. En ik probeer haar zeer voorzichtig met dieren om te laten gaan. Ze durft nu met het puntje van haar vinger een dier aan te raken. (ik denk dat mijn dochter ook een ASS heeft)
Mijn jongste zusje (asperger) was juist helemaal niet bang van dieren. Ze kon als kind alles met dieren. Omhelsde eens een heel gevaarlijke hond, dat was heel eng, toch ‘wist’ je dat de hond P. niet zou bijten.
Zelf ben ik op school natuurouder geworden. Ik merk dat ik kinderen het mooie en onwijs interesssante van dieren kan laten voelen. Klinkt allemaal heel vaag dit, maar als je me wil mailen met vragen omdat het onduidelijk is, dan is het prima.
Pas had ik een vrienje van mijn zoon op bezoek, die was bang van het geluid van een haan, stopte zijn vingers in z’n oren bij het zien van een paard. Het hielp om om hem heen te staan met zijn rug tegen me aan en te praten over hoe groot en mooi het paard was.
is een buitendier een optie? wij hebben kippen en dat bevalt prima.
We hebben nu kikkerdril en wat kikkervisjes. Dat vind ik veel veel leuker als een goudvis en je kan ze ook nog na een tijdje met goed geweten in de sloot terugbrengen.
@bert, een jaar is 1/20 van hetleven van jouw kind, onze jongste smeekt inmiddels haar halve leven om een huisdier 😉
@marianne, dank voor je uitgebreide reactie en welkom op mijn log. Zelf heb ik geen autisme, we vermoeden het wel bij mijn schoonvader en zwager. Dat je vertelt dat dieren een heel sterk gevoel oproepen is voor mij een eyeopener. Dat is namelijk nog weer anders dan het nonverbale gedrag niet kunnen plaatsen. Het sterkt mij in de beslissing om de jongste toch een huisdier toe te staan. En dan liefst een exemplaar waar ze de oudste toch ook mee te maken krijgt, geleidelijke gewenning. Ze is inmiddels wel echt minder bang dat een aantal jaren geleden maar het is natuurlijk niet goed dat ze kinderen eerst vraagt of ze huisdieren hebben voordat ze vriendschap durft te sluiten…
@iedereen, nogmaals ontzettend bedankt voor jullie reacties. We gaan – op hoop van zegen – op zoek naar een kitten (weet je een goed nestje?)!